I wanna be yours.

Part 2.

«Καλή σας ημέρα κύριοι! Και.. κυρία!»,αναφωνησε ο Perez,καθώς πλησίασε το τραπέζι όπου καθόμασταν με τον Max,και μερικά διευθύνοντα μέλη της ομαδας,και τρωγαμε το πρωινο μας στην τεράστια αίθουσα του ξενοδοχείου.
Είδα τα δυο αγόρια της Ferrari να εισέρχονται στο δωμάτιο μαζί,φορώντας και οι δυο τα κλασσικά κόκκινα μπλουζάκια τους,και μαύρα τζιν. Έχοντας στο μυαλό μου το χθεσινό βράδυ με τον Charles,ένιωσα τα μάγουλα μου να κοκκινίζουν.
Τα χέρια του να τρέχουν στο σώμα μου καθώς το ζεστό νερό με χαλάρωνε,τα χείλη του να τριγυρνούν στον λαιμό μου και η αναπνοή του να με γαργαλάει. Θεέ μου... Νομίζω πως μου αρέσει. Πολύ!
«Καλημέρα σας!»,ειπαν σχεδόν συγχρονισμένα,περνωντας από το τραπέζι μας,και οι περισσότεροι ανταπέδωσαν. Ο αδερφός μου τους κοιτούσε απειλητικά,και περίμενε να δει εάν θα ανταποδώσω την καλημέρα. Δεν επεσα στην παγίδα του,όμως άκουσα το κινητό μου να χτυπά.
«Καλημέρα πριγκίπισσα. Ξέχασες τα χθεσινοβραδινά ή προσπαθείς να γλιτώσεις από τον αδερφό σου;»,διάβασα το μήνυμα του και γέλασα. Το γεγονός ότι μόλις με αποκάλεσε πριγκίπισσα με λύγισε,από την άλλη η αναφορά του στον αδερφό μου με κάνει να σκέφτομαι πως ίσως να κινδυνεύει η ζωή μου με αυτό που κάνω. Ο αδερφός μου υποφέρει από μικρη ηλικία με προβλήματα θυμού,και άσχημα ξεσπάσματα!
«Λίγο και από τα δυο»,απάντησα.
«Αν δεν πέρασες καλά,μπορούμε να το επαναλάβουμε! Μήπως αλλάξεις γνώμη»,
«Θα ήταν ιδανικό! Όμως απόψε φεύγω! Ίσως κάποια άλλη στιγμή!»,του απάντησα,αφήνοντας αδιάφορα το κινητό μου πάνω στο τραπέζι,γνωρίζοντας πως το βλέμμα του ήταν καρφωμένο πάνω μου.

Αυτό που του έγραψα,είναι αλήθεια. Αναχωρώ σήμερα το απόγευμα,για την Αγγλια. Σπουδάζω εκεί τα τελευταία δυο χρονια,όμως μετά από αυτό το Σαββατοκύριακο, δεν θα χάσω αγώνα.

[...]
Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο,άκουσα μερικά φλας. Για ακόμη μια φορά,μερικοί paparazzi,προσπαθούσαν να αποθανατίσουν στιγμές του αδερφού μου. Σταμάτησε μπροστά μας,ένα από τα υπέραυτοκίνητα της Aston Martin,και ο οδηγός κατέβηκε με γρήγορους ρυθμούς προκειμένου να πάρει τα πράγματα μας. Ο αδερφός μου ήταν ακόμη νευρικός από την ήττα του χθες. Δεν έχει μαθει να χανει,και αδυνατεί για ακόμη μια φορά να το διαχειριστεί.
Μου κράτησε την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου ώστε να μπω. Του χάρισα ένα χαμόγελο. Βολεύτηκα στη θέση μου,και φόρεσα τη ζώνη μου.

[...]
«Δεν έχεις δηλαδή τίποτα άλλο να μου πεις; Ολόκληρη Formula 1 πια. Τίποτα δεν έγινε;»,άκουσα την κολλητή μου σχεδόν να γκρινιάζει καθώς σερβισε κόκκινο κρασι στα γυάλινα και όμορφα ποτήρια μας.
«Ο Max,δεν με άφηνε να πάω και πουθενά Freya! Τον ξέρεις πως είναι!»,αναφωνησα. Δεν θέλω κανένας να μαθει για τον Charles! Τουλάχιστον οχι ακόμη! Αν υποψιαστεί οτιδήποτε ο αδερφός μου,πέθανα.
«Μπορείς να έρθεις μαζί μου στο Μπαχρέιν,αυτη την εβδομάδα! Τρέχουνε δυο Σαββατοκύριακα συνεχόμενα,οποτε είναι καλή ευκαιρία!»,συνεχισα.
«Θα πας ξανά; Ουαου! Σε κάποια φαίνεται ότι άρεσε ο κόσμος του μηχανοκίνητου αθλητισμού! Θα το σκεφτώ αγάπη μου,και θα σου πω»,αποκρίθηκε πίνοντας μια γουλιά από το κρασι της.