Tipsy Poetry

Sad Reality

Sa pagsikat ng internet
Sa pagsilaw ng social media
Ako nga pala si Amelia
Alamin kung bakit, ang puso kong napunit.

Sa pagsibol ng mahiwaga
Maraming taong ngayon , ang walang gawa
Inaayon ang damdamin sa dala
Ngayon ay ang umaakyat ay ang dalaga

Parang nabaliktad ang mundo
Di inalintana ang sundo
Naging maayos pero magulo
Nag aaway ang mga kadugo

Nasimula sa pag react
At ang kasunod ay chat
Puno ng mabango at satsat
Nawalan na ang minsan na puno ng iyak

Naging okay, pero may ano?
Na ikaw ay naging pampalipas oras
Di naman ikaw ang nag-iisang rosas
Di kananiwala at na kuntento

Nakayuko at may ilaw sa mukha
Palakad-lakad sa inyo
Nakabadyang gulo
Doon sa may kanto

Inagaw sa iyo.
Na ang kahong may ilaw ang iyong hawak sa kamay
Nagulat at puno sa kakasigaw, walang taong kadamay
Umuwing talo

::(
Ctto: by me. Sa photo dyan sa taas. Sensya di rosas.