ELVEDA

ORTAYA ÇIKAN GERÇEKLER

Cüneyt

Kapıyı açan Şebnemdi. Kızlar beni görünce şaşırdı.

"Merhaba."

"Merhaba Cüneyt. Senin burada ne işin var?"

"Cüzdanını evde unutmuşsun Beste. Belki lazım olur diye getirdim."

"Teşekkür ederim Cüneyt."

Şebnem "içeri geçmez misin?" diye sordu.

"Rahatsızlık vermeyeyim."

"Ne rahatsızlığı sonuçta sende bizim arkadaşımız sayılırsın."

"E geçeyim madem" deyip ayakkabılarımı çıkartım ve Şebnem'i takip ederek salona geçtik.

"Kahve içeriz değil mi? Yapıp geleyim ben" diyen Şebnem, mutfağa gitti.
Yanıma oturan Beste kulağıma fısıldadı.

"Sadece bana cüzdanımı vermek için mi geldin?"

"Tabi ki."

"Şebnem'i görmeye değil yani."

"İlla ki bana yalan söylettireceksin Beste."

"Tamam sustum. Sabah bahsettiğin şey neydi?"

"Sen o çocuğa neden sarıldın? Ne var aranızda?"

"Hiçbir şey."

"Sesin titriyor Beste. Bana yalan söyleyemezsin sen."

"O benim erkek arkadaşım." Tahmin etmiştim.

"O yüzden mi cenazede bile yanındaydı?"

"Hayır, o zaman böyle bir şey yoktu."

"Bana neden söylemiyorsun?"

"Daha yeni döndüm zaten."

"İyi tamam."

Kim kız kardeşini bir erkeğe sarılırken görmek isterdi ki? Tepkim de çok haklıydım bence.

Şebnem "Kahveler geldi" diye içeri girdi. Hepimize bardaklarını verdikten sonra karşı koltuğa geçip oturdu.

"Nasılsın Şebnem?" diye sordum.

"Gayet iyiyim. Sen nasılsın?"

"Seni gördüm daha iyi oldum." Ne dedim az önce ben? Olamaz.

Şebnem gözlerini yere sabitledi. Bade ve Beste de pür dikkat bize odaklamışlardı.

"Ne zamana kadar böyle devam edecek?"

"Nasıl devam ediyor ki Cüneyt?"

"Bana karşı soğuksun."

"Değilim bence."

"Tamam ben seni kırdım, üzdüm ama ne yaptığımın farkında bile değildim. Özür de diledim senden."

Kahvesini yanına koyup kolunu sıvadı. Kazağının örtmüş olduğu bilekliği gördüm. Benim almış olduğum.

O sıra da Bade ayaklandı. "Biz bir mutfağa gidelim. Kahvenin şekeri az geldi." Onunla beraber Beste de ayağa kalktı.

"Ama siz şekersiz içiyorsunuz" diyen Şebnem'e ikisi de ters ters bakıp salondam çıktılar.