Κάποτε θυμάμαι...

Και τώρα οι δύο μας!

  Το επόμενο πρωί η Ηρώ ξύπνησε από τα χαράματα, δεν υπήρχε καλύτερο πράγμα για εκείνη από το να φροντίζει την οικογένειά της. Συμμαζεψε το σπίτι και μετά ετοίμασε πρωινό για την εγγονή της.

-Ελεος ρε Ηρουλα δύο άτομα είμαστε ποιος θα τα φάει όλα αυτά; Εκτός και αν περιμένεις και κανένα φίλο!
- Ξύπνησες μωρό μου; Καλημέρα. Τι είναι αυτά που λες ποιόν να περιμένω εγώ; Για εσένα τα ετοίμασα.
- Δεν πας καλα, ένα καφέ πίνω το πρωί.Οσο για τον ποιόν να περιμένεις αν ήθελες ουρές θα έκαναν!
- Μη λες τέτοια πράγματα σε παρακαλώ.
- Λοιπόν ποτέ δεν σε κατάλαβα, είσαι νέα και όμορφη γιατί έχεις καταδικάσει τον εαυτό σου στη μοναξιά;
-Δεν είμαι μόνη μου. Έχω τον γιο μου την νύφη μου τα εγγόνια μου είμαι μια χαρά.
- Δεν λέω αυτό και το ξέρεις.
- Έλα σε παρακαλώ πρωί πρωί άλλαξε συζήτηση ορεξατη ξύπνησες.
- Όχι δεν κατάλαβες δεν είμαι ορεξατη είμαι αποφασισμένη! Φέτος δεν μου γλυτώνεις, μου είχες υποσχεθεί ότι θα μου μιλήσεις για την ζωή σου όταν μεγαλώσω, πιστεύω ότι πλέον είμαι αρκετά μεγάλη!
- Δεν βαριέσαι γιατί να συζητάμε κατι που έγινε χρόνια πριν τι σημασία έχουν πια αυτά;
-Απο ότι έχω καταλάβει για σένα μεγάλη, αν δεν είχαν θα είχες προχωρήσει στην ζωή σου.
-  Αγύριστο κεφάλι ίδια με τον....
- Με ποιον;
-Με τον μπαμπά σου.
- Ασ τα αυτά δεν υπάρχει πιο καλός και βολικος άνθρωπος από το μπαμπά. Μίλα επιτέλους πες μου για ποιον λες.
-Βρε μπελάς πρωινιατικα. Έλα να φάμε σε παρακαλώ τόση ώρα ετοίμαζα.
- Λοιπόν εχω μια ιδέα! Θα πάμε τα πράγματα στο παγκάκι στην παραλία εγώ θα σου υποσχεθώ ότι θα φάω όλα αυτά που ετοιμασες και εσύ επιτέλους θα μου μιλήσεις. Τι λες;
- Δεν γλυτώνω από εσένα έτσι;
- Όχι!! Δεν το κατάλαβες ακομα; Εξάλλου εσύ το είπες είμαι αγύριστο κεφάλι.
- Ωραία άντε ξεκινά να κουβαλάς.

  Οι δύο γυναίκες έστρωσαν το πρωινό τους στο παγκάκι που είχε η Ηρώ δίπλα στην θάλασσα. Η μεγαλύτερη προσπαθούσε να καθυστερήσει γιατί είχε αγχωθει με τις ερωτήσεις της εγγονής της. Τι ήθελε και τα σκάλιζε η αναμνήσεις μόνο πόνο της έφερναν. Όχι ότι η ίδια είχε πάψει ποτέ να τα σκέφτεται αλλά ποτέ δεν είχε μιλήσει σε κανέναν. Όταν η Ηρώ αποφάσισε να αποκοπεί από την παλιά ζωή της δεν ξαναμίλησε ποτέ για αυτήν, δύο φίλες είχε κάνει τόσα χρόνια μόνη της αλλά και σε αυτές ποτέ δεν ειχε πει τίποτα για εκείνον. Αχ αυτή η εγγονή της πραγματικά αγύριστο κεφάλι ίδια με εκείνον και όχι μόνο στο χαρακτήρα αλλά του έμοιαζε και εμφανισιακά, έχει τα σκούρα μπλε μάτια του ίδια με της θάλασσας που τόσο αγαπούσε, τα λακακια που έκανε όταν χαμογελούσε και τα κάστανοξανθά μαλλιά του. Ο Αλέξανδρος έμοιαζε σε εκείνη αλλά η Ηρώ ήταν ίδια με τον Γιάννη.

- Λοιπόν και τώρα οι δύο μας!!!
- Άντε σε ακούω τι είναι αυτό που θέλεις τόσο πολύ να μάθεις;