Stolen Heart

17

"အဲဒါ ဘာလဲ"

သူ ဓာတ်ပုံရှိရာဘက်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်ပြီး မေးတယ်။

"ငါတို့ နှစ်ယောက်ပုံလေ"

သူ ဟက်ခနဲ ရယ်လိုက်တယ်။ Lin ZiHong က ဒီလို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်မယ်ဆိုတာ သိရက်နဲ့ မေးမိတာ သူမှားတာပဲ။ တော်ပြီ။ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မပြောတော့ပဲ လိုရင်းသာ ဦးတည်လိုက်တယ်။

"ငါ မကြိုက်ဘူး... ဖြုတ်လိုက်"

ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောပြီး လှေကားထစ်တွေ တက်လာရင်း Lin ZiHong ဘေးနားရောက်တော့ သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။ သူ ဘေးတိုက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ Lin ZiHong က ခပ်အေးအေး မေးတယ်။

"ဘာမကြိုက်တာလဲ..."

ဘာမကြိုက်တာလဲဆိုတော့ သူ့မှာ အဖြေမရှိ။ ဒီတိုင်း Lin ZiHong နဲ့ စုံတွဲပုံဖြစ်နေတာကို စိတ်ထဲ နေရခက်တာ။

"ဘာကိုမှ မကြိုက်တာ"

Lin ZiHong လက်ကို ပုတ်ချပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြေကာ လှေကားထစ်နောက်တစ်ထစ် လှမ်းတော့ Lin ZiHong ရဲ့ အာမေဍိတ်သံကို ကြားရလိုက်ရတယ်။

#_#_#_#

သူ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်တာကြောင့် ချော်ကျပြီး အထင်နဲ့ အလန့်တကြား ပြန်လှည့်လာတဲ့ Yang YuTeng ရဲ့ လက်တွေက သူ့ခါးကို သိုင်းဖက်ထားတယ်။ သူ တကယ် ချော်ကျတာ မဟုတ်တာကြောင့် အလန့်တကြား မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်နေတဲ့ Yang YuTeng ရဲ့ မျက်နှာက သူ့မျက်စိရှေ့နားမှာတင်။ ရိုက်ခတ်လာတဲ့ အသက်ရှူ‌‌ငွေ့တွေတောင် အတိုင်းသား ခံစားနေရတယ်။

သူ တစ်ခါသာ နမ်းဖူးတဲ့ နှုတ်ခမ်းရဲလေးက မျက်စိရှေ့တင် ရှိနေတော့ ဟန်မဆောင်နိုင် ငေးမိတယ်။ ဒီနှုတ်ခမ်းလေးကို ဒီတစ်သက် သူ ထပ်နမ်းခွင့် မရတော့ဘူးလား။

တကယ်လဲကျတာ မဟုတ်ပဲ စနောက်နေမှန်း Yang YuTeng သဘောပေါက်သွားတော့ သူခါးက လက်တွေကို ဆတ်ခနဲ ခွာသွားပြီး အခန်းရှိရာကို ခပ်သွက်သွက် ဦးတည်သွား‌ကာ သူ ရွယ်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းရဲဟာလည်း မျက်စိရှေ့က လှစ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။

#_#_#_#

"အရူးကောင်"

အခန်းထဲ ရောက်တာနဲ့ တံခါးပိတ်ပြီး ကျောကပ်ကာ Lin ZiHong ကို ကျိန်ဆဲလိုက်မိတယ်။ လှေကားပေါ်က ပြုတ်ကျပြီ ထင်လို့ လှမ်းဆွဲလိုက်ရတာ။ တကယ်လည်း မဟုတ်ပဲ။ ခါးဖက်မိတာပဲ အဖက်တင်တယ်။