နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်.....
"ဒေါက်တာလီ လူနာနိုးနေပါပြီ။ ဆရာ့အနေနဲ့ မိသားစုကို အကြောင်းကြားချင်ပါသလားခင်ဗျာ?"
"ဟုတ်ပြီ။ ငါ သွားလိုက်မယ်"
Ruijin Hospital, 26th Floor, International Department, Special Needs Ward.
ဒီနေရာကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရင် ရှင်းတျန်းတီနဲ့ ရေကန်ကို မြင်ရနိုင်တယ်။ အသက် ၅၅ နှစ်အရွယ် Chief Physician of Brain Surgery ဒေါက်တာလီအတွက် တချိန်တုန်းက သူ ကြီးပြင်းခဲ့ရာနေရာလေးပေါ့။
ခရစ်စမတ်က ရက်သိပ်မလိုတော့ဘူး။ ရှန်ဟိုင်းမှာ နှင်းကျနေပေမဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသတွေမှာ နှင်းက ခဏခဏ ကျနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အရင်တုန်းက ရှောင်းကျန့် ပြောဖူးတယ်။
"ခရစ်စမတ်မှာ နှင်းကျမှဖြစ်မယ်။ အဲ့လိုမှသာ လီကျားဝေဆီကို ဆန်တာက Sleigh စီးပြီး လက်ဆောင်တွေ လာပို့နိုင်မှာ" တဲ့။
လီကျားဝေ ဆေးရုံအပြင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆေးရုံဝန်းထဲက ceder သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီရှည်ထဲ ထည့်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေကို ခပ်ကျစ်ကျစ်လေး ဆုပ်လိုက်တယ်။
ရှောင်းကျန့်။ အဲ့တုန်းက ကျနော့်အသက် ၁၀ နှစ်ရှိနေပြီ။ ဆန်တာကလော့စ်ရော၊ နှင်းလျှောစီးယာဉ်ရော မရှိဘူးဆိုတာ ကျနော် သိပြီးသား။ ခင်ဗျား ဝမ်ရိပေါ်ကိုပြောပြီး ကလေးချော့ဖို့ ဝယ်ခိုင်းတဲ့အရုပ်တွေက နည်းနည်းမှ ပျော်ဖို့မကောင်းဘူး။
စစ်ဆေးမှုလုပ်တဲ့နေရာမှာ ဝမ်ရိပေါ်ကို ဒေါက်တာလီ တွေ့လိုက်ရတယ်။ Special needs ward က လူနာတွေရဲ့ ဆေးစစ်ချက်ရလဒ်ကို လူနာရှင်တွေအနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ယူစရာ မလိုဘူး။
ဒါပေမဲ့ ECG signal တွေဟာ အခုလေးတင် ၄၀ အောက်ကို ကျသွားခဲ့တယ်။ လီကျားဝေဟာ ဆရာဝန်တွေ၊ နာ့စ်တွေနဲ့အတူ ဆေးရုံခန်းထဲကို အမြန်ဝင်သွားခဲ့ရပြီး ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ဆေးရုံခန်းထဲကနေ လီကျားဝေရဲ့ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ သူ ဝမ်ရိပေါ်ကို အော်ခဲ့တယ်။
"ဝမ်ရိပေါ် အပြင်ထွက်နေ။ သွေးစစ်ချက်ယူမလို့ အပြင်သွား!"
လီကျားဝေဟာ ထိုင်နေတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ရှိရာကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ သူ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ကျောကို ပုတ်ပေးချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရိပေါ်က ခါးမတ်မတ် ထိုင်နေတာမို့ အဲ့လိုလုပ်ပေးဖို့ နည်းနည်းခက်ခဲနေတယ်။ ဒေါက်တာလီဟာ သူ့လက်ကို ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
YOU ARE READING
Finger ||Completed||
Fanfiction*တဘဝစာ ချစ်မြတ်နိုးမှုများ* Translated with permission from the original author.
