(Unicode)
မနက်မိုးသောက် အလင်းရောက်တော့ ဂျောင်ကုမှာ တအိအိဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။မိမိကိုယ်ကိုသေချာလေးပြန်ကြည့်မိတော့မှထယ်ယောင်းဗိုက်ပေါ်မှာ အိပ်နေတာမို့ အလန့်တကြားထမိတော့သည်။
ဒါပေမဲ့ ထယ်ယောင်းက အိပ်နေသေးတာမလို့ ယောင်းယောင်းကို မနိုးစေရန် ဖြေးဖြေးမရင်း ကုတင်းဘေးချလိုက်ရသည်။
ကုတင်လှုပ်နေတာမလို့ ထယ်ယောင်းက တအင့်အင့်နဲ့နိုးကာ သူ့အားမော့ကြည့်လာသည်။
"Morningပါ မောင့်ထမင်းလုံးလေး"
"အင်း မောင်"
အကြောဆန့်ကာ ပြန်နှုတ်ဆက်လာတာမလို့ထယ်ယောင်းကို ငုံ့ကာနမ်းတော့ ပြုံးနေသည်။
"ထပ်အိပ်ဦးမလား ထတော့မလား"
"ထတော့မယ် မောင် ငါက ပန်ကိတ်စားချင်တယ်"
"အင်း ဒေါ်ဒေါ်ကိုလုပ်ခိုင်းလိုက်မယ် ထဝောာ့လေ"
ထယ်ယောင်းကိုထူကာနှစ်ယောက်သား မျက်နှာသစ်ပြီး အောက်ထပ်ဆင်းခဲ့တော့သည်။
ဒေါ်ဒေါ်ကို မှာစရာရှိတာမှာပြီး နှစ်ယောက်သား ခြံထဲလမ်းခဏဆင်းလျှောက်နေသည်။
မနက်ခင်းနေက ကျန်းမာရေးကောင်းစေတယ်ဟု သူများပြောတာကြောင့် နှစ်ယောက်သာ လမ်းလဲလျှောက်နေပူဆာလဲလှုံနေသည်။
"ထယ်ယောင်း"
"ဟင်"
"တကယ်လို့ ငါတို့ တကယ်ကွာရှင်းဖြစ်မယ်ဆို မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ"
"....ငါမသိဘူး...မင်းကအမြဲတမ်းလို ငါ့ကိုရန်စောင်နေတော့ ငါ့ကို မုန်းတယ်ထင်နေခဲ့တာ။ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့အစကလဲ ကောင်းခဲ့တာမှမဟုတ်တာ.အဲ့တော့ မင်းကကွာရှင်းမယ်ဆို ငါ့အနေနဲ့လဲ သဘောတူမိမှာပေါ့"
"ဟေး ဟေး ကွာရှင်းမယ်ဆိုတာ မင်းအရင်ပြောတာလေ"
ထယ်ယောင်းပြောစကားတွေအရသူကပဲလူဆိုးကြီးဖြစ်နေတာမလို့ ကွာရှင်းမဲ့သူအကြောင်းအစဖော်ပေးတော့ နှုတ်ခမ်းကတစ်တောင်လောက်ဆူကာသိပါတယ်ဟုပြောလာသည်။
"ထယ်ယောင်း"
"အင်း"
"မောင် မင်းကိုချစ်တယ်"
