Chapter 42: Burning Hell

145 7 0
                                        

ARANYA

Nanghihina akong lumabas mula sa classroom na pinanggalingan ko habang tinitingnan kung ano na ang nangyayari sa paligid. Guess what, the mess is the worst mess I have ever seen in my entire life.

Umaalingasaw ang pinaghalong amoy ng dugo, nasusunog na kung anong gamit at usok ng baril. Habang tumatagal ay parami nang parami ang mga sumisigaw at ang sunod-sunod na putok ng baril. It was like a never ending war.

Didiretsuhin ko na sana ang paglalakad nang biglang may humila sa akin. A strange man pushed me through a wall as he gives me a wicked smile and then he starts to unbuckle his belt. Ngiting-ngiti lamang ito sa akin na parang hindi nagpapatayan ang mga tao sa paligid. Everyone is killing each other yet this man still wants to satisfy his biological urge. How fucking pathetic.

Bago pa ito makalapit ay sinipa ko mismo ang pagkalalaki niya bago ako tumayo at sinapak siya gamit ang baril ni El. Nang mawalan ng malay ang lalaki ay agad akong tumakbo sa gitna ng sunod-sunod na balang lumilipad sa ere. Nakayuko akong tumatakbo at halos hindi na ako makatingin nang diretso kaya't hindi ko alam na may nabanggaan na pala akong tao.

Luckily, I was greeted by Renzi who was smiling at me before pulling me towards a bodega where everyone is, except Seth. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin siya nakikita at wala akong alam kung anong nangyayari sa kaniya.

"Ma'am, gusto ba ninyo ng malaking baril? O okay na kayo diyan sa dalawang hawak niyo?" It was Simon who asked as he showed me rifle to offer.

Umiling ako bilang pagtanggi rito, "Sige lang. Ikaw na gumamit." I said as I felt someone pulling my wrist then I saw Calypso who's face is completely worried as he checks my face.

"Are you hurt? What did that bitch do to you? Where is she?" Sunod-sunod niyang tanong habang ipinipilig ang ulo ko papuntang kanan saka kaliwa.

"I'm fine Cal. She's dead."

"Did you kill her?"

Natigilan ako bigla sa tanong na iyon. It was the first time someone asked me if I killed a person and it felt so wrong. Pakiramdam ko bigla ay narumihan ang kamay ko at siguradong hindi ako mapapatawad ng mundo sa ginawa ko.

Yes I have to admit that I felt relieved when I killed El but that was because anger consumed me. Now that I remembered what I did, parang maiiyak ako sa sobrang konsensya. I never imagined how terrifying it was. I was used to playing the victim, not the killer.

"Hey, don't cry. Don't worry, you did that to defend yourself." Ani ni Cal habang hinahagod ang likod ko para pakalmahin ako.

"Shh, tahan na madam. Pinagtanggol niyo lang po sarili ninyo. Wala naman po kayong magagawa kung gusto kayong patayin ng ibang tao." It was Rupert who interrupted this time as he pats my shoulder.

"Don't worry, this time you're not going to kill anymore. We'll stay by your side so you don't have to do that okay?" Ani naman ni Thunder na katabi na ni Cal at sinusubukan na rin akong aluhin.

I really love these guys. They might have the darkest hearts but they are very kind to me. Lagi nilang iniisip ang kapakanan ko which is so soothing. Pakiramdam ko tuloy ay ligtas na ligtas ako sa kanila at walang bala ang tatama sa akin ngayong gabi.

"You okay now madam? You want water?" Tanong naman sa akin ni Cole na agad kong sinagot ng iling, "Good. Seven called and he said we'll meet him in the classroom. After that, we will all go to the VIP room and wait there until sunrise."

Panay pa rin ang isip ko kung bakit kailangan pa namin pumunta ng classroom kung puwede namang dumiretso kami sa VIP at doon na lang maghintay. I was about to ask when someone whistled.

When Love and Hate Collide [Completed]Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon