The hawk

Hoofdstuk 7 - Amelia, de prinses van Anesta

Ik kijk haar aan alsof ze een beetje gek aan het worden is. Ik schud haar handen van mijn schouders af en geef de kroon terug. Meteen als de kroon mijn handen verlaat dooft het felle licht. 'Sorry, maar dit kan niet. Ik heb al ouders, op de aarde. Jij kan toch niet mijn moeder zijn?' vraag ik onzeker. Ze lijkt wel heel erg op mij. Een kroon kan toch niet zoiets bewijzen? Ik schud mijn hoofd, dit kan gewoon niet, of toch wel. Ik bijt op mijn lip en kijk haar aan. 'Amelia ik snap dat het lastig voor je kan zijn, maar de kroon bewijst het, laat het even...' Ik schud nog eens mijn hoofd. Ik draai me om en loop de kamer uit. Ik ren de gangen door naar boven, naar links en naar rechts. En uiteindelijk kom ik uit bij mijn kamer. De deur sla ik dicht en ik plof op het bed, dat opeens weer opgemaakt is. Ik ga tegen de muur aanzitten en zit daarna ook letterlijk met mijn handen in mijn haar. Zoveel vragen spoken en door mijn hoofd, deze dag was zo onecht. Er wordt op de deur geklopt. 'Binnen.' roep ik. De deur gaat zachtjes open en Ty komt binnen gelopen. Hij komt naar binnen en sluit de deur achter zich. Zonder iets te zeggen komt hij bij me op bed zitten. 'Wat is er Amy? Je kwam zo van streek langs de trainingszaal rennen en toen ik je riep reageerde je niet.' zijn stem klinkt een beetje bezorgd, wat raar is want vanochtend kende hij me nog niet eens. Blijkbaar vond hij me dus wel aardig en had hij toch bewondering voor me. Ik schud mijn hoofd. 'Iets met een lichtgevende kroon en een of andere Amelia.' zucht ik. Ik leg mijn hoofd op mijn knieën en kijk Ty aan. Ik zie hem zijn wenkbrauw optrekken. 'Bedoel je dat Amelia weer terug is in Anesta? Is de prinses weer terug gekeerd? Dat is toch geweldig nieuws!' roept hij opgewekt. Ik kijk nog steeds naar hem, zonder enige emotie. Zijn gezicht veranderd van vrolijk naar steeds minder vrolijk. Ik kan bijna het lichtje in zijn hoofd horen aangaan. 'Bedoel je...' Ik knik en hij kijkt me met grote ogen aan. 'Bedoel je dat koningin Freya denkt dat jij Amelia bent?' Ik knik nog een keer en til mijn hoofd weer op. Ik haal diep adem en vertel hem alles wat er in de studeerkamer is gebeurt. '... en daaruit blijkt dat ik Amelia zou moeten zijn.' Nu lijkt hij even in de war te zijn, alsof hij nooit had kunnen denken dat ik de prinses zou kunnen zijn. Ik geloof het nog altijd niet. 'Tja, als de kroon het zegt dan moet het toch zo zijn.' zegt hij en hij staat weer op. 'Goh.' Hij klinkt verbluft. Ik draai mijn hoofd naar het raam. Ik ben geen prinses, laat staan een prinses van een magisch elven volk. Het klinkt gewoon te raar voor woorden. 'Ik had echt nooit gedacht ik nu tegenover de prinses van Anesta zou staan.' zegt hij lachend. Ik grijp naar een kussen en mik op zijn hoofd, zonder succes want hij kan hem ontwijken. Door dat moet hij nog harder lachen. 'Ik ben geen prinses!' roep ik. Ty stopt met lachen en kijkt me hoofdschuddend aan. 'Toch wel Amy... ik bedoel Amelia. Eigenlijk zou ik je met u moeten aanspreken, prinses.' zegt hij en hij maakt een kleine buiging, wat mij nog bozer maakt. Ik grijp naar een ander kussen, sta op en mep hem dit keer vol op zijn buik, rug, zij en hoofd. Uiteindelijk smeekt hij om genade. Ik stop en gooi het kussen terug op het bed en ook het kussen wat op de grond ligt leg ik terug. Even kijken we elkaar aan, we weten allebei niets te zeggen. Ik ben de prinses van Anesta en heb dus eigenlijk mijn moeder in de studeerkamer achtergelaten. 'Ik weet eigenlijk niet of ik het kan accepteren, ik ben helemaal geen prinses. Ik heb geen idee hoe een prinses zich gedraagt. En het ergste is... ik ben een prinses van een volk wat kan vliegen, maar zelf kan ik helemaal niet vliegen. En dan ook nog die aanval waar jij het over had, over die Meldora.' Ik wrijf met mijn linkerhand over mijn rechterarm. Ik denk even en kijk naar de grond. Opeens voel ik dat Ty zijn arm om mijn schouders heen slaat. 'Als jij echt Amelia bent en het zou erop aankomen, dan sta je er niet alleen voor. En dat vliegen zal je wel onder de knie krijgen.' zegt hij opbeurend. Ik besluit dat dan maar te geloven en nu terug te gaan naar Freya om nogmaals te checken of het waar was van die kroon. 'Oké, ik zal wel terug gaan naar de koningin en dan maar met haar overleggen.' zeg ik dan maar. Hij klopt op mijn rug en samen lopen we weer naar beneden. Bij de trainingszaal laat ik Ty beloven dat hij niets tegen zijn leerlingen zegt en daarna nemen we afscheid. Ik bedenk me hoe ik weer terug kom naar de studeerkamer. Ik klop voorzichtig op de deur en als ik antwoord krijg loop ik naar binnen. Ik zie Freya verwonderd opkijken. 'Hoi Amy, waar kan ik je mee helpen?' vraagt ze. Ik loop naar haar toe en denk even goed na. 'Nou, ik wil nog één keer naar die kroon kijken en als het echt zo is, dan ben ik dus Amelia en zal ik dat accepteren.' zeg ik zeker. Ik zie dat ze blij opkijkt. 'Prima.' antwoord ze en ze loopt naar de standaard. Ze haalt de kroon eruit en houdt hem voor me. Ik twijfel niet en pak hem meteen aan. Opnieuw begint hij weer te gloeien en kijkt Freya me aan voor mijn reactie. 'Ja,' zeg ik. 'dat is dan het bewijs. Ik ben dus de prinses van Anesta.' Freya kijkt me blij aan. 'Dus, je bent er zeker van? Denk je dat je dit aan kan? Wil je dit aangaan?' vraagt ze een beetje onzeker. Ik knik en ik onderzoek de kroon. 'Zit er een uit knop op dit ding? Ik bedoel, ik wil hem gerust dragen maar moet hij zo fel stralen?' lach ik. Freya legt uit dat ze de spreuk er nu wel af kan halen. Ze mompelt wat en de diamant, wat tevens de lichtbron was, dooft. Ik plaats de kroon op mijn hoofd en hij vormt zich zo dat hij om mijn hoofd heen zit en niet knelt. 'Magie.' zeg ik lachend. Freya knikt en zegt: 'Dat klopt, dat doet hij alleen bij zijn rechtmatige eigenares. Amelia, je wilt niet weten hoe erg ik je heb gemist.' Ik zie dat ze tranen in haar ogen krijgt. Ik denk na en de vraag die nog altijd op mijn lippen rust schiet eruit. 'Wie waren de mensen dan die mij hebben opgevoed?' Ik zie dat het haar niet verbaasd dat ik het vraag. Ze sluit de standaard waar mijn kroon op heeft gelegen en pakt haar eigen kroon uit haar standaard. 'Dat zijn de mensen bij wie ik je heb afgezet, je adoptieouders. Maar die zal je nu voorlopig niet meer zien.' zegt Freya. Ik bijt op mijn lip, ik geef super veel om mijn adoptieouders maar dit avontuur kan ik ook niet laten schieten, bovendien hebben de mensen eindelijk hun prinses terug. Ook hebben ze mij nodig en ik kan hun niet in de steek laten. Daarom besluit ik maar te blijven. 'Ik blijf hier, zou je me nu willen excuseren?' vraag ik beleeft. Freya knikt en ik loop de kamer uit. Ik besluit meteen Ty te gaan vertellen wat er is gebeurd. Onderweg word ik heel wat aangekeken omdat ik de kroon op heb, omdat ik mijn kroon op heb. Ergens voelt het wel goed dat ik nu niet meer als een of andere dief wordt aangezien maar als prinses. Als ik op de deur van de trainingszaal klop hoor ik Ty's bekende stem 'Binnen!' roepen. Ik gooi de deur open waardoor ik van meerdere mensen aandacht krijg. Ty is nog even aan het praten en richt zijn blik even op de deur om te kijken wie er staat. Daarna richt hij zich weer op degene met wie hij een gesprek aan het voeren was. Maar dan zie ik dat hij zich realiseert dat ik in de deuropening sta en hij stopt met praten. Hij kijkt naar me en ik zie dat zijn oog op de kroon valt. 'Is het echt zo?' vraagt hij opgewekt. Ik knik enthousiast. 'O, god... de prinses is eindelijk terug gekeerd naar Anesta. Welkom terug Amelia.'