Walkie Talkie

Hoofdstuk 19

opgedragen aan Im_weirdxx 👯💙

[a/n vote vote vote, comment comment comment, want ik heb hier ongeveer 2.5 uur over gedaan. 💜]

"Ehm, pardon, mag ik wat vragen?" vraag ik voorzichtig.
De jongen kijkt op, en ik weet al bijna zeker dat het Jeremy is. "Eh, ja?"
Nu weet ik het 100% zeker. Zijn stem is precies dezelfde stem zoals ik via de telefoon hoor. Mijn hart maakt een sprongetje als ik de bekende klanken hoor, en ik voel hoe mijn lichaam zich ontspant.
"Hi Jeremy," zeg ik, zonder mijn vraag te stellen.
"Hi, Luna." Zegt Jeremy. Ik zie hoe zijn lippen in een zenuwachtige lach vormen.
Er valt even een stilte, en ik denk na over wat ik ga zeggen. "Waarom heb je het niet eerder gezegd?" vraag ik dan met een trillende stem.
Ik zie hoe Jeremy verstard. "Omdat ik al wist hoe je zou reageren."
Ik frons. "Hoe dan?"
Jeremy keert zijn hoofd van me weg en haalt zijn schouders op. "Dat ik een freak ben. En een leugenaar. Het is niet iets wat ik nog niet wist, don't worry. Je mag weglopen, als je wil. Dan kun je misschien nog iets van je dag maken."
Ik rol met mijn ogen. "Lekker positief weer. Waarom zou ik zo reageren?"
"Omdat iedereen zo reageert."
"Net zoals Joost," zeg ik sarcastisch. "Want die heeft me net namelijk geen preek gegeven over hoe geweldig je bent."
Jeremy's wangen worden lichtroze, en hij begint te grijnzen. "Heeft hij dat gedaan?"
"Hmhm."
"En je bent nog niet weggevlucht?"
"Nou, nee. Ik ben hier toch?"
"Wel, ja." Jeremy keert zijn hoofd mijn kant op. Ik merk dat hij niet weet waar zijn ogen heen moeten gaan, want ze schieten alle kanten op.
Voorzichtig schuif ik dichterbij. Jeremy is bijna nog mooier dan zijn woorden en stem. Hij heeft donkerbruin haar, dat zonder dat er veel moeite in is gestoken in model is gebracht. Zijn ogen zijn glinsterend, ze zijn zo mooi dat ik er kippenvel van krijg. Zijn kaaklijn is strak, maar het maakt zijn gezicht niet streng. Integendeel, zijn gezicht ziet er heel zacht uit. Jeremy's lippen zijn.. ik durf er eigenlijk niet eens naar te kijken. Ook al weet ik dat hij niet door zal hebben dat ik naar hem kijk, ik vind het een beetje ongepast om hem zo uit te checken. Dus in plaats van naar de prachtige jongen die voor me zit te kijken, kijk ik naar de modderige grond onder mijn voeten.
"Misschien moeten we elkaar dan maar opnieuw ontmoeten." Zegt Jeremy na een tijdje in stilte te hebben gezeten.
Ik keer mijn hoofd naar hem toe. "Opnieuw ontmoeten?"
"Ja. Opnieuw ontmoeten."
Ik knik langzaam en sta dan op. Voorzichtig zet ik drie stappen achteruit, en dan loop ik weer naar Jeremy toe.
"Hi," zeg ik. Ik probeer om niet in lachen uit te barsten. Mijn zenuwen zijn nog steeds door het dolle heen, waardoor ik steeds het gevoel heb dat ik elk moment kan gaan giechelen.
Ik steek mijn hand uit, ook al weet ik dat Jeremy het niet kan zien. "Ik steek mijn hand uit, recht voor je," fluister ik alsof ik bang ben dat iemand het hoort.
Jeremy schiet in de lach, en zwaait voorzichtig met zijn hand door de lucht totdat hij die van mij pakt. De aanraking laat elektriciteit door mijn vel heen schieten, en ik voel hoe ik rood word.
"Ik ben Jeremy," zegt Jeremy met een scheve lach waardoor mijn buik zich omkeert.
"Ik ben Luna," zeg ik.
"Aangename eerste kennismaking," zegt Jeremy.
"Insgelijks," zeg ik. Jeremy laat zijn hand zakken, maar hij laat mijn hand niet los. Het simpele gebaar maakt mijn glimlach nog breder, en ik kan gewoon niet stoppen met grijnzen. Het is zo verschrikkelijk cliché maar het is tegelijkertijd ook zo verschrikkelijk heerlijk.
"Zeg Luna, misschien een aparte aankondiging zo op deze eerste ontmoeting, maar mag ik je iets vertellen?"
"Maar natuurlijk, Jeremy."
"Nou, je moet weten dat ik blind ben." Jeremy bijt op zijn lip en haalt diep adem.
"Oh echt? Dat maakt mij niets uit hoor," zeg ik. Ik geef een kneepje in Jeremy's hand. Jeremy's hoofd keert zich naar me toe, en hij glimlacht een verpletterende glimlach, waardoor het angstaanjagend moeilijk is om mezelf ervan te weerhouden om hem zijn lippen aan te raken.
"Ik ben blij dat je me geen freak vindt." Zegt Jeremy dan. Hij heeft zijn lichaam naar me toegekeerd.
"ik ben blij dat je het me hebt verteld." Glimlach ik. "Hoe kun je nou denken dat je een freak bent? Je bent prachtig." Ik voel hoe ik rood word nadat ik de woorden heb uitgesproken.
Jeremy's wenkbrauwen schieten omhoog. "Oh ja? Hoe zie ik er uit dan?"
"A-Als een soort.. als een soort.. zo'n popster, zo'n acteur waar iedereen verliefd op is omdat hij zo ontzettend knap is. Maar jij bent het zonder moeite, terwijl die acteurs er allemaal visagistes voor hebben."
Jeremy lacht hardop. Het geluid laat tintelingen achter die over mijn vel dansen. "Oh ja?"
"Zeker weten."
"Nou, ik weet zeker dat jij nog veel mooier bent."
Ik frons. "Hoe weet je dat?"
"Omdat je geweldig klinkt." Fluistert Jeremy. "Nog beter dan via de telefoon. Veel, veel beter. Als ik de acteur ben, ben jij de zangeres waarvan mensen zeggen dat haar stem als goud klinkt." Jeremy's linkerhand (dus niet degene waarmee hij de mijne vasthoudt) gaat voorzichtig naar mijn hoofd, en hij stopt als zijn vingertoppen voorzichtig tegen mijn voorhoofd botsen. Ik voel hoe er meteen bloed naar dat punt stroomt, en ik sluit mijn ogen van genot.
"Je klinkt prachtig, je voelt prachtig.." zegt Jeremy op dezelfde, zachte toon. Zijn vingers strijken over mijn voorhoofd, naar mijn kruin. Voorzichtig aait Jeremy over mijn haar. Ik voel hoe er een rilling van genot over mijn ruggengraat trekt. Zijn vingers glijden met een tedere beweging door mijn bruine lokken, totdat ze bij het einde zijn gekomen. Dan gaat hij voorzichtig weer omhoog, en dat herhaalt hij een paar keer, telkens op en nieuw.
Ik open mijn ogen weer om Jeremy te kunnen zien. Zijn gezicht staat geconcentreerd, zijn tanden bijten zachtjes in zijn lip.
En dan opeens trekt hij zijn hand terug, alsof hij door de bliksem is geraakt. Jeremy schuift voorzichtig van me weg. Zijn hand glipt uit de mijne.
"Wat is er?" vraag ik teleurgesteld. Ik kan de onzekerheid in mijn stem niet verbergen.
"Niets," zegt Jeremy vlak.
Ik frons. "Heb ik iets verkeerd gedaan?"
"Nee," snauwt Jeremy.
Ik deins een beetje terug van zijn harde toon, maar dan pak ik zijn hand vast. "Wat is er Jeremy? Ik weet dat dit bijna onze eerste ontmoeting is maar-"
"Dat bedoel ik." Zegt Jeremy. Zijn stem is van hard naar verdrietig gegaan. "Dit is de eerste ontmoeting en ik verpest het doordat ik een freak ben."
Ik frons. "Een freak? Sinds wanneer?"
"Dat weet je best. Welke sukkel gaat er nou weer- whatever,"
"Door mijn haar heen? Niemand." Zeg ik. Ik begin langzaam te glimlachen, ondanks het hele gebeuren.
"Dat bedoel ik."
"Dat doet niemand, omdat ik het normaal niet toesta. Luister Jeremy, ik weet dat dit onze eerste ontmoeting is maar ik vind je nu al echt geweldig. Je bent precies zoals ik me voorstelde; lief en zorgzaam. Verpest het nu niet door jezelf een freak te noemen want we weten allebei dat je dat niet bent."
Jeremy knippert even met zijn ogen, en knijpt dan in mijn hand. "Sorry," stamelt hij. "Ik liet me even gaan. Ik heb soms van die down-momenten."
"Geeft niet. Dat heeft iedereen. Maar daarvoor zijn we denk ik nu hier, op dit moment." Ik kijk op naar Jeremy, die met zijn gezicht naar de fontein zit. "Om de down-momenten in up-momenten te veranderen."
"Nu komt de innerlijke therapeut naar boven," bromt Jeremy, maar ik zie dat hij lacht.
"Ach, zo nu en dan therapeut zijn is goed voor de gezondheid." Zeg ik, en Jeremy schiet weer in een verpletterende lach en ik lach met hem mee.
[a/n Laat alsjeblieft weten wat je er van vindt ;) Niet alleen van dit hoofdstuk, ook van het hele boek. Het is echt heel heel heel heel heel erg belangrijk, later snappen jullie misschien wel waarom 😘 Maar even serieus, kunnen jullie alsjeblieft zo gedetailleerd mogelijk vertellen wat je wel en niet leuk vindt aan dit boek? Het kost hooguit een minuutje, en deze dubbele update koste me twee en een half uur 😳 Alvast bedankt 💜 ]