The hawk

Hoofdstuk 5: Dat is hoe het is

Daar zat ik dan, geboeid in een busje en ik hoorde de opgewekte stemmen van de brigade vanuit de cabine komen. Ik zucht en laat mijn hoofd hangen, dit had nooit moeten gebeuren, dit had mij nooit moeten gebeuren. Opeens dringt het tot met door waarom alle mensen zo opgewekt waren en waarom ze zo aan het fluisteren waren. Het was de eenhoorn, Lyra. De elven hadden haar gezien en herkent, daarom zal de KEB wel opgetrommeld zijn. Ik voel dat het busje een scherpe bocht maakt, stil staat, in een flinke vaart naar achteren rijd en uiteindelijk af slaat. Ik hoor meerdere deuren open en dicht slaan. Daarna gaat de deur van het busje open. Ik sta op en loop het busje uit. Als ik eenmaal buiten sta, sta ik op een grote parkeerplaats met in het midden een grote fontein. En daarachter stond een immens groot paleis, waarschijnlijk het paleis van die koningin. De elven brengen me naar binnen, ik zie heel veel elven vliegen. De een maakt schoon, de ander brengt de was weg en anderen verdwijnen door grote deuren. Gelukkig hoef je hier niet te te vliegen, want als ik iets niet kan dan is het vliegen. We lopen heel wat gangen door en komen uiteindelijk uit bij een van de grootste deuren die ik tot nu toe gezien heb, dat zal wel de troonzaal of bespreekzaal of iets dergelijks zijn. Ik hoor de man naast me mompelen tegen een ander en dan gaat de deur open. Ty loopt voor de rest uit en kondigt de brigade en mij aan. Ik luister goed, want hij weet mijn naam niet. En dan hoor ik hem 'en de dief van Lyra.' zeggen. Leuk, ik had nu de titel "eenhoorn dief" op mijn naam staan. En dan lopen we naar binnen. Het verbaast me nog altijd hoe groot die zalen in een paleis zijn. Ik zal die koningin even haar fijn uit gaan leggen dat ik geen eenhoorn dief ben. Ik wil dood leuk doorlopen tot de man voor me stopt. Ik kan nog net stoppen voor ik tegen hem aan loop. En dan lopen ze allemaal weg en sta ik alleen op een rode loper naar de troon. Mijn ogen volgen de loper en komen uit bij een trapje van drie treden en op de verhoging staat een troon. In die troon zit in jonge vrouw me aan te kijken, ze ziet er prachtig uit. Haar bruine haar en ogen, haar bouw... ze deed me een beetje aan mij denken. Ze leek meer op mij dan mijn moeder. Ze zou zo mijn moeder kunnen zijn nu ik er zo over na denk. Ze kijkt me aan en omdat ik geen woord kan uitbrengen begint zij. 'Nou, dan wil ik wel eens weten wie jij bent en waarom jij twee dagen geleden mijn Lyra hebt gestolen.' ze kijkt me geïnteresseerd aan en ik weet dat ik het nu zal zeggen. 'Nou, dat zal ik je wel even uitleggen.' ik zie meerdere mensen schrikken dat ik hun koningin zo aanspreek, ik denk even na. 'Koningin Freya, als ik één ding niet ben, dan is het een dief. Ik heb uw eenhoorn niet gestolen en ... nou dit spreekt niet lekker, kan iemand die boeien afdoen?' Freya gebaard dat het mag. Als een van de elven de boeien los heeft gemaakt en weer naar de kant is gesneld vervolg ik mijn verhaal. 'Ehm... nou ja... het ligt een beetje lastig.' doordat de boeien af zijn kan ik hand gebaren maken. 'Nou. Ik ben Amy Jacobs, ik ben zestien jaar oud en heb geen idee waar ik ben, kunt u me dat vertellen?' De koningin had dit niet verwacht en verteld rustig; 'Nou, Amy. Je bent in mijn paleis in Anesta onze prachtige wereld.' Ik slaak een gil waardoor ze me met een schuin hoofd aankijkt. Ik was niet meer op de aarde, mijn vermoeden was bevestigt. 'Uh... nou... Anesta he...' Door die bevestiging was ik even in de war gebracht. Ik herstel me even en ga dan door. 'Nou, het ligt een beetje lastig, zoals ik al zei. Het is zo dat ik niet van hier kom, niet van uw stad of dorp, maar ik kom niet van deze wereld. Ik kom niet van Anosto of Arnesto of hoe dan ook. Ik kom van de aarde en ben hier gekomen doordat ik door een portaal ging. En toen ben ik hier gekomen. Dus ja... en ik zou wel willen weten hoe ik terug kom naar de aarde. O ja, ik kwam in aanraking met Lyra doordat... ja...toen ik hier kwam en ik even helemaal de omgeving in me had opgenomen kwam Lyra uit zichelf naar me toe. En dat is hoe het is en niet anders.' Ik sta ondertussen met mijn armen over elkaar terwijl ik de reactie van Freya af wacht. Ik hoor opeens heel wat elven in lachen uitbarsten maar één handgebaar van Freya laat hen stoppen. Plotseling staat Freya op en loopt ze naar iemand toe. Ze fluistert iets in haar oor en de elf kijkt haar geschrokken aan. 'U bedoeld toch niet...' stamelt de elf. Freya haalt haar schouders op. 'Het zou kunnen.'  Ik trek mijn wenkbrauw omhoog, ik zal wel eens willen weten waar ze het over hebben. 'Ty, begeleid jij Amy even naar de kamer in de westelijke vleugel.' Ik volg haar blik naar Ty en zie hem verbaasd kijken. 'Ze is niet langer meer een gevangene maar is nu mijn gast.' Ze knikt vriendelijk naar mij en ik besef dat ik nog steeds vol verbazing naar haar aan het kijken ben. 'Excuseer me, morgen of vanavond zullen we verder praten.' zegt ze en ze loopt door een andere deur de kamer uit. Ty komt naar me toe en de rest loopt een beetje nutteloos weg. 'Zo zo, de westelijke vleugel, toe maar.' zegt hij. 'Dat is heel wat voor iemand die eerst als dief werd uitgemaakt.' Ergens voel ik dat hij me aan het bespotten is, maar aan zijn blik te zien zegt hij het vol bewondering. Ik kijk hem aan. 'Westelijke vleugel, hé? Wat is daar zo bijzonder aan?'  vraag ik. We zetten het op een lopen en terwijl we door de gangen lopen legt hij me uit dat er op de westelijke vleugel een enorme slaapkamer bevind die alleen gebruikt wordt door de gasten die de koningin persoonlijk uitnodigt, dus blijkbaar was het bijzonder. Uiteindelijk staan we voor een redelijke grote deur, eigenlijk twee deuren. Voordat Ty de deur open maakt zegt hij; 'Je mag alles gebruiken wat er in deze kamer staat, hou je niet in.' En met die woorden opent hij de grote deuren. Als ik naar binnen loop zie ik iets wat ik nooit had kunnen dromen. Een tweepersoons hemelbed, een grote inloopkast die open staat en voor de rest meer dan een mens nodig kan hebben, laat staan een elf. 'Mag ik?' zeg ik terwijl ik ontdeugend naar het hemelbed wenk. Ty steekt zijn handen op. 'Doe wat je niet laten kan.' zegt hij lachend. En dat laat ik me niet twee keer zeggen. Ik ren naar het bed en laat me er met een sprong opvallen. Ik spreid mijn armen en lach uitgelaten. Ik ga rechtop zitten en kijk naar Ty. Zijn vleugels zagen er heel wat anders uit dan die van mij. 'Weet je,' zegt hij terwijl hij naar me toe komt lopen. 'niemand heeft ooit op Lyra kunnen rijden. Best speciaal.' Hij neemt me op en daardoor voel ik me bekeken. 'Ik ben Ty Irion, ik ben de trainer van de KEB in opleiding. Als je zin hebt kom je straks maar even kijken.' zegt hij en met die woorden loopt hij de kamer uit. Ik besef dat het pas ochtend is maar dat ik eigenlijk best wel moe ben. Maar toch spoken er een paar vragen door mijn hoofd. "Waarom was ik opeens geen gevangene meer?", "Waarom keek die elf zo vol verbazing naar de koningin?" en "Waarom heeft ze me als gast opgenomen?". Ik zucht, sta op en loop nieuwsgierig naar de inloopkast om even te checken wat er allemaal inhangt. Ik zie avondjurken hangen, net zoals Freya aanhad. Ik zie gewone kleding, train spullen en alle kleding die er bestaat. De train kleding zal wel zijn voor de trainingen die Ty geeft. Ik zoek even maar uiteindelijk vind ik een pyjama die misschien niet zo handig is voor de vleugels maar hij ziet er wel fantastisch uit. Ik trek mijn kleding, die ik al sinds gisteren aan heb, uit en trek de pyjama aan. Ik voel dat hij zich vormt naar mijn vleugels. Ik haal mijn schouders op, loop de kast uit en plof op het bed. Nu moet ik eerst even slapen.