Chapter 19

6.1K 178 7
                                        


TINALON ko ng yakap si Rodean pagkapasok na pagkapasok niya ng condo unit ko. I heard him chuckle as he caught me in his arms. He kissed me on my temple and his embrace just got tighter.

"Love! I missed you!" I almost cried.

"I missed you!" Bumitiw siya sa yakap upang ikulong ang pisngi ko sa mga kamay niya. He then crouched to plant a swift kiss on my lips. "We'll spend a lot of time together now that I'm here, okay?"

I giggled. "Okay!"

Nagkasundo kami na dito na lang muna kami sa condo ko maglagi ngayon. Kapag kasi lumabas kami at nag-date, paniguradong may kakalat na namang mga picture namin sa social media at pagpipiyestahan na naman ng mga tao.

"Do you wanna eat? Juna and I prepared lunch."

Hindi ko pa yata nababanggit sa kaniya na kasama kong nakatira rito si Juna dahil personal assistant ko ito at palagi ko ring kasama sa shoots. Hindi na ako nagtaka nang tumaas ang kilay niya na tila nagtaka.

"She's staying here as well?"

Tumango ako. "Yup. She's in her room right now, though."

He nodded once before snaking his hard arms around my body. I smiled and put my hands on his shoulders. We were on the couch and just cuddling. I still couldn't think of any activities to do today while we're here. Maybe we'd just watch movies later. I hope he wouldn't get bored.

"Maaga pa naman. Mamaya na tayo kumain ng tanghalian," aniya.

"Alright." I planted a kiss on his cheeks.

He watched me carefully through his gentle and longing eyes. It was a reflection of mine. I felt like I was just mirroring his thoughts and emotions. It made me feel calmer and very contented. I've never imagined someone to look at me the same way how I look at him.

Rodean was a blessing to me. An unexpected blessing arrived at the perfect time -- when I needed someone the most to ease all my worries and frustrations. I couldn't be more thankful to have him beside me.

"You okay?" tanong niya.

I sighed. "I still feel frustrated and a little bit down about the issues going on. But I'm happy that you're here. Para kahit sandali man lang, makalimutan ko 'yong mga nangyayari."

Marahan niyang hinagod ang likod ko. Ang isang kamay niya ay umangat upang hawiin ang iilang hibla ng buhok ko na tumatabon sa gilid ng mukha ko.

"Stop thinking about it already. Huhupa rin naman ang lahat ng 'yon. At alam naman natin kung anong totoo." He smiled gently. "I'm just here, okay? You're not alone in this fight, love."

Halos pangilidan ako ng luha kaya minabuti kong yakapin na lang siya at itago ang mukha sa kaniyang dibdib. Grabe, ang bait-bait nitong boyfriend ko. Mas lalo lang tuloy akong nagi-guilty dahil nadadamay siya sa publiko.

Nang muli kong madama ang pamilyar na pait at konsensya ay mas lalo kong hinigpitan ang yakap sa kaniya.

"I'm sorry, love. You don't deserve these issues going on. Sorry rin kay Zad. Hindi ko talaga alam na gagawin niya 'yon. Nakakahiya na sa 'yo--"

"Sshh," marahan niyang pagpapatigil sabay hagod ulit sa likod ko. "I told you, none of it is your fault. Stop saying sorry about the things you can't control. Naiintindihan ko ang nangyayari at hindi naman ako nagrereklamo. I committed myself to you and I don't care whatever it takes to be with you. As long as I have you, I don't care about anything."

We comforted each other until we both ended up making out again. It was starting to get wild when he stopped. Sinimangutan ko pa siya ngunit nginisian lang niya ako. Kinuha niya pa ang remote ng TV at binuksan ito na parang kaniyang unit ito at siya ang nagbabayad ng kuryente.

Hearts Between Colors (Isla Contejo #3)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon