Kuroo x Reader (Haikyuu x Reader)

Sen öpemezsin

Beğenin lütfen 🔪

Yorum da atın

Günler sonra:

"Koç, istediğiniz dosyalar burada."

Elimdeki dosyaları koçun masasına bıraktım. Elindeki kalemi ve çizelgeyi bırakıp dosyaları önüne çekti.

"Çok teşekkürler canım, sen olmasan ne yapardım bilmiyorum."

Gülümseyerek başımı salladım, "Rica ederim."

Çıkmak için kapıya döndüm.

"Naz."

Başımı koça çevirdim, "Evet?"

"Teru ve Kuroo arasında bir sorun mu var? Haftalardır doğru düzgün konuşmadılar. Eğer aynı takımda olurlarsa bu oyuna yansıyor."

Birkaç saniye sessiz kaldım, "Minik bir sorun var ama bugün halledeceğiz. Merak etmeyin."

İç çekerek geriye yaslandı, "Peki o zaman. Halledemezlerse işin içine ben girerim ona göre."

Gülümsedim, "Halledeceğiz."

Odadan çıkıp saha köşesine ilerledim.

Günler önce Kuroo ile kafe çıkışında bana sorduğu soruya cevap vermemiştim.

Neden Lora'yı sevgilisi sanınca sinirlendiğimi sormuştu.

Buna cevap vermeye çalışırken o sırada Lena aramıştı, içimden mutluluk duaları ederken telefonu açmıştım ve o şekilde Kuroo ile olan sohbetim bitmişti.

Tabii bu pek bir şey değiştirmiyordu...

O günden beri bana daha yakın davranıyordu, bir şey itiraf etmemi bekliyordu.

Birinden kolay hoşlanmazdım. Kimseyi de kolay sevmezdim.

Geçmişte birkaç tane sevgilim olmuştu, hiçbirinin sonu da iyi bitmemişti.

En son neredeyse 2-3 yıl önce birini seviyordum. O da beni aldatmıştı, buna rağmen aylar boyu onu sevmiş ama en sonunda onu unutmuştum.

Ondan sonra da kimseyi sevmemiştim.

Kuroo'ya karşı bir ilgim vardı. Ama aşık olup olmadığıma emin değildim.

Çok uzun zamandır tanışmıyorduk bile.

Bir topun hızla bana doğru geldiğini görünce refleks olarak elimin tersi ile topa vurdum ve top sağ çapraza doğru giderek duvara çarptı.

Gözlerimi kısarak topun atıldığı yöne baktım. Kuroo filenin diğer tarafında gülerek bana bakıyordu.

"İyi kurtaramadın! Maçta olsaydın sayı kaybetmiştik!"

"Libero değilim ben!"

"Hadi ya..."

Etrafa göz gezdirdim. Herkes bir tarafta antrenman yapıyordu.

"HİNATA! ATSANA ARTIK TOPU OĞLUM!"

"KAGEYAMA BANA PAS ATMIYOR Kİ!"

"SİKTİR GİT AMINA KOYAYIM! BIKTIM SENDEN BE!"

Hinata, Noya ve Kageyama arasındaki tartışmaya baktım.

İç çekerek gözümü kapatıp alnımı ovuşturmaya başladım.

Sakusa ile çalışan Osamu'ya baktım, "Osamu! Kageyama'nın yerine geç."

Kenma'ya baktım, elindeki topu çevirerek kendi kendine oyun oynuyordu.

"Kenma! Sakusa'nın yanına!"

"Yorgunum ben..."

.

"Şşt, baksana."

Başımı Kuroo'ya çevirdim ve içtiğim çikolatalı sütü ağızımdan çektim. "N'oldu?"

"Teru için hazırlıklar tamam. Çıkışta herkes hazırlanıp onun evine gidecek. Lora anahtarı verdi. Daha sonra o Teru'yu getirecek."

Başımı aşağı yukarı salladım, "Tamam."

"Ne içiyorsun?"

Gözleri elimdeki süt kutusuna kaymıştı.

Kutuyu gözüne soktum, "Görmüyor musun?"

"Bakayım tadına."

"Hey-"

Tek kelime edemeden kutuyu elimden alıp kendisi içmeye başladı. Sinirle kaşlarımı çattım.

Hayır yani, fakir falan da değildi. Kendisine alamıyor muydu?

"Benim içeceklerimi çalmayı bırak."

"Kiminkini çalayım?"

"Kimseninkini! Git kendine al!"

Kutuyu elinden çekip içmeye devam ettim.

Gülümseyerek bir süre bana baktı. Yüzündeki gülümseme o kadar masum duruyordu ki yanaklarına vura vura sevesim gelmişti.

"Romantik film sahnesi mi çekiyoruz? Birazdan öpüşecek misiniz? Bokuto! Kameraları ayarla! Hinata! Işıkları ayarla! 3, 2, 1! Çekim başlasın!"

Atsumu her zamanki gibi kendi kendine bağırıp eğlenirken başımı ona çevirdim. Elini sanki kameraymış gibi kare şekline getirip tek gözüne yaklaştırmıştı.

Bir süre o bize, biz ona baktık.

Kaşlarını çatarak elini gözünden çekti. "Öpüşmezseniz valla gelirim ben öperim seni Naz!"

"Ne?"

Dediği şey ile hem şaşırmak hem gülmek arasında kalmışken yanağımda hissettiğim dudaklar ile donakaldım.

Birkaç saniye sonra dudaklar yanağımdan ayrıldı ve kulağımın dibinde fısıldadı. "Şimdilik bu yeter."

Gözlerim kocaman, yanaklarım muhtemelen kızarmış şekilde hâlâ Atsumu'ya bakıyordum.

Atsumu ise dudağı yana kıvrılmış şekilde bir bana bir Kuroo'ya bakıyordu.

Kuroo'nun ayağa kalktığını hissettim, "Sen onu öpemezsin."

Atsumu önünde bir kral varmış gibi öne eğilerek reverans yaptı. "Tabii ki efendim. Çok haklısınız."