(Zawgyi Version)
"ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကိုေတြ႕ခ်င္တယ္"
ပိုင္က်င္း၏ စကားေၾကာင့္ ဦးေလးလုန္က ဝံပုေလြေပါက္ေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း အထူးအဆန္းလွည့္ၾကည့္လာသည္။
လႈပ္စိလႈပ္စိျဖစ္ေနသည့္ ထိုအရာေလးမ်ားက ကေလးသဘာဝအတိုင္း တစ္ေကာင္နွင့္တစ္ေကာင္ ကန္ေက်ာက္ကာ ေဆာ့ေနေသးသည္။
သို႔ေသာ္ျငား မ်က္လံုးေတြကေတာ့ မဖြင့္ၾကေသး။ မွိတ္ထားသည့္ မ်က္ခြံေလးေအာက္တြင္ ေတာက္ပေနေသာ မ်က္လံုးေလးရွိမည္ကို ပိုင္က်င္း အတပ္သိသည္။
"တကယ္သြားေတြ႕မယ္ဆံုးျဖတ္ထားလား"
"ဘာကိစၥမေတြ႕ဘဲေနရမွာလဲ ......ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရန္ျဖစ္ထားတာလဲမဟုတ္ဘူးေလ"
သူ႔စကားကို ဦးေလးလုန္က သက္ျပင္းခ်လို႔ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ဟန္ျပသည္။
"အဲ့ဒီထက္ဆိုးေနလို႔ ေျပာေနတာေပါ့ ပိုင္က်င္း"
"ဘာအေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အနည္းဆံုးေတာ့ သြားေတြ႕သင့္တာေပါ့"
ပိုင္က်င္းက ဂလင္းရွိရာကို ခပ္ဖြဖြစမ္းရင္း
"သူက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္အေရးပါတယ္"
ဦးေလးလုန္က သေဘာမက်ဟန္ျဖင့္ တားဆီးလာေလ၏။
"သူက အခုအခ်ိန္မွာ အသိစိတ္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး၊မင္းကို အသက္အႏၲရာယ္ေတာင္ေပးနိုင္တယ္"
"သူေပးတဲ့အသက္ပဲရွိေတာ့တာ သူျပန္ယူလိုက္လဲ ေက်သြားတာေပါ့"
"ပိုင္က်င္း!"
ဦးေလးလုန္က စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖစ္သြားၿပီး နာမည္ကုိေဆာင့္ေခၚလာသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ေမာဟန္ျဖင့္ မ်က္ေမွာင္ကိုၾကဳတ္ထားရင္း
"သူက ေတာရိုင္းသတၱဝါတစ္ေကာင္ျဖစ္ေနၿပီ ....အရင္လိုမဟုတ္ဘူး!"
ပိုင္က်င္းက လံုးဝအေလ်ာ့မေပးဘဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း တိက်ျပတ္သားေန၏။
"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ကြၽန္ေတာ့္ Alpha ပဲ!"
"သူ႔ကို မင္းရဲ႕ alpha လိုသေဘာထားနိုင္ေသးတာလား ?!"
"အဲ့ဒီအခ်ိန္ သူသာေရာက္မလာရင္ ကြၽန္ေတာ္အခု ဦးေလးေရွ႕မွာေတာင္ရွိေနမွာမဟုတ္ဘူး?!"
