The Lost Memories (Dela Ruel Series #1) COMPLETED

A22

"hija ayos ka lang?" nakatulala lang ako sa kisame habang patuloy ako umiiyak. Kaya nag pakita sila dahil kinalimutan ko? bakit ko kinalimutan!

tumayo naman ako kailangan ko lumayo dahil alam ko pag dating nang binata ay itatakwil niya ako hindi pwede iyon. "h-hija saan ka pupunta"

"kailangan ko umuwi"

"pero delikado" tinignan ko naman ang dalawang tao na naging bahagi ng buhay ko alam ko kakasuklaman din nila ako.

"kailangan ko umuwi lola" nag mamakaawa kong sabi

"shhh uminahon ka hija. spencer tawagan mo kuya mo"

"no!!" nagulat naman sila nang sumigaw ako "h-hindi siya pwede umuwi dito hi-hindi" nanginginig kong sabi.

"what happened to you rhian?" anya sakin ni spencer

"please spencer, a-ayaw ko malaman nang kuya mo i-ito please"

"o-okay but you need calm down okay?" tumango naman ako. pinainom naman nila ako nang tubig. tinatanong naman nila ako kung ano ang nangyayari sakin pero hindi ko sila sinasagot. ang sabi na lang ng doctor na baka daw anxiety daw ito

umuwi naman kami na maging maayos ang aking pakiramdam. isang linggo ako naging tahimik at walang imik kahit sino ay wala akong kinakausap mabuti na lang ay hindi masyado tumawag ang binata.

nandito lang ako sa kwarto habang tulala. hanggang binuksan ko ang cp ko at nag bukas din ako nang social media sinearch ko naman si collen hanggang makita ko ang family picture nila.

"binaboy mo ang nanay ko!!" sigaw ko habang galit na tinitignan ang ang lalaki na sumira nang pamilya ko. "ki-kinuha mo ang pa-pamilya na meron ako!" ngumisi naman ako habang nag uumpisa nanaman tumulo ang aking luha at bumabalik ang mga alala ko.

nang dahil sa kanya nawalan ako nang magulang nang dahil sa kanya naging ulila ako. Pero ang sakit dahil ang taong pinaka mahalaga sa asawa ko ang pumatay sa pamilya na meron ako.

"ba-bakit ako pa!!" tumayo naman ako at kailangan ko umalis dito. kinuha ko naman ang lahat nang gamit ko at inilagay iyon sa malaking bag ko. nakita ko naman ang picture namin nang binata at napa-ngiti na lang.

"I'm sorry kung kailan ki-kita iwan, na-ngayon bumalik nang alaala ko kailangan ko lu-lumayo sayo. p-please wait for me baby please. sa-sana mapatawad mo ako" inalis ko naman ang singsing na suot ko at inilagay iyon.

pagkadating ko naman sa baba ay mabuti na lang ay tulog na ang mga tao. meron akong sariling kotse dahil ibinigay iyon sakin pero hindi ko pa iyon na dridrive dahil hindi ako pinayagan.

bumiyahe naman ako pabalik sa la union kung nasaan ang dating bahay nang totoo kong magulang. madaling araw naman na ako nung makarating ako. tinignan ko naman ang abandonadong bahay halata na matagal na ito dahil sa luma na ito.

"hija?" napa-tingin naman ako sa isang matanda nagulat naman ito "ca-carla?"

"s-sino po kayo?" nag tatakang tanong ko lumapit naman ito sakin

"halika doon ka muna sa bahay ko mamalagi hija" hindi ko naman alam kung sino ito pero sumama ako sa kanya.

"dito ka muna mamalagi ha" anya nang matanda

"s-sino po kayo?"

"ako pala si aling Juanita" napa kunot naman ang noo ko

"ikaw si Juanita dela cruz?" ngumiti naman ang matanda at inabutan ako ng gatas

"oo ako nga" nagulat naman ako. siya yung sinasabi ni madam Alonzo

"yung magulang ko? aling Juanita nandito ako pa-para malaman ang lahat" hinawakan naman ako nito sa kamay