မနက်ကျတော့လည်း ဆော့ဂျင်ကအရင်ထွက်သွားတာ
မျက်နှာလေးတောင်မမြင်လိုက်ရဘူး..။
သူလည်းအလုပ်မသွားတော့ပဲ ခရီးအတွက်ပြင်စရာရှိတာပြင်လိုက်သည်။
_________
ဆ
ော့ဂျင်ဆိုင်ကိုလာပြီး ဆိုင်ပိတ်ကြောင်းဆိုင်းဘုတ်လာကပ်တာ။
ထယ်ယောင်းကိုတော့မနေ့ညက ခရီးသွားမည့်အကြောင်းဖုန်းဆက်ပြောထားတယ်။
သူကားထားပြီး တက္ကဆီနဲ့ထွက်လာတာမို့ ကော်ဖီဆိုင်ကိုလည်းလမ်းလျှောက်သွားရတော့မည်။ကော်ဖီဆိုင်ကအဝေးကြီးတော့
မဟုတ်ပါဘူး တစ်ဘက်လမ်းမှာပဲရှိတာ။မနက်ပိုင်း အလုပ်သွားချိန်ဖြစ်တာကြောင့် ကားတွေကတော့ရှုပ်လှတာမို့ လမ်းကူးဖို့အတော်
ကြာနေသည်။လမ်းကူးလို့ရကြောင်း မီးစိမ်းမှအမြန်ကူးပြီး
ဆိုင်သို့ပြေးရသည်။အဲ့ဆိုင်လေးက အရသာကောင်းတာမို့
တော်တော်ရောင်းကောင်းပြီးလူလည်းစည်လှသည်။ထို့ကြောင့်
အမြန်ပြေးရတာလေ...။
"အ့"
ဆိုင်နားအရောက် ကားကြားထဲကထွက်လာတဲ့သူနဲ့တိုက်မိတာ။ထိုလူကအတော်ကိုသန်တာပဲ လူကိုအီဆောင့်သွားတာ။ပြေးတဲ့သူက သူဆိုပေမဲ့
နာသွားတာကလည်း သူပဲဖြစ်တယ်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား?"
ဒီအသံ..ကြားဖူးနေတဲ့အသံမို့မော့ကြည့်လိုက်တော့ 'Joon'
"ဟာ ဆော့ဂျင်ပါလား နာသွားသေးလား?"
"အွန်း နာတယ်"
တကယ်နာတာမို့ သူအမှန်တိုင်းဖြေမိတာ..။
"ဘယ်နားနာတာလည်း ပြစမ်းကိုယ့်ကို"
လူကိုပုခုံးက ကိုင်ပြီးတစ်ကိုယ်လုံးကိုမျက်စိနဲ့စစ်ဆေးနေတာ။
ပုခုံးကိုကိုင်လျက် သူ့မျက်နှာဘေးကနေ နောက်ကျောကိုငုံ့လှည့်ကြည့်နေတဲ့အတွက်ကြောင့် အနေအထားကအရမ်းကိုနီးကပ်လွန်းနေသည်။
သူပါးတွေနားရွက်တွေပူလာပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းတွေမြန်လာကသည်။
"ရတယ် Joon ရင်ဘတ်ပဲနည်းနည်းအောင့်သွားတာ အဆင်ပြေတယ်"
"တကယ် ရလို့လား?"
YOU ARE READING
Friend But...
Fanfiction"ဂျွန် ငါ့ကိုချစ်လား" "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မမေးစမ်းနဲ့" {Start date-4.5.22} {End date-
