Stolen Heart

20

"Lin ZiHong..."

"အွင်း... ပြော..."

မနက်စာ စားပွဲမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေတဲ့ Yang YuTeng ရဲ့ အကြည့်တွေက ပုံမှန်နဲ့မတူ ခပ်အေးအေးသာ။

"မွေးနေ့ပွဲအတွက် schedule ကို Evan ဆီ ပို့ထားလိုက်..."

"ဘာလဲ... မင်း တက်မှာလား"

မျက်လွှာချပြီး ကော်ဖီငုံ့သောက်တဲ့ Yang YuTeng က။

"အခြေအနေအရပဲ... အချိန်ရရင် တက်မယ်... အာမတော့ မခံဘူး"

လိုရင်းသာ ပြောပြီး ကျောခိုင်း ထ ထွက်သွားတဲ့ Yang YuTeng ကို သူ လိုက်ငေးနေမိတယ်။ ပုံမှန်စွာနေတတ်တဲ့ ကောင်လေးက အရမ်း ငြိမ်သက်နေတယ်။

#_#_#_#

လာကြိုနေတဲ့ ကားဆီ သွားဖို့ ဧည့်ခန်းက ဖြတ်လျှောက်ရင်း နံရံက ဓာတ်ပုံကို သူ သေချာကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်နှာပူလို့ တစ်ခါမှ သေချာ မကြည့်မိတဲ့ ဒီပုံထဲမှာ သူက Lin ZiHong ကို ဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တာလား။ ဘယ်လို ခံစားချက်တွေနဲ့ ကြည့်ခဲ့သလဲ သူကိုယ်တိုင်လဲ မမှတ်မိတော့။

Lin ZiHong ပုံကို ကြည့်မိတော့ သူ ရင်ထဲ မွန်းကြပ်လာတယ်။ လက်ရှိ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အမှန်တရားက သူ့အတွက် ခက်ခဲနေဆဲပဲ။

#_#_#_#

"ပွဲက ခြောက်နာရီလောက် စ,မှာနော်... မင်းသွားမှာလား"

တစ်နာရီလောက်သာ လိုတော့တဲ့ ပွဲကို သွားရ၊ မသွားရ သူဗျာများနေတုန်းပဲ။ သူ ရှစ်နှစ်လောက် စိတ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့ရတဲ့ကောင်လေးက Lin ZiHong ဆိုတာ သိပြီးကတည်းက သူ့ ခံစားချက်တွေ တအား ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ‌တောက်လျှောက် မုန်းလာခဲ့တဲ့လူက သူ့နှလုံးသားထဲက လူဆိုတော့ ဝမ်းသာအားရလည်း ပြေးမဖက်နိုင်၊ ဆက်လည်း မမုန်းနိုင်။ Lin ZiHong အပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံရမလဲဆိုတာကို သူအဖြေရှာမရတော့။

တကယ်ဆို သူနဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးရဲ့ ပုံစံက Lin ZiHong လို အချိုးမပြေလေးပဲကို သူ ဘာလို့များ မမှတ်မိတာပါလိမ့်။ လှည့်စားလွန်းတဲ့ ကံကြမ္မာကိုသာ အပြစ်ပုံချလိုက်ချင်တော့တယ်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... Evan မတွေးတတ်တော့ဘူး"

သူ့ပခုံးကို ကိုင်လာတဲ့ Evan က။