"မနက္ျဖန္မနက္က်ရင္ Hanna နဲ႔လမ္းခြဲသတင္း ေၾကညာေပးမယ္ ဘတ္ဟၽြန္း"
စားပြဲရဲ႕ထိပ္ဆံုးမွာထိုင္ေနသည့္ CEO က စားပြဲရဲ႕ေဘးတန္းထိပ္ဆံုးမွာထိုင္ေနသည့္ ဘတ္ဟၽြန္းနားကပ္ကာေျပာလိုက္ျခင္းပင္။ အငယ္ေတြရဲ႕ စားေသာက္သံေတြနဲ႔ စကားေျပာသံတို႔ေၾကာင့္ CEO ရဲ႕စကားကို ဘယ္သူမွၾကားလိုက္ပံုမေပၚ။ ဘတ္ဟၽြန္း အသားဖတ္တစ္ဖတ္ကိုေကာက္ဝါးၿပီး မက္ဂ်ဴကိုပုလင္းလိုက္ေမာ့ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ပူရွရွစီးဝင္သြားသည့္အရည္ေတြက ဘတ္ဟၽြန္းရင္ထဲက အပူကိုမေက်ာ္လႊားႏိုင္။ ေဘးနားရွိ အငယ္ေလးလက္ကနာရီကိုေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၁နာရီစြန္းစြန္းပင္။ ဒီေန႔ညလည္း ဘတ္ဟၽြန္းေနာက္က်ခဲ့ျပန္ၿပီ။ ခ်န္းေယာလ္နဲ႔တစ္ခါလာစားဖူးတဲ့ ရိုးရာဆိုင္ျဖစ္တာမို႔ အလြမ္းထုထည္က နင့္နင့္တက္လာသည္။
"အသားထပ္လာပို႔တယ္ေဟ့"
တစ္ေယာက္ေယာက္ထေျပာလိုက္သည့္အသံနဲ႔အတူ ဘတ္ဟၽြန္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က တံခါးပြင့္သြားသည္။ ေဘးတိုက္ေလၽွာတံခါးမ်ားနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ရိုးရာအျပင္အဆင္မ်ိဳးျဖစ္တာမို႔ တံခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ အျခားအခန္းကအသံေတြပါ အလံုးအရင္းနဲ႔ဝင္လာတာျဖစ္သည္။ အကပ္အသပ္ျဖစ္ေနသည့္မက္ဂ်ဴပုလင္းကို လည္တိုင္ေျဖာင့္တန္းသြားသည္အထိ ေမာ့ခ်ပစ္ရင္း အစားအေသာက္သယ္လာသည့္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို လွမ္းၾကည့္မိသြားသည္။ ၿပီးေတာ့ ရီေဝေဝအျမင္အာရံုထဲ ဝင္လာသည့္သူ။
ေလၽွာက္လမ္းတစ္ခုျခားသည့္ တစ္ဖက္ခန္းကေန အံ့ဩရိပ္ေတြနဲ႔ ဘတ္ဟၽြန္းကိုေငးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းဝိုင္းေတြ။ ဘတ္ဟၽြန္းလက္ထဲက မက္ဂ်ဴပုလင္းကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားမိလ်က္သားနဲ႔ မလႈပ္မယွက္ရွိေနမိသည္။ အၾကည့္ခ်င္းမလႊဲႏိုင္ေအာင္ရွိေနရင္း ျပန္လည္ပိတ္က်သြားသည့္ တံခါးခ်ပ္ေၾကာင့္ ဘတ္ဟၽြန္းအသက္ရႈဖို႔ ျပန္လည္ သတိဝင္လာသည္။ ရုတ္ခ်ည္းတုန္ခါလာသည့္ အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲကဖုန္းေၾကာင့္ ဘတ္ဟၽြန္း လူမသိသူမသိ ခိုးျပံဳးရေသးသည္။ စားပြဲထိပ္မွာထိုင္ေနသည့္ CEO က ေဘးနားက ဒါရိုက္တာအဖြဲ႕ဝင္နဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ေနၿပီမို႔ ဘတ္ဟၽြန္းအတြက္ အခါအခြင့္သင့္ေနသည္။
