I wanna be yours.

Part 8.

«Το θεωρώ υπερβολικό όλο αυτό»,αναφωνησα αναφερόμενη στους δυο ψηλούς,γεροδεμένους άντρες που με συνόδεψαν από το σπίτι,μέχρι το αεροδρόμιο και μου κράτησαν συντροφιά σε ολόκληρη την πτήση.
Εκείνος μου χαμογέλασε και με έχωσε στην αγκαλιά του.
«Δεν θα αφήσω να σου ξανά συμβεί τίποτα πριγκίπισσα»,είπε καθώς τύλιγε τα χέρια του γύρω από τη μέση μου.
Κράτησε το χέρι μου,και κατευθυνθήκαμε προς το υπόγειο πάρκινγκ του αεροδρομίου. Μπήκαμε στο ασανσέρ,και με κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα.
«Τα πράγματα σου,έχουν αναλάβει να τα μεταφέρουν o Ethan με τον Michael. Οι δυο άντρες που ήταν μαζί σου»,αποκρίθηκε και του χάρισα ένα χαμόγελο.
«Ευχαριστώ,αλλά συνεχίζω να το θεωρώ υπερβολικό. Μπορώ να κουβαλήσω μια βαλίτσα Charles!»,ειπα και γέλασε τη στιγμή που το ασανσέρ σταμάτησε και οι πόρτες του άνοιξαν.

Βολεύτηκα για ακόμη μια φορά,σε μια διαφορετική,από τις προηγούμενες φορές,Ferrari. Πιο ευρύχωρη,πιο εντυπωσιακή.
«Σκεφτόμουν εάν ήθελες να φυγουμε μαζί το Σαββατοκύριακο του αγώνα»,είπε. Έβαλε μπρος στη μηχανή και σε μερικές στιγμές το κτήριο του αεροδρομίου του Μοντε Καρλο,βρισκόταν πίσω μας.
«Charles,δεν ξέρω. Με όλο αυτό με τον αδερφό μου,δεν ξέρω αν θα ξανά έρθω ποτε σε αγώνα»,αποκρίθηκα και το βλέμμα του σοβάρεψε.
«Δεν θα τελειώσει η ζωή σου επειδή ο αδερφός σου είναι μαλακας!»,σχεδον μου φωναξε.
Τα μάτια μου έτρεξαν για λίγο στην πανέμορφη πόλη που απλωνόταν μπροστά μας. Όλα φαίνονται αψεγάδιαστα.
«Δεν παύει να είναι αδερφός μου ομως! Δεν θέλω να τον επηρεάσω στην καριέρα του! Πρέπει να με καταλαβεις!»,αναφωνησα έντονα. Αν ο Max αποτύχει,ο πατέρας μου δεν θα με συγχωρέσει ποτε.
«Δεν θέλω να σε πιέσω πριγκίπισσα. Προσπαθώ απλά να σε βγάλω από όλη αυτή την τοξική κατάσταση»αναφωνησε καθώς περάσαμε την μεγάλη,εξωτερική είσοδο του σπιτιού.

Βγήκα από το αυτοκίνητο δειλά. Επεξεργάστηκα λίγο τον χώρο γύρω μου. Το σπίτι φαίνεται τεράστιο. Γυάλινες τζαμαρίες το στολίζουν,και κάποια πελώρια δέντρα σχηματίζουν σκιές σε ολόκληρη την αυλή.
«Από εδώ»,αναφωνησε,δείχνοντας μου την είσοδο. Του κράτησα το χέρι καθώς μπαίναμε στο σπίτι.
Πανάκριβα έπιπλα και αντικείμενα στολίζουν το εσωτερικό του. Όλα είναι τόσο όμορφα,προσεγμένα,ακριβώς όπως και εκείνος.
«Η κρεβατοκάμαρα είναι επάνω. Εκτός εάν θέλεις να κοιμηθείς στον ξενώνα»,αναφωνησε και γέλασε.
«Προτιμώ να κοιμάμαι μαζί σου. Εκτός εάν εσυ θέλεις να κοιμηθώ στον ξενώνα»,γέλασα. Με τράβηξε προς το μέρος του,και πέρασε τα χέρια του στη μέση μου. Ένωσε τα χείλη μας,και αμέσως αφέθηκα στο φιλί του.

«Πριγκίπισσα»,ψυθίρισε μέσα στο φιλί μας.
«Θέλω να δω τον λαιμό σου»,συνεχισε. Φοράω ένα ζιβάγκο αλλά κοντομάνικο μπλουζάκι σε μια προσπάθεια να κρύψω την τεράστια μελάνια που υπάρχει στον λαιμό μου.
Έγνεψα καταφατικά.
«Δώσε μου μερικά λεπτά να αλλάξω,και έρχομαι»,είπα και μου χαμογέλασε.
«Τα πράγματα σου είναι ήδη στο δωμάτιο»,αναφωνησε καθώς ανέβαινα τα σκαλιά και γέλασα. Θεέ μου.. πρώτη φορά μου φέρονται έτσι.

Μόλις ανέβηκα στον όροφο,αντίκρισα στο βάθος του διαδρόμου την κρεβατοκάμαρα. Περπάτησα γρήγορα,ενώ ταυτόχρονα τα μάτια μου επεξεργάζονταν βιάστηκα τα δωμάτια από τα οποία περνούσα.
Τα πράγματα μου βρίσκονταν όντως στο δωμάτιο. Έσκυψα ώστε να ανοίξω την βαλίτσα μου. Προσεχτικά τράβηξα ένα σετ,σατέν,μαυρες,πυτζαμες.
Σε μερικές στιγμές είχα αλλάξει. Δίπλωσα τα ρούχα μου,και τα τοποθέτησα πάνω στην καρέκλα που υπήρχε πίσω από την βαλίτσα μου.
Για μερικές στιγμές,περιεργάστηκα το δωμάτιο. Είναι μεγάλο. Διακοσμημένο με γκρι και άσπρα έπιπλα. Οι τοίχοι,είναι βαμμένοι σε ένα μουντό χρωμα,το οποίο όμως εκπέμπει κάποιου είδους,κύρος. Υπάρχει μια μισάνοιχτη πόρτα. Είναι το μπάνιο. Το ένα από τα πολλά που έχει αυτό το σπίτι,καθώς ανακάλυψα ακόμη δυο.

Κατέβηκα και πάλι στο σαλόνι. Εκείνος καθόταν στον καναπέ,κρατώντας το τηλέφωνο του και απαντώντας σε κάποια μηνύματα. Εκατσα δίπλα του,και πήρα το κινητό από τα χέρια του αφήνοντας το στο τραπέζι που υπήρχε δίπλα μου. Έβγαλε τα γυαλιά του,τα οποία τον κάνουν ακόμη πιο ελκυστικό,και με κοίταξε.
Έβαλε το χέρι του τρυφερά στον λαιμό μου.
«Σε πονάω;»,με ρώτησε ευγενικά. Νιώθω τόσο άσχημα που με βλέπει έτσι. Σχεδόν ντρέπομαι! Ο ίδιος μου ο αδερφός,μου συμπεριφέρεται σαν να είμαι αντικείμενο. Καμία αγάπη. Κανένας σεβασμός προς εμένα.
«Οχι»,είπα.
«Ophelia..»,αναφωνησε κλειδώνοντας τα μάτια του στα δικά μου.
«Συγγνώμη που σου συνέβη αυτό»,συνεχισε. Τι διάολο; Γιατί να μου ζητήσει συγνώμη; Μόνο ο βλάκας ο αδερφός μου ευθύνεται για αυτό! Αλλά δεν παύει να είναι ο κλασικός Max. Οξύθυμος από τη μέρα που γενήθηκα,γιατί η ζήλεια τον κυρίευσε.

«Charles,αν υπάρχει κάποιος που δεν φταιει,είσαι εσυ»,είπα,χαρίζοντας του ένα χάδι στο μάγουλο.
«Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι ο αδερφός σου δεν θα είχε πρόβλημα! Και εκτός αυτού,εγω σε κυνήγησα,εγω επιδίωξα να είμαστε μαζί,εγω σε έβαλα σε αυτή τη διαδικασία,εγω-»,προσπάθησε να συνεχίσει όμως τον διέκοψα.
«Δεν θα ζητήσω άδεια και για το ποιον θα ερωτευτώ Charles. Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω έτσι,και προτιμώ να χάσω τον αδερφό μου,παρα εσένα!»,εκανα μια παύση. Νιώθω ευαλωτη μακριά του. Δεν θέλω να τον χάσω.
«Δεν θέλω να σε χάσω»,συνεχισα,αφήνοντας κάποια δάκρυα να τρέξουν στο πρόσωπο μου.
«Δεν θα με χάσεις πριγκίπισσα! Είμαι δικός σου»,είπε και μου χαμογέλασε.

Ελπίζω να σας άρεσε.❤️
Σχόλιο και αστεράκι,εάν θέλετε😁