Walkie Talkie

Hoofdstuk 23

[a/n Er zijn zo veel liedjes die bij dit hoofdstuk horen, help! Maar ik heb uiteindelijk twee liedjes uitgekozen. Fearless en White Horse van Taylor Swift

Sharon, Cato en Luna hebben trouwens een vakantie. Ik moest namelijk iets in dit verhaal voegen, anders wordt het saai. Maar dat lees je later wel :D

Trouwens, wisten jullie waar het middelvinger-gebaar vandaan komt? Als schutter is je middelvinger heel erg belangrijk, dus in de middeleeuwen werd de middelvinger van een schutter afgehakt als de schutters iets had misdaan. Elke keer als die schutter dan langs een groepje mensen liep, staken die hun middelvinger op om de schutter te pesten door te laten zien dat zij die van hun wel hadden.

Denk daar maar aan als je je middelvinger opsteekt hahah]

"Waar ga je eigenlijk heen, straks? Naar Caat of.." Sharon kijkt me met een opgetrokken wenkbrauw aan, terwijl ze haar lolly weer in haar mond stopt. Het is nu bijna half acht in de avond, en het begint al donker te worden.
Ik haal mijn schouders op en knik dan. "Ja, ik denk het. Geen idee waar ik anders heen moet."
"Als mijn moeder net niet had besloten om een week naar Texel te gaan was ik meegegaan," zegt Sharon. Ze zucht. "Waarom plant ze zulke dingen altijd op het laatste moment?"
"Joh, relax. Het komt wel goed. Het is niet alsof Cato een of andere psychopaat is," zeg ik geruststellend. "Ik zit er trouwens over na te denken om terug te gaan naar huis. Ik ben een beetje een last voor iedereen," ik lach zachtjes, terwijl ik naar mijn voet kijk die steentjes wegtrapt. "En ik wil het mijn ouders het plezier die ze hebben als ik weg ben niet geven."
"Duivels." Zegt Sharon.
"Weet ik," dan gaat mijn telefoon. "Het is Jeremy!" zeg ik met een blije stem. "Ik moet deze opnemen, oké?"
"Ga je gang, praat met je loverboy." Zegt Sharon lachend en wappert met haar hand. Ik neem wat afstand en neem dan op.
"Hi!" zeg ik blij.
"Hoi Luna!"
"Hoe gaat het?"
"Goed, ik ben al een tijdje thuis. Ik kon niet stoppen met aan je denken, dus ik dacht; ik bel je even op."
"Ik kan je daar geen ongelijk in geven, Jeremy." Zeg ik. Ik sla de arm die mijn telefoon niet vasthoudt om me heen en kijk met een glimmend gezicht naar de vijver. "Ik vond het vandaag echt heel leuk."
"Ondanks.. Ondanks, je weet wel?"
"Ondanks dat je blind bent? Dat maakt me echt niets uit, Jer. Ik vind het misschien juist leuker."
"Kinky," lacht Jeremy.
Ik voel hoe mijn wangen warm worden en ik schiet in de lach. "Zeg ik eens iets aardigs.. Pff, stank voor dank krijg ik. Weet ik ook weer met wie ik om moet gaan."
"Hé!" roept Jeremy. "Ik weet van een betrouwbare bron dat wij juist vaker af moeten spreken."
"Oh ja?"
"Hmhm."
"Nou, dan houden we ons daar maar aan," zeg ik op een zachte, glimlachende toon terwijl ik stil heen en weer wieg. Een eend vliegt over de vijver en land dan met klapperende vleugels in het water. Het water spat op zodra de veren in contact komen met het donkere water.
"Zijn we oké?" vraagt Jeremy dan
"Waarom zouden we niet oké zijn?"
"Omdat.. ik weet niet, misschien voel je je anders na het afspreken. Ik wil je niet stalken, of zo."
"Je blijft een kneus. Natuurlijk zijn we oké. Ik heb gewoon al zin om je nog eens te zien!"
"Wat dacht je van nu?" Jeremy lacht, maar hij klinkt serieus.
"Nu?" vraag ik hoopvol. Ik kijk om naar Sharon, die met haar handen om haar lichaam geslagen en haar gezicht naar de bijna vervaagde zon staat.
"Waarom niet?"
"Oké dan. In het park?"
"Ben je daar nu?"
"Ja. Bij de vijver." Mijn hart klopt als een razende in mijn keel. Meent hij dit nu, of niet?
"Dan zie ik je bij de vijver in tien minuten," zegt Jeremy voordat hij ophangt.
Ik blijf even met mijn telefoon tegen mijn oor staan, met een enorme glimlach op mijn gezicht en een snelle hartslag. Knipperend met mijn ogen kijk ik naar de vijver, naar de eend die vrolijk kwaakt. Dan draai ik me om naar Sharon.
"Sharon!" gil ik. Sharon komt naar me toe.
"Hij komt hier!"
"Hij komt hier?"
"Hij komt hier!!" gil ik. "Hij komt hier, voor mij, hij komt hier!"
"Serieus? Nu nog? Oh Luun je bent zo'n bofkont! Wat een lieve actie!"
Sharon slaat haar armen om me heen en samen jubelen we over het feit dat Jeremy hierheen komt.
"Ik ben zenuwachtig. Shit, heb ik wallen onder mijn ogen?" roep ik. Ik wurm me los uit onze omhelsing. "Zie ik er moe uit? Sharon, paniek. PA-NIEK!"
"IK WORD ZO GESTRESST VAN JOU!" gilt Sharon. "Gewoon relaxed blijven, je ziet er geweldig uit!"
"zeker weten?" piep ik.
"Zeker weten. Nou, ik peer hem voordat je loverboy komt! En voordat mijn moeder met een hakbijl mijn kant op komt want" Sharon trekt een gezicht en doet de stem van haar moeder na "de boot gaat morgenochtend vroeg en zoals altijd is je voorbereiding bagger!"
Ik schiet in de lach. "Je bent ook wel een beetje ongeorganiseerd. Maar dat neemt niet weg dat je nog steeds een van m'n beste vriendinnen bent."
"Ahw poepje," zegt Sharon. "Die speech ga ik opschrijven."
"Doe dat als je klaar bent met je tas pakken. Zie ik je volgende week weer, als school begint?"
"Yep. Als ik Texel overleef!" roept Sharon. Daarna geeft ze me nog een snelle knuffel en rent dan weg. Maar dan draait ze zich om en komt ze terug gerent. "Mijn moeder zei dat je nog mee kan naar Texel, want mijn tante die met ons mee zou gaan is ziek geworden en kan niet mee."
"Ik ga wel gewoon naar Caat, ga jij maar lekker met je ouders," ik glimlach.
"Gezellig met mijn ouders," Sharon trekt een gezicht. "nu ga ik echt! Tot volgende week!" en dan rent ze echt weg.
En dan begint het wachten. Ik plof op het gras en kijk naar de lucht die langzaam donkerpaars wordt. Ik begin na te denken over mijn toekomst. Hoe zou die eruit zien? Met wie zou ik dan zijn? Zou mijn irritante pleegzusje Rosa er nog zijn? En Jeremy? Over Sharon en Cato hoef ik niet te twijfelen, die blijven er altijd bij. En ik bij hen. Ze zijn altijd al bij me geweest, en ik bij hen. Elke stap hebben we samen gezet en dat zullen we ook doen. Waar ze ook gaan studeren, wat ze later ook worden en met wie ze later ook om gaan. We blijven samen.
Maar wat word ik later? Een acteur, een secretaresse, een piloot? Er zijn zo veel dingen die ik later wil worden. Zo veel kansen die ik kan grijpen, zo veel gaten waar ik overheen moet springen om aan de overkant te komen. Maar de overkant haal ik wel. Wat daar ook mag zijn.
Ik kijk op mijn mobiel als ik merk dat de lucht niet meer donkerpaars maar zwart is. Twintig minuten geleden zei Jeremy dat hij er over tien minuten zou zijn. Was hem iets overkomen?
Ik krab aan mijn oor en stuur dan een berichtje. 'Hey, kom je zo? Xx'
Het duurt niet lang voor ik een berichtje terug krijg.
'Ik kom niet meer. Stuur geen berichten meer, bel me ook niet meer. Ik heb geen zin in je gezeik.'
Ik frons en slik. Wat bedoelt hij daar in vredesnaam mee? Hij was net zo blij als ik, of loog hij dat allemaal? Mijn vrolijkheid van net is de nek omgedraaid, en ik voel me opeens heel gevoelloos. Met trillende benen sta ik op. Het sms'je staat nog steeds op het scherm, als gif in een glas. Ik kan het drinken of ik kan het weggooien. Ik kies voor het laatste en doe mijn mobiel uit. Ik heb even geen zin in het sms'je of in Jeremy. Totdat hij sorry zegt tegen me. Pas dan kan ik weer met hem praten.
Maar toch voel ik me slecht. Trillend haal ik adem terwijl ik naar Cato's huis loop. Hier kom ik wel overheen, zeg ik tegen mezelf. Het is niet erg, hij is het niet waard. Gewoon blijven lachen. Trillerig zet ik een glimlach op. Zie je wel? Het lukt me vast wel. Gewoon blijven lachen.
Als ik bij Cato op de stoep sta rollen de tranen over mijn wangen. Ik kan het niet meer, ik kan niet meer glimlachen.
Ik druk op de bel en sla mijn armen om mijn trillende lichaam. Pas na een tijdje gaat de deur open en verschijnt de deur. We kijken elkaar aan. Ik voel me gebroken, met tranen op mijn wangen, rode ogen en een trillend lichaam. "Cato, ik-" begin ik, maar Cato schudt haar hoofd.
"Nu niet, Luna," zegt ze zacht. Dan doet ze de deur dicht.
Ik hap naar adem, en probeer de pijn in mijn borstkast te negeren. Mijn lichaam begint nog meer te trillen, en ik voel hoe mijn knieën het begeven. Snikkend val ik op de grond. Waarom wil Cato me ook niet spreken? Wat heb ik gedaan? Met trillende handen pak ik mijn mobiel uit mijn jaszak en ik toets Sharons nummer in. Gelukkig neemt ze snel op.
"Sharon?" vraag ik terwijl de tranen over mijn wangen lopen. "Is er nog plek in de auto naar Texel?"

[a/n Heeiii!

Zoals sommigen van jullie misschien op hebben gemerkt is er gister heel veel gebeurd rond mijn account en mij. Ik kwam erachter dat ik contact had met iemand die eerder dit jaar heel veel negatief kritiek had op mij, en tja. Ik heb een gesprek met diegene gehad via whatsapp, nadat ze weer tegen me begon te praten op een manier waardoor ik me vervelend begon te voelen. Maar in plaats van boos worden of verdrietig worden dacht ik de hele tijd 'oké, zeg wat je wil. Het doet me echt niets' en na een tijdje zag ze in dat het me echt niets kon schelen wat ze over me zei. En nu zijn we zelfs een soort vriendinnen. Ze is best aardig.
Verder was ik een tijdje vrienden met iemand op wattpad, en ik kwam erachter dat ze achter me achter mijn rug om aan het uitlachen was en over me aan het roddelen was. Dat deed echt heel veel pijn, aangezien ik haar echt aardig vond. Maar dat is ook al uitgepraat.
Wat ik dus heb geleerd; gewoon alle haat langs je heen laten gaan, hoofd omhoog houden en 'oké' denken voordat je doorgaat met wat je deed. Het helpt echt om jezelf te zijn. En natuurlijk om jullie te hebben, want heel veel van jullie zijn echt heel erg lief tegen me geweest en hebben me gesteund gister door heel veel lieve berichtjes te sturen. Als ik ooit iets voor jullie kan doen, geef een gil en ik ga kijken wat ik voor je kan doen. XX]