Walkie Talkie

Hoofdstuk 12

[A/N SORRY! IK HEB AL MEER DAN 16 DAGEN NIET GEUPDATE EN IK VOEL ME ZO VERSCHRIKKELIJK SCHULDIG echt sorry sorry sorry! Ik ben echt inspiratie loos. Ideeën heb ik genoeg, maar ik vind het moeilijk om het niet meteen te snel te laten gaan! Ik ship Jeruna gewoon heel erg, en ik wil het liefst dat ze elkaar zo snel mogelijk ontmoeten, maar dat duurt nog wel even. Sorry!!
En dan nog even een klein dingetje; eerder in het verhaal heb ik geschreven dat Jeremy van lezen houdt. Er bestaat zoiets als braille, of mensen die hem voorlezen :) Verder heb ik gewoon een random stad gekozen waarin Luna (of Jeremy) woont. Verwacht niet van me dat ik alle straten en alles ken, ik verzin ze over het algemeen.]

"En, hoe gaat het met je vriendje?" vraagt Sharon terwijl ze een handvol dropjes pakt en allemaal tegelijk in haar mond stopt. Sharon en ik zitten in de keuken. Cato moest naar hockey, dus ik kon niet met haar mee na school. Vandaar dat ik nu bij Sharon thuis zit.
"Vriendje?" vraag ik verbaasd. "Sinds wanneer heb ik die? Is hij knap?"
Sharon rolt met haar ogen. "Ja. Hoe heet 'ie ook al weer?" ze denkt even na. "Oh ja, Jeremy."
"Jer- oh shiiiiit!" ik spring op. "Ik had beloofd hem terug te bellen!"
"Oh oh." Zegt Sharon sarcastisch.
Ik steek mijn middelvinger naar haar op. "Niet zo gemeen doen." Zeg ik met een pruillip.
Sharon kijkt me met puppyogen aan. "Niet zo gemeen doen." Imiteert ze me. En dan: "Ga je Jeremy nog bellen of hoe zit dat? Je moet hem niet te lang laten wachten, anders wordt hij boos. Stel je voor."
"Kinderachtig." Zucht ik.
"Nee, dat heet 'Sharon heeft altijd gelijk dus move, en bel je vriendje'." Ze kijkt me met een grijns aan.
"Waarom ben ik ook al weer vrienden met jou?" ik zucht, zogenaamd vermoeid.
Sharon pakt mijn hand vast. "Omdat ik de cup tot jouw cake ben, de.. oké ik weet er geen meer."
"Mooie overtuiging. Zie; ik ga er bijna van huilen." Ik veeg een niet bestaande traan weg.
"Ach meis." Zegt Sharon. "Heb je een knuffel nodig?"
"Een knuffel? Ja. Van jou? Nee."
Sharon schiet in de lach. "Het is dat je deze dropjes hebt gekocht. Anders had ik je al lang ont-vriend."
"Da's ook een nieuwe bedreiging." Zeg ik gechoqueerd. "Kijk mijn geschokte gezicht!" ik wijs met mijn wijsvinger naar mijn uitdrukkingsloze gezicht.
Sharon knijpt haar ogen dicht en steekt haar tong uit. "You're wasting your time, Luun. Ga die Jeremy van je bellen!"
"Goed idee." Zeg ik. Ik sta op. "Vergeet niet hoeveel ik van je houd!!" roep ik met een zoetsappig stemmetje.
Sharon blaast een handkusje mijn richting op. Ik doe alsof ik hem vang en in mijn hart stop. Dan loop ik naar de gang, waar mijn jas ligt. Ik vis mijn mobiel uit mijn jas, en loop naar boven. Mijn hart hamert in mijn borstkast; iets wat ik altijd heb als ik Jeremy bel. Niet dat ik bang ben voor Jeremy, maar.. Ik weet dat ik zijn stem weer ga horen; iets wat ik nodig heb. Jeremy is een soort drug, en ik ben een verslaafde. Klinkt cliché, iets waar ik een zwak voor heb.
Terwijl ik op Sharons bed plof, druk ik Jeremy's nummer in. Bijtend op de nagel van mijn pink wacht ik tot er iemand opneemt.
Tot mijn verbazing neemt niet Jeremy op, maar iemand die ik niet ken. "Hi, met Joost."
Ik frons. "Hi, met Luna.. Sorry. Ik denk dat ik het verkeerde nummer heb gebeld."
"Luna? Oh, Lúna!" Dan hoor ik Joosts stem op de achtergrond: "Jerry! Je vriendinnetje is aan de telefoon!"
Ik frons. Vriendinnetje? Wie de fuck is deze Joost en waarom zit hij op Jeremy's telefoon? Ik hoor wat geruis en dan een stem die mijn buik op hol laat gaan.
"Hi, Luna! Met Jeremy. Gaat alles goed? Ik zag hoeveel je had gebeld en ik vroeg me af- gaat alles goed?"
Ik glimlach en friemel wat met mijn vingers. "Ja.. Alles is goed."
"Mooi."
"Ja."
Er valt een stilte.
"Waarom bel je?" vraagt Jeremy dan.
Waarom- au? Dat kwam hard aan.
"Niet dat het me uitmaakt hoor, maar.. Is er iets mis?"
"Nee. Alles is goed."
"Oké."
"Oké."
"Ook met je zusje Rosa?"
Ik zwijg weer. Een brok komt op in mijn keel.
"Nee dus. Wat is er gebeurd?"
Ik haal bibberig adem. "Van alles."
"Ik heb tijd om van alles te horen." Zegt Jeremy, en ik hoor aan zijn stem dat hij glimlacht.
"Ik ben weggelopen."
Jeremy verslikt zich. "Wat?!"
"Net wat ik zeg. Ik ben weggelopen."
"Waarom?"
Ik bijt op mijn lip.
"Als je het niet wilt vertellen is het prima hoor! Ik wil je niet dwingen! Echt, het zit goed. Als je het niet wilt vertellen. Niet dat ik niet zal luisteren als je iets verteld, want.. Nou. Je kan me gewoon alles vertellen. Oké?"
"Oké."
"Mooi."
"Ja."
"Dus je verteld het?"
Ik lach zacht. "Oké."
"Oké."
"We hadden ruzie."
"Jij en Rosa?" ik hoor dat Jeremy gaat verzitten.
"Ja. Weet je nog dat Rosa je had gebeld en zo?" ik ga verder zonder op antwoord af te wachten. "Daarvoor hadden we ook al ruzie. Zoals we altijd hebben. Ze irriteerde me rot! Toen ik met jou aan het bellen was, kwamen mijn ouders thuis. Ik moest per se ophangen en beneden komen. We kregen knallende ruzie, omdat ik zo ver-schrik-ke-lijk deed. Mijn ouders geloofden alles wat Rosa zei. En Rosa maar schijnheilig doen! Ik heb zo'n verschrikkelijke hekel aan haar!" ik haalde diep adem om mezelf te kalmeren.
"Neem je tijd." Zegt Jeremy's stem aan de andere kant van de lijn. Ik glimlach. Hij is zo lief.
Ik haal nog een keer diep adem. "Mijn ouders begonnen allemaal beschuldigingen naar mijn hoofd te slingeren. Ze luisterden niet eens wat ík te zeggen had! En, op het laatst, zei mijn vader dat hij wilde dat ik meer op Rosa moest lijken!"
"Serieus?" Jeremy klinkt verafschuwd.
"Ja. En toen ben ik naar boven gelopen en ik heb mijn spullen gepakt. Daarna ben ik naar het park gegaan om af te koelen. Ik had een heel vreemd gesprek met een vrouw."
"Waarover?"
Ik zwijg even, verzamel al mijn pijnlijke herinneringen van die dag.
"Als je het niet wilt vert-"
"Jawel." Onderbreek ik hem. "Ze vertelde me dat er negatieve en positieve dingen op me te wachten staan. Maar dat ik zelf uit kon zoeken of het negatieve écht negatief is, of dat het toch positief is. Ze zei dat ik mijn hart moest volgen, en moest negeren wat anderen mij te vertellen hadden."
"Scary."
"Ja. Een beetje wel. Maar aan de andere kant ook wel mooi. Wat denk jij dat het negatieve is?"
"Ik zou het niet weten."
Ik ben te diep in gedachten om de beklemmende toon die schuil gaat in Jeremy's stem op te merken.
"Nou ja, daar komen we wel achter."
"Ja."
"Het kan ook bullshit zijn."
"Dat is een mogelijkheid."
"Wat denk jij?"
"Ik heb geen idee." Zegt Jeremy zacht. "Het kan zijn dat ze gelijk heeft. Er bestaan mensen die in de toekomst kunnen kijken. Daar geloof ik half in. Dat met die visioenen gaat me de pet te boven, maar ik bedoel, dat wat die vrouw tegen je zei kan best wel echt zijn. Ik vind het persoonlijk nog al eng."
"Ja. Ik ook."
"Denk er maar niet te veel aan. Het kan ook gewoon nep zijn."
"Dat zei zij ook al."
"Wijze vrouw."
Ik schiet in de lach. "Ja."
Er valt een gemakkelijke stilte, waarin ik nadenk over wat de vrouw allemaal zei. Ik wens dat ik in de toekomst kon kijken. Ik vraag me af of het negatieve iets te maken heeft met Jeremy. Hij zal toch geen crimineel zijn? Of een pedofiel met de stem van een 15-16 jarige jongen?
Opeens schiet er iets door mijn hoofd. "Wie is Joost?"
"Joost?"
"Ja?"
"Mijn beste vriend. Dat heb ik je toch al verteld?"
"Oh ja?" dan schiet het me te binnen. "Oh ja! Oh mijn god wat stom! Dat was echt een typische Luna actie!"
Jeremy schiet in de lach. Bijna val ik van het bed af. Er schiet een grijns over mijn gezicht. Wow. Die lach. Samen lachen we nog even, voor er weer een stilte tussen ons in daalt. Ik kijk op de klok. Half zes. We zijn al bijna een half uur aan het bellen! Niet dat het me uitmaakt; ik heb een abonnement, dus ik kan onbeperkt bellen. Mijn vader betaald toch alles.
"Zeg Jeremy." Zeg ik na een tijdje.
"Luna."
Een glimlach schiet weer over mijn gezicht. "Mag ik je iets vragen?"
"Eh." Zegt Jeremy, zijn stem een octaaf hoger. "Ja."
"Ik weet niet of het een goede tijd is om te vragen, maar.." ik word rood, ook al kan Jeremy me niet zien.
"Maar?"
"Waar woon je?"
"Provincie of stad?"
"Als je niet wilt vertellen welke stad je woont, is een provincie ook goed."
Jeremy zwijgt even voor hij weer iets zegt. "Noord Holland."
"Serieus?" ik ga rechtop zitten, waarbij ik mijn hoofd tegen het vensterbank stoot. Ik wrijf met een pijnlijk gezicht over de achterkant van mijn hoofd. Goede actie, Luun. Goed gedaan. Jeremy's stem haalt me terug naar de realiteit. "Ja? Wat dan?"
"Ik ook!"
"Serieus?!"
"Ja!"
"Niet!"
"Wel!"
"Dan zijn we dichterbij elkaar dan we denken!"
"Oh mijn god!" ik moet moeite doen om niet op en neer te stuiteren. Mijn pijnlijke hoofd is meteen vergeten. Adrenaline giert door mijn lichaam. "Holy moly! Dit had ik niet verwacht!"
"Wie wel!?"
"Misschien die ene vrouw wel!"
"Wow." Zegt Jeremy. Een lachje klinkt door de telefoon. "Dit is leuk maar best eng."
Even schiet er een zinnetje door mijn hoofd. 'niets gebeurd zonder een rede'. Ik twijfel of ik dat tegen Jeremy moet zeggen, maar ik besluit om dat niet te doen. Dat ik Jeremy leuk vind, betekend niet dat het wederzijds is. Misschien, maar misschien niet.
"Luna? Aarde aan Luna?" hoor ik aan de andere kant van de telefoon.
"Ja, sorry. Ik was even aan het nadenken."
"Waarover?"
"Jou." Zeg ik, zonder na te denken. "Ons."
"Wat dacht je dan?" vraagt Jeremy nieuwsgierig.
Ik bloos. Thank god dat Jeremy me nu niet ziet! Soms is het stom dat Jeremy en ik elkaar nog nooit hebben gezien, maar op dit moment ben ik daar oh-zo-dankbaar voor. Het zou ongemakkelijk zijn als Jeremy me had zien blozen.
"Luna?"
"Ja, sorry. Ik zat me af te vragen waar je woont? In welke stad? Want dan zouden we elkaar misschien eens kunnen ontmoeten. Snap je? Maar eerst zouden we eens moeten skypen. Misschien ben je wel een oude man, of weet ik veel wat."
"Ja.." zegt Jeremy ongemakkelijk. "Ik heb volgends mij niet eens een skype account."
"Niet?"
"Nee." Jeremy heeft volgends mij mijn teleurgestelde toon opgemerkt, want hij voegt er gauw: "maar ik kan er wel een aan maken!" aan toe.
"als je het niet wilt, hoeft het niet."
"Doe niet zo gek."
"Oké."
"Oké."
ik lach zacht.
"Maar waar woon jij dan?" vraagt Jeremy opeens.
"Ik?"
"Wie anders."
"Weet ik veel."
"Nou? Waar woon je?"
"Haarlem."
Er valt een doodse stilte.
"Aarde aan Jeremy." Zeg ik grappend.
Na een tijdje vraag ik me serieus af of er iets mis is. "Jeremy, alles oké? Haarlem valt best mee hoor? Het is niet de andere kant van de-"
"Luna."
"Ja?"
"Raad waar ik woon." Zegt Jeremy.
Ik stop met adem halen. "Niet."
"Jawel."
Terwijl ik wel een gat in de lucht kan springen van blijdschap, voelt Jeremy zich niet zo .. geweldig. Zonder dat ik het weet, veegt hij een stille traan weg, terwijl hij met een sombere blik naar mijn gejuich luistert.

[A/n Ik weet het, ik weet het. Dit was een zwaar geval van een saai hoofdstuk. Maar ik móést het einde zo maken. Wie heeft er net zo veel medelijden met Jeremy als ik heb?
Ik moet jullie even een tip geven: lees PainT. Ik heb namelijk een idee, maar daarvoor moet je mijn boek PainT hebben gelezen!]