ALFA(KIZIL TAŞ LANETI )

KAÇIŞ

gözlerimi açtığımda beyaz bir oda içindeydim. kafamı çevirdiğimde diğerlerininde oda da olduğunu gördüm. duvar dibine çökmüş Alice bana baktı.

******************

Alice: uyanmış uyuyan güzel! günaydın!!

Lydia: senin sıfatınla ne kadar ayarsa işte!

Alice: Tam bir aptalsın!

Lydia: sende çok gevezesin

Alice:" parmaklıklara yapıştı" istediğin oldu mu?! 

Lydia: kes çeneni başım ağrıyor.

Alice: ne duygusuz ne umursamazsın?!

Lydia: " ayağa kalktım parmaklıkların arasından yakasını çektim" bana bak ukala yaşıyorsun buna dua et. Chars'a kalsa hepimizin birer ceset olmasını sağlar.

Chars: ah küçük köpek." koridordan yankılanarak gelen sesine doğru kafamı çevirdim sırıtarak içer girdi" ben o kadar acımasız değilim!. işime yaratacaksınız.

Alice'i ittirip Chars'a döndüm. 

Lydia: derdin ne!

Chars: Sadık ve eğitimli askerler.

Alice: yada acımasız köpekler.

Chars: nasıl tabir ederseniz. 5 kişi demiştim ama 6 kişi hayatta kaldı.

Lydia: Cömert günündeymişsin.

Chars: güzel bir ekip oldunuz bozmak istemedim.

Alice: " bir anda korku ile parmaklıklara yapıştı." Gerhard yaşıyor mu?!

Chars: Alice tatlı kızım, dinlen yarın her şeyi göreceksin?!

Alice: " parmaklıkları sallamaya başladı." yaşıyor mu dedim!!!

Chars: bekle ve gör "dedikten sonra odadan çıktı"

Alice: "öfke ile ardından bağırmaya başladı" Chars, Chars hadi ama tek kelime sadece!! 

Geriye gidip duvar dibine çöktü başını dizlerinin üstüne koydu boş boş yere bakmaya başladı nefesleri hızlanmıştı. korku ,endişe bir o kadar da öfke vardı içinde elleri titriyordu. gözleri dolmaya başladı.

Lydia: hadi ama abartma!

Alice: ne anlarsın sen hayatın boyunca bu lağım çukurundaydın önceki hayatına dair bir şeyin mi var?!!

söyledikleri kırıcıydı. içime de dokunmuştu ama umursamadım öfkeyle söylenmiş sözlerin umursayacak bir tarafı yoktur kısa süre sonra pişmanlık ile kurulan cümlelere dönüşürler. geri dönüp duvar dibine çöktüm bacaklarımı uzattım. kısa bir süre tavanı izledikten sonra yerdeki fayansın kırık yüzeyine dış cephenin şeklini çizmeye başladım. ben çizim yaparken Alice beni izliyordu.

Alice: tırnakların acımıyor mu?

Lydia: hayır.

Alice: bahçenin krokisi mi o?

Lydia: evet.

Alice: sohbetinde çok sarıyor bir ömür çekilmez.

Lydia: " çizimi bırakıp Alice'e baktım" ne istiyorsun?

Alice: "tekrar büzüştü" hiç bir şey.

Lydia: "çizime tekrar başlayacakken durdum yüzüne bakmadan yerdeki çizime bakarak" o ölmedi. aşağıda yaşıyor. Raino, Geko, Nick Öldü!

Alice: nerden biliyorsun?

Lydia: yaşaması gerken 6 kişi belliydi zaten ben sadece bir kişi daha ekledim listeye.