"Announcer ပတ္ယူရာက ခ်န္း...ခ်န္းေယာလ္အစ္မ"
ဘတ္ဟၽြန္းအံ့ဩလြန္းၿပီး စကားေတြပင္ ထစ္အကုန္သည္။ ခ်န္းေယာလ္ကို တစ္လွည့္ Announcer ပတ္ယူရာကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ေတာင္တခတ္ခတ္ျဖစ္ေနရသည့္ ဘတ္ဟၽြန္းပါ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေလးျဖစ္ေနသည့္ ဘတ္ဟြ်န္းေခါင္းကို ခ်န္းေယာလ္က လက္ဝါးႀကီးနဲ႔အုပ္ကိုင္က်ီစယ္သည္။ ခ်န္းေယာလ္နဲ႔ဘတ္ဟြ်န္းကိုၾကည့္ၿပီး ျပံဳးေနခဲ့တာက Announcer ပတ္ယူရာ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္။ ခ်န္းေယာလ္ရဲ႕မ်က္ဝန္းဝိုင္းဝိုင္းေတြက ဘယ္သူနဲ႔တူၿပီးေတာ့ နားရြက္ကားကားေတြက ဘယ္သူ႔ဗီဇလႊမ္းမိုးလဲဆိုတာကို အျပံဳးတို႔နဲ႔ႀကိဳဆိုေနသည့္ ဦးေလးႀကီးနဲ႔အန္တီႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး ဘတ္ဟြ်န္းနားလည္သြားသည္။
"အိမ္အဝင္မွာမတ္တပ္ႀကီး။ အိမ္ထဲဝင္ၾကပါကြယ္"
အခု ဘတ္ဟၽြန္းေရာက္ေနတာက ခ်န္းေယာလ္အိမ္ပါပဲ။ ျခံဝန္းက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ႏွစ္ထပ္အိမ္ထဲကို ေျခခ်လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဘတ္ဟြ်န္းခံစားခ်က္တို႔ ေႏြးေထြးမႈနဲ႔လႊမ္းျခံဳခံလိုက္ရသည္။ လူႀကီးေတြ ဦးေဆာင္ႀကိဳဆိုတဲ့ေနာက္ကိုလိုက္ဝင္ရေတာ့ ဘတ္ဟၽြန္း ခ်န္းေယာလ္လက္ကို ဖမ္းဆုပ္မိသည္။ ခပ္စိုက္စိုက္ ငံု႔ၾကည့္လာတဲ့မ်က္ဝန္းတို႔က စိတ္မပူဖို႔နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့အေၾကာင္းေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုေနသလိုပါပဲ။ ထမင္းစားခန္းျဖစ္ပံုရတဲ့အခန္းနားအေရာက္မွာ ဘတ္ဟြ်န္းေျခေထာက္က တစ္စံုတစ္ရာနဲ႔ထိခတ္မိသည္။
"တိုဘန္"
ခ်န္းေယာလ္ေခၚလိုက္သံ။ ၿပီးေတာ့ အေမြးဖြာဖြာနဲ႔မဲမဲလံုးလံုးအေကာင္ေလးကိုေကာက္ခ်ီၿပီး ဘတ္ဟြ်န္းနားတိုးေပးသည္။
"ကိုယ့္ညီ တိုဘန္ေလ ဘတ္ဟၽြန္းနီး"
ဘတ္ဟြ်န္းဩခ်မိေတာ့မတက္ျဖစ္သြားရေလာက္ေအာင္ ခ်န္းေယာလ္တို႔အိမ္ေဂဟာေလးက တကယ္ပါပဲ။ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ေခြးေလးရဲ႕မ်က္ဆံနက္နက္ေတြကအစ ျမင္ရသူရင္ကို ေအးခ်မ္းေစတာျဖစ္သည္။
"ခ်န္းေယာလ္လီ တိုဘန္ကိုမခ်ီနဲ႔ေတာ့။ ဘတ္ဟြ်န္းနီးေလးကို ေခၚလာၿပီး ထမင္းစားဖို႔ လက္ေဆးေနာ္"
