ALFA(KIZIL TAŞ LANETI )

PENÇELER

Hey evet benim adım "ALFA" fazla iddalı değil mi. Adının hakkını veren biri olduğumu anlayacaksınız.

                    ********

Hayatla kavga etmeye  nasıl başladınız ondan ölesiye nefret etmeye, ona düşman olmaya 6 yaşında ilk okula Başladığınız mı lise çağında ilk disiplin cezanızda mı? yoksa ilk aşık olduğunuz da mı?

                       *******

Benim savaşım doğduğumda zaten başlamıştı da 5 yaşımda dibimde patlayan bir tüp ile daha çetrefilli bir hale geldi.

           *******

Patlama anı aslında benim için tam bir muamma hatırlamıyorum bile belli bir süresi hafızamdan gitti tek hatırladığım acil serviste açılıp kapanan gözler. Ve babamın haykırışları.

               *******

Bir kaç saat sonra bilincim yerine net bir şekilde gelirken yanıma çokmüş bana acır gözlerle bakan babamın yüzümü okşamaaıyla ayıldım halsizdim kolumu kıpırdatıcak halim dahi yoktu nefes alırken zorlamaya göğsümde ağrılara alışık bir bünyem vardır ama bu ağrı başkaydı. Sanki içimi bir ateş sarıyor gibiydi. Yatakta zar zor doğruldum.

                        ******'*****'

Vücudum gücüne kavuştuğunda bedenimde bazı şeylerin yolunda olmadığını fark etmeye başladım bunlardan en neti de benden  metrelerce uzaktaki insanların tamamının sesini alğılayabiliyor olmamdı. Sesler o kadar karmaşıktır ki kulaklarım çınlamaya başladı ama belli bir süre sonra kulaklarım babamın doktorla olan konuşmasına odaklandı.

                                 *********
  
Howard:Neyi olduğunu anlaya bildiniz mi.

Doktor: görünürde hiç bir şeyi yok baya sağlıklı.

Howard: doktor yakınında patlayan ufak bir pil değil ne olduğunu bilmediğimiz içi sıvı ve gaz dolu bir tüptü. Ve o patlama bir insanın hasar alamaması için olanaksız helede 5 yaşında kalp rahatsızlığı olan bir çocuk için.

Doktor: bay Stark dediğim Lydia çok iyi hatta düşündüğünüzden de iyi "kağıt hışırtısı sesleri" bakın raporlarda kalbindeki hasar onarılmış halde.

                            *******'

Bu cümleye normal bir zaman diliminde sevinirdim çünkü yaşıtlarım parklarda koşup oynayıp eğlenirken benim fazla mutlu olmam dahi yasaktı ama koridordan gelen hemşirelerin bana canavar deyişleri ve hastanenin içindeki kalabalık sesleri çığlık, atan insanları ameliyat hanedeki neşterin insan vücudundaki kesim sesini duymak 5 yaşındaki bir çocuk için pek huzur verici bir şey olmuyor. Bunca kaosun içinde korkmaya ve endişe duymaya başlamıştım bir anda nazım kontrol edemediğim seviyeye geldi yanımdaki makinanında ötüş sesleri sanki beynimin içine siren yerleştirilmiş gibi bir çınlamaya sebep oldu.

                             *************

Makinanın ötüş seslerini duyan hemşireler koşarak yanıma gelip beni sakinleştirmeye çalışsana nafile. Artık insanların gürültüsünü değil kendi vücut aksamlarımın sesini bile duyuyordum hemşireler yaklaştıkça gerginliğimle beraber nefes almam da zorlamaya başladı. O anın paniği ile "DEFOLUN" diyerek çığlık attım kontrolüm dışında güç göstermiş olacağım ki  beni iyileştirmeye çalışan iki hemşire de sinek gibi duvara yapıştı.