(Unicode)
"ထယ်ယောင်း ကိုယ်ဗိုက်ဆာတယ်"
"......"
"ကိုယ် ဗိုက်ဆာတယ်လို့"
"ဟမ်"
ဘာမှနားမလည်သောပုံစံဖြင့် သူ့အားကြည့်နေသောထယ်ယောင်းအား ဂျောင်ကု ဆွဲဆတ်လုပ်ပစ်ချင်စိတ်ထိန်းမရပါ။
"ကိုယ်ဗိုက်ဆာတယ်လို့"
"ဘယ် ကိုယ်လဲ"
"မင်းလင် မင်းယောကျာ်း ငါ ငါ ဟောဒီက ဂျွန်ဂျောင်ကု"
ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလာသောထယ်ယောင်းကတကယ် အ နေတဲ့ပုံဖြင့်။စိတ်ကလဲသိပ်မရှည်လာတော့ပါ။မိမိကိုယ်ကို လက်ညိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ပြောလိုက်တော့ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်တွန့်ကာဆူပုတ်ပုတ်နဲ့။
"မင်းဗိုက်ဆာတာ စားပါလား...ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်စားလေ"
"ဟ့ မင်း!!"
"ယောင်းယောင်း ဒယ်ဒီ ဝယ်ပေးတာဘာလဲ"
နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်တစ်ခွန်းဖြင့် ပြန်ခံပြောနေတာမို့ ဆောင်းဟိုလဲ အခြေနေဝင်ထိန်းတဲ့အနေဖြင့် ကြောင်စီစီလေးကြည့်နေသော ယောင်းယောင်းလေးကို ဂျွန်ဂျောင်ကု ဝယ်လာသော ပစ္စည်းလေးအားမေးဟန်ပြုတော့မှ နှစ်ယောက်သားက ပြန်ထိန်းသွားရသည်။
"ဘောလုံး!!ဒယ်ဒီ ယောင်းယောင်း အိပ်ချင်တယ်"
စင်းချင်နေပြီဖြစ်တဲ့မျက်လုံးခွံလေးတွေကြောင့် ထယ်ယောင်းက ကုတင်ပေါ်တက်ကာ ကလေးကိုပေါင်ပေါ်တင်ကာချော့မြူတော့သည်။
"ယောင်းယောင်းက မအိပ်ချင်ပါဘူး..ဒီအတိုင်းပဲ ဟောမှာ ဦးဦးဆောင်းဟိုဝယ်လာတဲ့ စာအုပ်တွေဖတ်ကြမယ်လေ"
ကလေးစိတ်ပြောင်းအောင်တမင်ပြောနေသောထယ်ယောင်းရယ်ပါ။ညနေစောင်းနေတာမို့ ကလေးအားမအိပ်စေချင်တာလဲပါမည် မဟုတ်ရင် အဖျားဝင်မှာဆိုးလို့။
"ဒါဆို ထယ်ယောင်း ကိုယ်ပြန်တော့မယ် ယောင်းယောင်း ဦးဦးပြောင်းတော့မယ်နော်"
"ဟုတ် တာ့တာ ဦးဦး"
"ပြန်လိုက်ဦးမယ် ဂျွန်ဂျောင်ကုရှီ"
