The Lost Memories (Dela Ruel Series #1) COMPLETED

A40

"A-ano ba ang nangyayari dito?" takang tanong ko, dahil tumawag na lang sakin si diego na nag aaway sila swann at angel.

"eto kasi si angel!" hindi naman maituloy ang sasabihin ni diego dahil din siguro sa nangyayari

"traydor ka!!! umalis ka dito wala kaming kaibigan na traydor!!" sigaw at galit na galit na sabi ni swann kay angel habang ito nag ay naka luhod at umiiyak.

"sa—sandali lang swann? ano ba
ang nangyayari dito?" Nag tataka naman ako dahil ngayon ko lang nakita si swann na magalit.

"ngayon sabihin mo na! hayop ka!" sigaw ni swann kay angel at humarap sakin "ang magaling nating kaibigan may ginawang katraydoran sayo!!"

"i—I'm sorry rhian!? kinain lang ako nang selos at inggit sayo" anya nito sakin nag tataka naman ako sa pinag sasabi nito.

"a-ano ba ang ibig mong sabihin?"

"p—please wag ka pumunta sa grand ball nang mga dela ruel p-please r—rhian?"

"bigyan mo ako nang dahilan?" seryoso kong sabi dito. yumuko naman ito at pinipigilan ang pag iyak upang masabi ang gusto nito sabihin.

"nang la—last natin magkakasamang la-lahat, nang lumabas kayo ni swann" tumingin naman ang babae kay swann at inirapan lang siya nun "ay sumunod ako at nirecord ko ang pag uusap niyo ni swann r-rhian" tumingala naman ito.

nakaramdam naman ako nang kaba nang sabihin niya iyon, dahil tanda ko pa ang pinag uusapan namin ni swann ay tungkol sa pamilya nang binata.

umiling naman ako at umaatras "h—hindi h-hindi niya pwede malaman!!" lumapit ako dito at sinaklat ang kanyang damit.

"na-nasaan ang recording? angel?!" nag simula naman ito umiyak pero hindi iyon naka tulong sa nararamdaman ko ngayon ang takot.

"i-I'm sorry gi-ginawa ko lang iyon para masira ka p-pero nagkamali ako nang ma-malaman ko ang nangyari sa buhay mo at ang p-plano niya"

"h—hindi mo alam!!" ang aking kamay ay nag uumpisa manginig "ipapa-ipapakulong nila ako!!! naiitidihan mo kanino mo binigay!"

"ka-kay veronica" parang sinakluban naman ako nang marinig ko ang sinabi niya. Hanggang hindi ko na kinaya ay nawalan na lang ako ng malay.

nagising na lang ako dahil sa mga ingay na nasa paligid ko, "baby girl!" nakita ko naman si Christian. inalalayan naman ako nito bumangon.

"kamusta na ang pakiramdam mo?" tanong sakin ni diego. umiling naman ako

"natatakot ako... si a-angel?"

"pinaalis na ni swann at nandito kami baby girl kami ang bahala sayo p-pero pwede ba namin malaman ang totoo?" seryoso nilang sabi. tinignan ko naman ang tatlo at gustong-gusto nila malaman tumango naman ako at nag umpisa mag kwento tungkol sa past ko.

hanggang ngayon ay nahihirapan pa din ako sabihin sa ibang tao ang nangyari sa magulang ko noong naka lipas nang maraming taon.

nakita ko naman ang awa sa kanilang mata hindi ko iyon itatangi dahil nakakaawa naman talaga ako nun, wala ako ibang sabihan ang nararamdaman ko at sila lang ang pamilya ko. Ayaw ko sabihin kay ate joan dahil ayaw ko siya madamay lalo siya ang nag ligtas sakin noong araw na iyon.

"baby girl" niyakap naman ako nila habang ako ay nag sisimula nanaman umiyak. Sabi naman ni dra. trinity ay ganito talaga pag nag bubutis.

"tahan na baka mapaano pa ang pamangkin namin!" anya nila.

nasa unit lang ako ni swann dahil ayaw nila ako paalisin lalo wala ang mag ama ko. Hindi ako sumama sa kasal nang kaibigan niya dahil may pinuntahan ako kaninang umaga.