Inlove With A Ghost!!?? [COMPLETED]

2-25. The Healing

"Im Home abuelita!!".. Sigaw ko pagkapasok ko palang sa front door..

"Good evening Mija, kamusta naman ang pag adjust sa bago mong office?"..

Lumapit ako at umupo sa tabi niya, hinalikan ko siya sa pisngi at niyakap..

"It's fine abuela, mas feel ko ang pilipinas, kasi noong nasa london ako tuwing titingin sa glass window lalo ko kayong namimiss, ngayun lagi ko na kayung makikita..".. Sabi ko habang nakangiti.. 

"how's your heart?" .  Napangiti parin ako kahit na may kunti paring kirot..

"Its been a month abuelita, at paunti unti na tong gumagaling, don't worry, hindi na po ako gabi gabi umiiyak".. Natatawa kong sabi.. 

"Wow good news Mija.."..

"Abuelita anong ulam? I guess masarap?"..

"Nag pahanda ako dahil darating ang papa mo at ang papito mo and ofcourse new years eve..kaya kompleto tayo"..  She said..

"For real?".. Masayang tanong ko..

"Yes mija and I Guess nasa labas na sila"... Napatayo ako kaagad at nag paalam kay abuelita..

Hayyy masaya ako dito sa pilipinas, this is my home.. Nababawasan ang kalungkutan ko because of them, lalo na sa lil sister ko, malaki na siya at kamukhang kamukha ko siya.. 

And for Zamora, lagi ko siyang nakikita sa mga commercials, Sa billboard at sa mga articles..  
Sinasabi ko nalang sa sarili ko na masaya na siya.. Masaya na sila ni nathan..

"Anong muka yan Xera? Hindi kaba masaya na nandito na kami ng papito mo?".. Napatingin ako sa nag salita..

"Ohh my papitoo papi!!"...  Niyakap ko kaagad si papito at pagkatapos kay dad..

"How are you Mija, kamusta ang puso mo?"...

"Well still healing.. But soon makaka move on narin ako.."..  Yes. Alam nilang lahat ang nangyare..

Nung nakauwe ako nagulat nga sila dahil para akong zombie na kumakatok sa pinto.. Lahat din sila naiyak dahil sa kalagayan ko.
Namayat ako ng husto hanggang sa kinausap ako ni abuela na babae lang yan..
Kailangan kong mag patuloy without her..

Kahit na subrang mahal ko siya kailangan kong mag paraya para mawala lahat ng bigat sa likuran ko.. At tama sila. Simula nung tinanggap ko na sa sarili ko na wala na talaga.. Wala na kaming chance  mas nabawasan ang lungkot ko.

At ngayun maayos na.. Pero hindi ko maitatanggi na mahal na mahal ko parin siya. Na siya lang ang laman ng puso ko wala ng iba..  But I need to accept the fact na walang kami.. Walang chance..

Ang tadhana  na sinasabi niya dati ay isang napakalaking kasinungalingan.. Hindi totoo ang tadhana.. Hindi totoo ang sign or what.. Loving can hurt..  At naranasan kong masaktan ng subra..

Maybe hindi kami para sa Isat isa.. 
Sana lang masaya na siya kay nathan.
Sana lang okay siya doon.
Sana lang hindi niya pag sisihan ang lahat ng ito..

Pasalamat nalang ako dahil natuto akong mag mahal because of her, pero tinuruan niya rin ako kung paano tumanggap ng pagkatalo.. Lahat lahat na natutunan ko because of the pain..

"Mija tapos kana?"..   Naputol naman ang pag iisip ko at napatingin sa dalawang papi ko..

Nakatayo sila at nag pupunas kunwari ng luha.. What the!!..

"Why??!"... Naiinis na tanong ko..

"Just kidding mija, we're happy for you, na nalampasan mo ang pinaka mahirap na heartbreak... Sana tuloy tuloy na yan, remember na nandito lang kami for you okay?".. Papito said..