DEVIL ON HIS KNEES (COMPLETED)

Devil 34: To Eternal

DEVIL ON HIS KNEES | by Robin @Robin_Blue22

34

To Eternal

Marahang dinampot ni Devin ang basong nabasag ni Mari mula sa gilid ng lababo at ika-ikang itinapon sa basurahan. Pinilit maghugas ng babae pero nakabasag na naman sa pangalawang beses kaya pinatigil na ito ni Dev sa pagboboluntaryo.

Kapit sa gilid ng lababo ay muli siyang pumwesto sa harapan ng sink nang maagaw ng tunog ng notification ng cellphone ni Mari ang atensyon niya na noon ay nasa ibabaw ng dining table.

Out of curiousity, hinakbang niya ang pagitan niya mula doon at nabasa ang laman ng notification pane. Devin dared to read it that even it only showed the half of the message he understood what was it for.

Inalerto ng pagbukas ng pinto ng banyo ang atensyon ni Dev mula sa screen at dumako sa bagong ligo at nakatapis na si Maricar.

Naramdaman ni Mari ang tingin ni Devin at pumaling rito, curving her lips to a smile. It's a pleasant to see Devin without a crutch. At habang tinititigan pa niya ay lalo pang gumugwapo sa paningin niya. She thought, maybe because they both love each other now.

"Magbihis ka na. Lamigin ka pa dyan." Devin coldly told, turning his back. Bumalik siya sa harapan ng sink at nagkunwaring hindi apektado sa nabasa. Ang iniisip niya ay ang magiging reaksyon ni Mari kapag nabasa nito ang nakita niya. "Okay...." Matamis na tugon nito at naramdaman niya sa kanyang likuran ang paglapit nito para kunin ang cellphone.

Next thing he heard was the closing of the bedroom door. Noon binitiwan ni Devin ang binabanlawang kutsara. Tumitiim ang mga bagang niya sa galit. He never felt so angry in jealousy and selfish this way before. Pakiramdam niya ay nasusunog ang katawan niya sa galit. It was a message from Sean. Sinasabi na pupunta ngayong araw si Mr. De Alonzo na may kasamang mga pulis para bawiin si Maricar. He was caught off guard, more likely feeling betrayed.

"I said no!... Please, Papa! No...." He was still seething in anger when he heard this panic yelling from the bedroom followed by Mari's hurtful cry.

Parang nahilamusan si Devin at bumaba ang nararamdamang galit. Naiinis siya sa nangyayari. Parang may langaw na umiipot sa ulo niya at ayaw umalis at pilit na bumabalik.

Anong kailangan niyang gawin para ang kanya ay kanya na at hindi na mababawi?

His blood is rushing. Wari niya'y nagwawala ang buo niyang pagkatao. Buong sistema niya ang hindi pumapayag.

Ang kanya ay kanya na. Kaya sa mabigat na mga hakbang, inda ang kirot sa binti, tinungo niya ang silid. Binuksan ang nakabukas na pinto at tambad sa paningin ang hindi pa bihis na babae. Napalingon ito sa kanya na namumula ang mukha, bakas ang pag-iyak habang mahigpit na hawak ang cellphone.

Napako sa huli ang tingin ni Devin, sinisisi ang bagay na yon. Kaya walang pasabi ay hinablot niya ang cellphone at marahas na ibinagsak sa sahig. Nagulat si Mari pero parang tulad niya ay hindi ito nanghinayang. Dahil dapat noon pa pala niya pinutol ang komunikasyon nito sa mga magulang.

Sa ginawa ni Dev ay naunawaan agad ni Mari ang nangyayari. And it made her even more sad and worry. "Devin, I think I have to go muna...." Nakikiusap na wika niya na agad at mariing inilingan ng lalaki sabay lapit sa kanya.

"Ayoko." Tumitiim ang mga bagang na sabi. "Dito ka lang dahil akin ka na."

"Pero kukunin ka nila! They will put you to jail-"

"Hindi yon mangyayari."

"Sean said, paparating-"

"WALA AKONG PAKEALAM KAY SEAN! AKIN KA! AKIN KA!"

Napapikit si Maricar. Napupunit ang puso sa naririnig na sakit sa boses ni Devin sa kabila ng makapal na galit na bumabalot ngayon dito.

Devin hold her face to make her look at him. Pero hindi niya magawang salubungin ang mga mata nitong nagngangalit na nakikiusap. Because she already made her decision. Kailangan niya itong iwan pansumandali para sa ikabubuti nito. She can't let him go back to jail again. Pero ginigiit nito ang gusto. Pwersahang inangat ang kanyang mukha, hinanap ng kanyang tingin and when she did, agad siya nitong siniil ng masakit na halik na halos ikadurog ng puso niya.

"Dev-" he bit her lower lip at napaungol siya sa sakit. But he quickly soothed it with softer kiss. Like the one he gave her to make her calm down, assuring her of gentleness.

Nadala si Mari sa halikang yon at nagpaubaya. Hindi siya marunong humalik pero hindi siya pinapahiya ni Devin. Tinuturuan siyang sabayan ang halik nito that made her then realize kung gaano nga kasarap ang halik. It was bliss,his kisses. Next she knew, she was underneath him on the bed. Towel gone and her body sprawled in longing lust. She was an ice melted in abandon. All consumed by heat. Walang nakikita, walang nakikilala at naririnig kundi silang dalawa lamang. Ang kanilang mundo na ipinapakita sa kanya.

Kasabay nang pagpasok niDevin ay mga usal nitong hindi niya mahindian sa gitna ng makamundong pinararanas sa kanya.

Wala na ang rasyonal na pag-iisip. If impregnating her is his way of making them right to stay, then so be it. By God, she loved this man so much she would die not having him anyway. So let be morals be damned. Right and wrong burn to hell.

With a forceful thrust she felt him poured his self out on her. Whispering lust and his promises to take care of her and would be their family. Things that never made her feel possible before. Eternal joy.

----

But words are unsatisfying.

Words are empty even when promised.

Dahil pagkagising ni Mari mula sa ugoy ng pangyayari ay bangungot na hindi niya namulatan si Devin sa kanyang tabi.

He is gone.

Again.

And she cried her heart out. Searching everywhere the tiny house they have made their haven. Para siyang baliw na sumisigaw sa pangalan nito, hilam ang mukha sa luha na sa huli ay sumalampak sa sahig, yumakap doon at nanalangin ng pagmamakaawang bumalik si Dev. Hanggang sa hagurin ng pagod at panghihinang tinangay doon ng antok at nakatulog muli.

Finally, someone was there when she woke up. Si Devin na inaasahan niya. But Devin does not sound like that. Hindi iiyak si Devin kapag nakita siyang nakayakap sa maruming sahig dahil sa halip ay magagalit ito.

Mari slowly recognized the wailing voice. Her Papa. Na nang matanto niya ay muli siyang bumalik sa pag-iyak kasama nito. Nobody has died yet but she felt someone she lived to depth of her soul just died away. Her hopes together. Her dreams from the promises. They all laid down bruised and abandoned.

Her Papa scooped her up. Na parang bata na ipinatong ang kanyang ulo sa balikat nito, he is tall that's why, at doon sa balikat nito ay pinirmi siya para umiyak habang marahang hinahaplos ang kanyang buhok.

Mari felt like a helpless infant against his papa. Kaya nang bumulong ito sa kanya, that he is going to take her away with him he is meaning that she is going home now. Safe and loved.

----