Walkie Talkie

Hoofdstuk 18

"Jij bent Joost?" ik knipper met mijn ogen. "Dé Joost?"
"Wellicht," zegt Joost. Hij haalt zijn schouders op. "Zo zou je me kunnen noemen. Ga je nog mee of niet?"
"Eh, ja, maar.." ik kijk hulpeloos naar Sharon, die meteen in haar beste vriendinnenrol schiet.
"Ik moet echt even met je praten, Luna," zegt ze met een bloedserieus gezicht.
"Oh ja? Maar ik wilde net met Joost-"
"Nee, ik moet nú met je praten," Onderbreekt Sharon me.
Ik haal mijn schouders op naar Joost. "Ik kom zo, oké?"
Joost fronst even, maar knikt dan. "Is goed,"
Sharon pakt me bij mijn mouw vast en sleurt me met haar mee, naar buiten.
"Thanks," zucht ik, als we uit het zicht van Tiara en Joost zijn. Vanaf hier kunnen wij hen wel zien, maar zij kunnen ons niet zien.
"Geen probleem," zegt Sharon. Ze kijkt over mijn schouder naar binnen.
"Tiara en Joost kunnen het goed vinden," zegt ze lachend. Ik kijk naar achter, en schiet in de lach. Ze zien er juist heel erg ongemakkelijk uit. Tiara kijkt naar haar perfect gemanicuurde nagels en Joost maakt zijn bril schoon.
"Is die Joost de Joost die die vriend van Jeremy is?" vraagt Sharon als we een tijdje naar ze hebben gekeken.
"Yep, I guess so," ik ga even met mijn hand door mijn haar. "Dus Jeremy kan hier zijn. Misschien luistert hij zelfs wel mee."
"Dit is echt fucked up," zegt Sharon met een twinkeling in haar ogen.
Ik geef haar een zacht duwtje tegen haar schouder. "Jij geniet hier gewoon van!"
"Helemaal niet," lacht Sharon. Dan haalt ze haar schouders met een grijns op. "Oké, misschien een beetje. Zo veel drama komt zelfs niet in GTST voor!"
"Dat kijk je niet eens, Sharon,"
Sharon rolt met haar ogen. "Iedereen weet wat voor drama serie GTST is!"
"Het is ook niet voor niets een soap serie, lieve schat,"
"Right," zegt Sharon grinnikend, voordat ze serieuzer gaat kijken. "Maar nu over die Jeremy van je,"
Ik stop het puntje van mijn pink in mijn mond, en bijt op mijn nagel. "Wat is daarmee?"
"Alsof jij dat niet weet,"
"Oké, oké, ik weet dat hij blind is,"
"En wat ga je er aan doen?"
"Niets. Het is niet alsof ik er iets aan kan doen," zucht ik. Ik stop allebei mijn handen in de zakken van mijn broek. "Blind is blind,"
"Sommige blinde mensen kunnen worden geopereerd en dan worden ze beter," zegt Sharon.
"Alsof zijn ouders en de dokters dat niet al hebben geprobeerd. Natuurlijk hebben ze alles gedaan wat ze konden. Ze zijn niet dom," het komt er ruwer uit dan ik bedoelde, en ik bied meteen mijn excuses aan. "Sorry, ik zit een beetje in de stress en ik ben echt heel erg zenuwachtig,"
"Snap ik," wuift Sharon mijn excuus weg. "Ik neem aan dat je dus naar hem toe gaat?"
"Wel, ja, dûh. Ik kan hem daar niet zomaar laten zitten. Toch?" ik kijk hoopvol naar Sharon, die meteen met haar hoofd schudt. "Als ik jou was zou ik er sowieso heen gaan. Misschien valt het wel heel erg mee, en is hij in het echt ook aardig. En misschien is het wel echt een lekker ding."
"Hij blijft dan wel van mij hoor," dreig ik met een lach op mijn gezicht.
"Hmm..." Sharon kijkt weer achter me langs.
"wat?"
"Dat Joost joch, hè?" Sharon kijkt even naar mij, en dat weer naar Joost.
"Wat is er met hem?"
"Hij is best oké toch? Ik bedoel, hij ziet er best oké uit, right? Als je alle pukkeltjes wegdenkt..."
Ik trek een gezicht. "Je vindt hem leuk? Joost?"
"Nee. Ik zeg alleen dat ik hem best wel oké er uit vind zien."
"Ja, ja." Zeg ik lachend. Ik weet precies hoe dat zit bij Sharon. Als ze eenmaal een jongen op het oog heeft, dwingt ze hem op een date en dan komt ze er achter dat hij helemaal niet zo leuk was als ze dacht. Het is niet dat ze een 'slet' is (wat overigens echt een dom woord is. Ik bedoel, als meisjes vaak seks hebben zijn ze sletten, maar als jongens vaak seks hebben is het opeens cool?). Ze vindt het concept van daten gewoon leuk. En blame haar daarvoor. Daten is ook leuk. Tenminste, als ik de boeken en films moet geloven.
"Hé, zullen we naar binnen gaan?" vraagt Sharon na een tijdje. Ik voel hoe mijn zenuwen door mijn onderbuik beginnen te gieren, en ik knipper even vlug met mijn ogen. "Nu? Als in, nu?"
"Ja, Luna. Als in nu. Kom op, zo erg kan het niet zijn, toch? Het is Jeremy maar. Het is niet alsof hij heel erg is veranderd! Hij kan alleen niets zien, maar er niet zo'n probleem van."
Ik zucht. "Ik weet het, ik ben daar niet alleen zenuwachtig voor, het is ook gewoon het hele gebeuren. De eerste ontmoeting en zo."
Sharon pakt mijn hand vast, en knijpt er even in. "Het komt wel goed, Luun. Ik meen het. En als het niet goed komt ben ik er voor je, dat weet je toch? En Cato is er ook voor je. Dan heb je vier schouders om op uit te huilen. Wat er ook gebeurt, we zijn er voor je. Oké?"
Ik voel hoe tranen in me opkomen, maar ik slik ze weg. "Dat betekent echt heel veel voor me. Ik weet dat jullie er altijd voor me zijn,"
"Mooi. En nu; hop hop, op naar je prins op het witte paard." Zegt Sharon grijnzend, terwijl ze me een klopje op mijn billen geeft.
Ik geef een mep op haar arm en steek mijn middelvinger op. "Don't touch my booty."
Sharon schiet in de lach en dan lopen we samen naar binnen.
"Hi," zegt Joost droog als we bij de tafel zijn aangekomen. "Dat duurde bijzonder lang."
"Hmhm," zeg ik.
"Girltalk," maakt Sharon duidelijk.
"Of gewoon uitstel van executie." Zegt Tiara met een valse grijns. "Ik bedoel, ik zou ook dood gaan als ik naar een blinde freak zou moeten gaan,"
Ik moet moeite doen om niet mijn middelvinger naar haar op te steken. Hoe kan het dat Sharon haar aardig vindt?
"Nou, tot mijn zeerste spijt hoef je niet naar zo'n blinde freak." Merkt Joost droog op. Ik moet moeite doen om hem geen high five te geven.
Ook Sharon moet moeite doen om niet in de lach te schieten.
Er valt een stilte, waarin Tiara met een gezicht alsof ze een regenworm eet en daarna een glas vol puur citroensap drinkt kijkt.
"Kom, Luna, Jeremy gaat half dood. Hij wil je echt verschrikkelijk graag ontmoeten."
Sharon raakt mijn schouder heel even aan, en glimlacht naar me, voordat Joost en ik weglopen.
"Waarom heeft hij het me niet eerder verteld?" vraag ik na een ongemakkelijke stilte. Joost en ik lopen naar buiten, de HEMA uit, de stad in.
Joost haalt zijn schouders op. "Ik dacht eerlijk gezegd dat hij het al had verteld."
"Oh," zeg ik dan maar.
We vallen terug in een ongemakkelijke stilte.
"Waar gaan we heen?" vraag ik na een tijdje.
"Het park."
"Waarom?"
"Omdat jullie daar toch hadden afgesproken?" merkt Joost droog op.
Ik kijk op mijn horloge. "Drie uur geleden ja."
Joost staat met een ruk stil. "Als je de hele tijd zo kattig gaat lopen doen, heb ik liever dat je Jeremy niet ontmoet. Hij is een bizar aardig joch, en ik heb geen zin in dit hele gedoe. Ga gewoon mee, praat met hem, en ga daarna naar huis. Misschien vinden jullie elkaar wel super kut en misschien ook niet. Maar hou alsjeblieft op met je vooroordelen en bla bla bla. Het is voor hem óók heel moeilijk geweest. Dus vanaf nu ga je gewoon met een open mind naar hem toe, alright?"
Ik knipper even met mijn ogen, voordat ik me weer herstel. "Wow,"
"Wow je moeder," zegt Joost voordat hij weer verder loopt. Ik schiet in de lach, en jog achter hem aan totdat we bij de ingang van het park zijn.
"Hij is gewoon bij de fontein." Zegt Joost. Hij kijkt me even aarzelend aan. "Hij is serieus een heel aardig mens. Een van de tofste gozers die ik ken. Ik weet dat het voor jou ook moeilijk moet zijn dat hij blind is maar..."
"Hij kan er ook niets aan doen," zeg ik met een glimlach.
Joost grijnst. "Sorry dat ik zojuist zo tegen je tekeer ging."
"Het is oké," zeg ik. "Dat zou ik ook doen als ik jou was."
Joost lacht. "Oké, succes! Als er iets is: je hebt mijn nummer."
Ik vraag me af waar hij het over heeft, maar voordat ik iets kan vragen is hij weg. Ik blijf even op mijn plek staan om wat moed te verzamelen, en dan kom ik in beweging. Met snelle passen loop ik naar de fontein, waar we af hadden gesproken. In de verte zie ik het grote, stenen gevaarte met de bankjes ervoor al. Alle bankjes zijn leeg, op één na.
Ik klem mijn kaken op elkaar, haal diep adem, en loop dan de laatste paar meters naar hem toe.
Here we go.

[a/n ik probeer om vanavond nog een hoofdstuk online te zetten maar ik beloof niets!]