The hawk

Hoofdstuk 6 - Amy of Amelia...

Als ik een paar uur later wakker wordt is het ergens in de middag. Eindelijk voel ik me een beetje uitgeslapen en de warme zon verwarmt mijn armen. Ik ga rechtop zitten en kijk voor me uit, ik was nog altijd in deze wonder mooie wereld. Maar dan was er nog één vraag, waar stopt het? Maar nu wil ik daar niet over na denken. Ik besef me wel dat ik een gast van de koningin ben en ik hoop dat iedereen de misvatting van vanochtend een beetje is vergeten. Ik rek me uit en stap uit het grote bed. Ik schuifel naar de inloopkast en zoek iets simpels. Ik heb geen idee wat voor weer het is dus loop ik weer de kast uit naar het raam. Als ik het raam open doe kom ik er achter dat het best warm is buiten. Ik bekijk even wat er allemaal te zien is. De stad ligt rechts van me, een mooie grote tuin onder en voor me en weilanden links van me. Ik loop weg van het raam en mijn oog valt op een grote glazen klapdeur. Ik loop naar de deur toe en zie dat de deur naar een balkon leid. Ik open de deur niet, stel dat iemand me in een pyjama zou zien. Ik loop terug naar de inloopkast en zoek een kort zomerjurkje. Mijn oog valt op een strapless, wit jurkje wat ik thuis nooit aan zou doen. Maar ik denk dat het wel een keer mag. Ik pak het jurkje wat tot mijn knieën zou moeten komen uit het rek en besef dat ik iets mis. Ik zoek tussen de accessoires naar een bijpassende riem. Uiteindelijk vind ik een dunne, bruine riem die super leuk staat. Ik kleed me snel om en zoek tussen de schoenen naar iets simpels, zoiets als wat de meeste elfjes in sprookjes aan hebben. Ik vind een paar zwart met witte ballerina's. Ik kijk in de spiegel en keur mezelf goed. Ik loop de kast uit en sluit hem dan meteen. Ik scan de kamer opzoek naar een kaptafel. Ik vind hem en huppel vrolijk naar de grote tafel met spiegel. Als ik de kastjes open zie ik van allerlei haar accessoires. Ik reik met mijn hand in het kastje en zonder iets te zien grijp ik een zwarte klip eruit. Ik steek snel mijn haar op en dan ben ik klaar om de kamer te verlaten. Ik open de grote deuren en laat de kamer een beetje verwaarloosd achter. Ik loop door de gangen en probeer in mijn eentje het doolhof te ontraadselen. Ik kom in de hal en zie een bediende vliegen. 'Pardon?' vraag ik richting de bediende, die stopt met vliegen en komt naar me toe lopen, ze knikt even. 'Weet jij waar ik de trainingszaal kan vinden van de KEB in opleiding?' Ze knikt en zegt dat ik haar moet volgen. Ik volg haar en naar weer een doolhof door zijn gekomen wijst ze me een deur aan. Achter de deur hoor ik verschillende kreten. 'Hier is het.' zegt ze. Ik dank haar en ze gaat er weer vandoor. Ik open een beetje zenuwachtig de deur. Als ik mijn hoofd om de hoek steek zie ik Ty voor een groep jongens staan, sommige zijn ouder dan hem maar ze luisteren allemaal zeer behoedzaam. Ze lijken niet in de gaten te hebben dat ik sta te kijken dus ik loop naar binnen. Ik sluit zachtjes de deur en leun tegen de muur. In de ruimte staan trainingsapparatuur en meerdere bokspalen. Ik richt mijn aandacht op Ty en zijn leerlingen en zie dat eigenlijk iedereen de kleding aanheeft die ik ook in mijn kast zag hangen. Dan merkt hij mij op. Hij zegt iets tegen zijn leerlingen en die lopen allerlei kanten op en Ty komt naar mij toe. 'Hallo Amy. Indrukwekkend hè?' zegt hij terwijl hij trots rondkijkt naar zijn leerlingen. Ik knik en kijk ook nog eens rond. 'Ik zie dat je de inloopkast hebt uitgeprobeerd, ziet er goed uit.' Ik lach naar hem, thuis kreeg ik bijna geen complimenten over wat ik had samengesteld. 'Nou, dankjewel.' bedank ik hem. 'Ik vind dit paleis echt een doolhof, niet te geloven dat iedereen hier de weg kan vinden. Maar, ik moet toegeven dat ze hier geweldige hemelbedden hebben.' geef ik lachend toe. Ook Ty moet nu lachen. Hij biedt aan om even te gaan wandelen. Ik loop de deur door en samen lopen we door de gangen heen. We praten wat over mijn afkomst, wat hem lijkt te interesseren. Ik stel hem verschillende vragen over zijn werk waar hij graag over lijkt te praten. 'Ja, binnenkort kunnen we een aanval van Meldora verwachten, het heeft al zo lang geduurd.' Ik kijk hem geschrokken aan. Een aanval? En dat besluit ik hem dan ook te vragen. 'Hoe bedoel je?' We staan nu stil tegenover elkaar en hij kan nu niet wegkomen met een smoes hij zucht en beseft dat hij iets heeft gezegd waar een lang verhaal achter zit. 'Nou... dit land is niet altijd zo geweest. Ik weet niet of je het gezien hebt, maar aan de andere kant van het land staat nog een kasteel. Dat kasteel is van Meldora. Nu regeert Freya nog maar Meldora doet er alles aan om op de troon te komen.' Ik kijk een beetje verbaasd naar Ty, dat had ik niet verwacht. Ik dacht dat dit een sprookje zou zijn, niet een strijd. 'En nu? Wat..' begin ik maar er komt iemand naar ons toe lopen. Ze knikt naar mij en zegt: 'Koningin Freya zou het fijn vinden als je bij haar wilt aanschuiven bij het eten.' Ik zie Ty opgelucht adem halen, dat haalt vragen bij me op. Maar ik denk niet dat het een vraag was of ik wilde komen maar eerder een beetje een bevel. Ik knik. 'Ik kom er zo aan.' zeg ik en als de vrouw weg ik kijk ik direct naar Ty. 'Je weet dat ik je nog een keer ga uithoren, reken daar maar op. Nou, succes nog met je leerlingen.' We nemen afscheid en ik loop richting de gang waar de vrouw in verdween en zoek op eigen houtje de eetzaal. Het duurt niet lang tot ik de zaal gevonden heb. En meteen spookt de vraag van vanmiddag door me hoofd.  "Het is een wonder mooie wereld, waar stopt het?". En ik ben erachter gekomen dat het hier eindigt, er kom misschien wel een oorlog aan. Ik loop de eetzaal in en ik zie Freya gebaren dat ik bij haar moet komen zitten. Ik loop op een vlotte toon naar de stoel bij haar. Ik ga zitten en ze kijkt me aan. 'Zo, Amy. Hoe beviel de kamer?' lacht ze. Ik vertel vlotjes wat ik die ochtend en middag had gedaan. Ook dat ik naar de trainingshal ben geweest, maar ik vertel haar niet over Meldora. Ze luistert aandachtig naar mijn verhaal en knikt af en toe. Ik vind het echt grappig om te zien dat we zo op elkaar lijken, qua uiterlijk. We praten wat en eten wat. Als we het eten op hebben, gaat ze over op een serieuze toon. 'Amy, ik moet je iets vertellen.' zegt ze. 'Kom even mee naar mijn studeerkamer.' Ze staat op en samen lopen we in stilte naar haar studeerkamer. Freya gaat aan het bureau zitten en ik neem plaats op de stoel die aan de andere kant van het bureau staat. 'Amy. Ik ga meteen op mijn doel af en dat is dat ik je de waarheid moet vertellen.' zegt ze, haar blik staat zo serieus dat ik geboeid ben en wel moet luisteren. 'Ik wil iets weten, hoe ben jij naar het portaal gekomen?' Ik denk terug aan gisteren, maar niet alleen gisteren maar eigenlijk de hele vorige week. 'Door een havik. Die havik had een briefje om zijn nek met de woorden...' Opeens valt Freya in. '... met de woorden volg me. Dat dacht ik al. Ben jij gisteren rond vier uur hier gekomen?' Ik knik naar haar. 'O god, mijn vermoeden wordt steeds sterker. Nou, die havik heb ik gestuurd en blijkbaar moet jij het dan wel zijn. Amy, jij bent niet zomaar een meisje.' ze staat op, loopt naar een standaard en drukt op een knopje. De glazen kubus die over een fluwelen kussen heen stond verdwijnt en Freya legt haar kroon op het kussen. Ze sluit hem weer en wenkt naar mij. Ik sta op en loop naar haar toe. 'Gisteren,' vervolgt Freya. 'begon deze kroon te glinsteren.' Ze wijst naar een andere kroon die op de standaard ernaast staat. 'Deze kroon is niet zomaar een kroon, deze kroon is van mijn dochter. Maar mijn dochter is zestien jaar geleden tijdens de oorlog geboren, ik heb haar naar de aarde gestuurd zodat ze veilig zou zijn. Deze kroon bevat een beetje magie. Ik heb het zo gedaan dat deze kroon zou oplichten als mijn dochter weer terug zou komen. En gisteren gebeurde dat. En toen jij voor me stond gisteren dacht ik meteen: jeetje, wat lijkt ze op mij zeg.' Mijn ogen worden groot, ik begrijp het niet zo goed. Freya opent de standaard van de magische kroon en geeft hem aan mij en opeens begint het ding te gloeien. Freya houd haar adem in. 'O Amy... jij bent het.' Ze legt haar handen op mijn schouders. 'Amy Jacobs, jij bent niet wie je denkt dat je bent. Jij bent niet Amy Jacobs. Amy... jij bent mijn dochter Amelia.'