"Eveeeettt, merhaba gençler. Gününüz nasıl gidiyor? Kuleden ve hizmetimizden memnun musunuz?"
Stark'ın sesini duymamla ona döndüm. Suratındaki sırıtmayı görünce yüzümü ifadesizleştirdim. Olmuyordu. Ben bu adamı sevemiyordum. Bana itici geliyordu. O boyundan büyük egosuyla tam bir ergen gibi duruyordu adam.
Bunlar bana ters gelen şeylerdi. Hayatta en nefret ettiğim şey egoydu ve bu adamda egodan başka bir şey göremiyordum.
"Hayırdır Rogers? Bakıyorum gözlerini benden alamıyorsun. Ah, doğru... Sonuçta ben Tony mükemmel Stark'ım."
"Benimle konuşacağın zaman egonu kenarda bırak Stark. Eh, bu hiç olmayacağına göre benimle konuşmazsan sevinirim. Ben senin aşık atacağın biri değilim."
Suratımda oluşturduğum 'senden tiksiniyorum' ifademle kendi katıma gitmek için asansöre doğru adımladım. Stark'ın şokla olduğu yerde kaldığını biliyorum. Benden bu atağı beklemiyordu çünkü.
Ama bilmediği daha o kadar çok şey var ki...
Onda hayran kaldığım tek özelliği mesela. Özgürlüğüne aşırı düşkün. Kimsenin onu kısıtlamasına izin vermiyor. Ve bu beni derinden etkiliyor. Bunu bilmiyor. Bilmemesini de tercih ederim. Zaten kaf dağında olan egosunu birde ben göklere taşıyamam.
Howard... Ona benziyordu. Hatta Tony, Howard'dan bin kat daha beterdi. Howard her ne kadar birilerini önemsemiyormuş gibi görünse de içten içe tanıdığı herkesi önemserdi. Alaycı bir şekilde konuşsa da kimse ona alınmazdı.
Ama Tony... O kimseyi umursamıyor. Karşısındaki üzülmüş, kırılmış hiç umursamıyor. Ve bu bana ergenlikten çıkamamış, şımarık ve egosu tavan yapmış bir insanı anımsatıyor.
Hayatımda en nefret ettiğim 3'lü.
Asansörün kapısının açılmasıyla odama ilerleyip içeri girdim.
"Hoşgeldiniz Bay Rogers."
Duyduğum sesle hemen etrafıma baktım. Kimse yoktu. Peki bana soyadımla seslenen kimdi? Tam o sırada Stark'ın dedikleri geldi aklıma.
"Bir yapay zekam var. Adı Jarvis. Bir anda mekanik bir ses duyarsanız bilin ki bu Jarvis'ten başkası değildir."
Başımı tavana doğru kaldırıp konuştum.
"Hoşbuldum Jarvis."
"Görüyorum ki efendim size benden bahsetmiş. Ne olduğumu açıklamayı gerek görmüyorum o haldeyse."
Gözüm tavana bakarak konuşmaya devam ettim.
"Evet. Stark senden bahsetti. Ne olduğunu biliyorum."
"Bay Rogers, ben tavanda değilim efendim. Ben hiçbir yerde olmamakla beraber her yerdeyimde. Bu yüzden benimle konuşurken lütfen tavana bakmayın."
Tanrım! Adamın yapay zekası bile kendine benzemiş. Egolu...
"Lanet olası ego manyağı Stark!"
"Efendim hakkında öyle konuşamazsınız Bay Rogers. Efendim hiçbir zaman egolu davranmamıştır. Söylediğinizin aksine çok yüce gönüllü ve merhametlidir Bay Stark."
Hah, belli... Hiç egolu değilmiş. Bende zaten az önce Tony ile konuşmadım.
"Ne olduğunu gayet iyi biliyorum Jarvis. Efendin diye bana onu savunma. Ayrıca Stark bunları duymuyor değil mi?"
"Hayır Bay Rogers. Efendim insanların özeline saygı duyar. Ve şunu belirtmek isterim ki Efendim diye Bay Stark'ı savunmuyorum. Kendisi gerçektende kaliteli bir insandır."
