The hawk

Hoofdstuk 14 - Mijn training

Als ik weer wakker word lig ik weer in mijn bed, net zoals ik de dag wakker werd na de Jen grotten. Ik probeer overeind te komen, maar overal voel ik een stekende pijn. Vooral in mijn rechter bovenbeen, maar dat is logisch aangezien ik daar gestoken ben. Toch lukt het me om overeind te komen. Ik laat mijn hoofd tegen de muur hangen en kijk de kamer rond. Mijn oog valt op de klok en ik zie dat het al redelijk laat is. Het is acht uur en als ik zo naar buiten kijk is het avond. Ik til de deken voorzichtig op en zie dat mijn been in het verband zit, ook mijn rechterarm, mijn linkerschouder en mijn scheenbenen zijn behandeld. ik sta de deken terug en zucht. Ik ben niet zo'n type die de hele dag in bed kan liggen. Ik klim met moeite mijn bed uit en als ik op mijn benen sta voel ik dat de pijn opmerkelijk afgenomen is. Ik kan tenminste weer normaal op mijn benen staan. Ik slenter naar de kast en trek iets makkelijks aan. Vervolgens loop ik door de gangen, gewoon om even eruit te zijn. Ik ontwijk zo veel mogelijk mensen en loop langs de trainingszaal op. Ik kan het niet laten om even te kijken. Er zijn KEB leden aan het trainen, maar Ty zie ik niet. Ik haal mijn schouders op en loop verder. Ik kom uit bij een deur die volgens mij naar buiten leid. Ik open de deur en stap naar buiten. Ik snuif de frisse buitenlucht op en slenter over wat paadjes heen. Ik loop door de tuin en vind een bankje. Het bankje staat bij een klein meertje waar karpers in zwemmen. Ik ga voorzichtig op het bankje zitten en volg met mijn ogen de karpers. Ze zwemmen rondjes, alsof ze niet beters te doen hebben. Ach het zijn dan ook maar karpers. Ik haal mijn hand door mijn haar en neem dan even de tijd om naar mijn armen en benen te kijken. Om mijn rechterarm ziet een wit verband, dat geldt ook voor mijn rechter bovenbeen maar die is een beetje bebloed. Ik kijk voor me uit, in de verte zijn weilanden en bomen. Ik sta op en draai me om. Ik loop terug naar binnen en sluit de deur weer. Ik loop dezelfde weg weer terug naar mijn kamer. Als ik daar weer ben zie ik een dienblad met eten op mijn bed. Ik ga voorzichtig op mijn bed zitten en begin aan het eten. Na het eten ben ik nog altijd moe en besluit ik weer naar bed te gaan. 

Ik word wakker als de zon op mijn gezicht schijnt. Ik open mijn ogen en rek me voorzichtig uit. Vannacht had ik verschillende nachtmerries over de brandende kamer, de energie ballen en de eindeloos lange gangen van het kasteel. Maar nu was het eindelijk ochtend, het was zelfs half tien. Ik stap uit mijn bed en besef dat ik me gisteren niet meer had omgekleed, dus dat moest ik nu alsnog doen. Ik loop naar de kast en trek een andere combinatie aan. Ik besluit het verband van mijn rechterarm te halen, gewoon uit nieuwsgierigheid. Als ik het eraf heb gehaald ziet het er verschrikkelijk uit. De wond is bruinig en rood. Ik wikkel het verband er weer omheen en loop naar beneden, naar Freya. Als ik  langs de troonzaal loop word ik geroepen. Ik doe een paar stappen achteruit en zie daar Freya en Ty staan. Ik loop de troonzaal in en begroet hen vrolijk. 'Hoe gaat het met je?' vraagt Freya. Ze kijkt me nieuwsgierig aan wat er grappig uit ziet. 'Het gaat wel, ik heb pijn en heb nog steeds het gevoel dat ik rook in adem, maar voor de rest gaat het wel.' zeg ik onverschillig. Freya knikt. 'Ik heb gehoord van Ty dat je het water van de diamant voor hem hebt gebruikt.' zegt ze een beetje streng. Ik knik en kijk weg. 'Dat is niet zo heel erg. Want Ty kwam met een goed idee.' zegt ze en ze knikt naar Ty. Ty begint te lachen. 'Ik wil dat je je ogen dicht doet.' zegt hij. Ik sluit mijn ogen en ik hoor zijn voetstappen. Hij staat achter me en ik voel dat hij iets om mijn nek hangt. Ik schrik, zou het zijn wat ik denk dat het is? 'Open je ogen maar.' Ik open mijn ogen en reik direct met mijn hand naar het gene om mijn nek. Ik pak het uiteinde vast en hou het omhoog, zodat ik het goed kan bekijken. Ik voel mijn ogen groot worden. Het was een diamant en volgens mij niet zomaar een diamant. Ik kijk draai me om en kijk hem aan. 'Is dit... wat ik denk dat het is?' Hij lacht. 'Wat denk je dat het is?' vraagt hij. Ik begin nu ook te lachen. 'Is het de diamant van het water uit de grotten?' Als hij knikt spring ik bijna in de lucht van blijdschap. 'Ja, dat is een Jen diamant. En,' hij haalt iets uit zijn zak. 'dit is voor jouw been.' Ik zie dat het een flesje met water is, waardoor ik er meteen van uit ga dat het het geneeskrachtige water is uit de Jen grotten. Ik zoek een stoel uit en ga erop zitten, vervolgens rol ik het verband eraf. Ty lijkt niet te schrikken en laat het water over mijn bovenbeen lopen. Meteen ontspan ik me, het water is lekker koud. Ik kijk toe en na een paar minuten is de wond helemaal verdwenen! Ik sta op en omhels Ty. Als ik hem los laat kijk ik naar beide. 'Ik heb nu wel de kracht om met Meldora te vechten, maar ik heb geen idee hoe ik überhaupt mijn krachten moet gebruiken!' lach ik. 'Kan ik ook van die energie ballen maken waarmee ik haar kan verbranden? Want dat verdient ze.' Ik merk dat ik oprecht boos ben en dat mag ook. 'Ik denk dat we vandaag wel kunnen beginnen met de training? Tenminste, als jij tijd hebt Ty? Amelia, ik heb ervoor gekozen om Ty als jouw persoonlijke begeleider aan te wijzen.' zegt Freya. Ty knikt op de vraag die aan hem gesteld is en ik knik dat ik het goed vind dat hij mijn begeleider is. 'Dan kleed ik me wel even om.' knik ik naar Ty. Het was nu een heel knik gesprek, want Ty knikte weer terug. Ik loop naar boven, het lopen doet nu geen pijn meer. Als ik mijn kast in loop valt mijn oog meteen op het trainingspak wat in de kast hangt. Ik trek het aan, het past perfect. Mijn vinger glijd langs de standaard van mijn kroon en ik trek sneakers aan. Ik loop de kast uit en stop bij de spiegel. Ik bind mijn haren in een hoge staart. Ik loop mijn kamer uit en als ik richting de trainingszaal loop, loop ik bijna tegen Ty aan. 'Ik was vergeten te zeggen dat we in een aparte zaal trainen. Volg me maar.' Samen lopen we naar een kleinere zaal met allemaal attributen. Ty gaat midden in de zaal staan. 'Laten we maar met iets beginnen waar jij moeite mee hebt, gok ik... vliegen.' zegt hij. Ik moet even slikken, daar had ik echt geen zin in. 'Het is niet zo heel erg moeilijk Amelia. Je moet gewoon weten wat je moet doen.' zegt hij. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hij loopt naar met toe en gaat achter me staan. 'Oke, voel je dit? Ja? Oké dat is goed, dat betekent in ieder geval dat je er gevoel in hebt.' Ik voel dat hij met zijn handen op een punt op mijn rug drukt. Hij duwt op verschillende punten en vraagt dan of ik wat voel. Hij stapt achter mij vandaan en komt voor me staan. Hij zet zijn handen in zijn zij. 'Nou, alles werkt denk ik prima, je hoeft enkel nog te weten welke spieren je moet gebruiken. Even denken... probeer met je schouders naar achteren te gaan.' zegt hij. Hij doet verschillende oefeningen en ik zeg dat ik uiteindelijk wel de spier voel die ik moet gebruiken. 'Oké, dat is mooi te horen. Probeer die spier eens samen te trekken en dan moet je gewoon bewegen zoals je met je armen en benen ook doet. Die spier werkt namelijk hetzelfde als je armen en benen.' Ik span de spier aan en probeer me voor te stellen dat mijn vleugels mijn armen zijn. Ik voel dat ik inderdaad omhoog ga, ik vlieg! 'O god...' fluister ik verbaast. 'Ik vlieg. Ik vlieg echt! Wacht, hoe kom ik naar beneden en hoe vlieg ik een kant op?' Ty vliegt omhoog en pakt mijn arm. Hij trekt me zachtjes naar beneden. 'Als je wilt stoppen met vliegen moet je enkel je spier ontspannen maar wel een beetje blijven bewegen natuurlijk, anders stort je neer. Maar het heen en weer vliegen is niet moeilijk.' Hij legt het me vlot en duidelijk uit. Vervolgens oefen ik er wat mee en ik krijg het volgens hem snel onder de knie. Als ik volgens hem het vliegen beheers, stoppen we er mee. 'Genoeg voor vandaag, je hebt al veel inspanning geleverd.' En dat vind ik jammer, want ik zal Meldora binnenkort verslaan.