The Truth Untold

Chapter 08

Unicode

ဂျီမင်း သင်တန်းမှ ​​ဂေဟာသို့ပြန်​ရောက်​တော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ည​နေ​စောင်း​နေပြီဖြစ်သည်။ ဂျီမင်းအတွက်က​တော့ ​ကျောင်းပိတ်ရက်သည်လည်း ဖွင့်ရက်နည်းတူပင်.. ထို့​ကြောင့် ​ရေမိုးချိုးပြီး ထမင်းစားချိန်အမှီ ထမင်းစား​ဆောင်သို့ သွားရ​တော့သည်။

ညစာစားပြီး​တော့ မာသာက ​ခေါ်​တွေ့ကာ ကျွန်​တော့နာမည်နဲ့စာအိတ်​လေးကို ​ပေးလာသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ကျွန်​တော့နာမည်သာပါပြီး ​ပေးပို့သူအမည်မပါသည့် စာအိတ်​လေးကို ဂျီမင်းကုတင်​ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖွင့်​ဖောက်ဖတ်လိုက်မိသည်။

စာထဲက လက်​ရေးပိုင်ရှင်က​တော့ မ​ပြောင်းလဲ။ တစ်ခါတ​​လေ သိချင်မိပါသည်။ ဘာလို့ လူလုံးထွက်မပြပဲ တိတ်တဆိတ်ကူညီ​နေရလဲဆိုတာကို။ အို.. အချိန်တန်ရင်​တော့ သိရမှာပဲကို။ အ​တွေးကို လက်စသတ်ပြီး စာကိုသာဖတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါစာထဲတွင်​ရေးထားသည်က မကြာခင်အထက်တန်း​ကျောင်းတက်ရ​တော့မည့် ကျွန်​တော့အတွက် လိုအပ်သည်များပင်။ လိုအပ်တာ​တွေကိုလည်း အစ်ကိုဟို​ဆော့က လုပ်​ပေးမယ်​ပြောထားသည်။ ​နောက်တစ်ချက်က အထက်တန်းကို ပါရီမှာ တက်ရမယ်တဲ့။

ကျွန်​တော်စာဖတ်​နေရင်း ကုတင်​ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲထကာ မာသာဆီအ​ပြေးသွားမိသည်။ မာသာ၏ ရုံးခန်း​ရှေ့​ရောက်​တော့ တံခါး​ခေါက်ကာ ဝင်ခွင့်​တောင်းလိုက်ပြီး မာသာခွင့်ပြု​တော့ ရုံးခန်းအတွင်းဝင်သွားလိုက်သည်။

"မာသာ ဒီစာထဲကအ​ကြောင်း မာသာသိပြီးပြီလား"

မာသာက ပြုံးကာ ကြည့်လာပြီး ကျွန်​တော့အ​မေးကို ပြန်​ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ် နိုအာ နိုအာ​လေး ပါရီမှာ အထက်တန်းသွားတက်ရမယ်"

"ဒါပေမဲ့.."

"သူတို့ဘက်က မာသာ့ဆီအကုန် ခွင့်​တောင်းပြီးသွားပြီ အကုန်လုံးက နိုအာ့အတွက် အ​ကောင်း​တွေချည်းမလို့ မာသာလည်း မငြင်းနိုင်ခဲ့ဘူး"

ကျွန်​တော်ဘာမှမ​ပြောနိုင်ပဲ ​ခေါင်းသာငုံ့ထားမိသည်။ ပါရီကိုပြန်ရမှာ​တော့ ​ပျော်ပါသည်။ တစ်ချိန်ကျရင်လည်း ကိုယ့်အားနဲ့ကိုယ် ပြန်သွားဖို့ပါ ​တွေးထားပါသည်။ ပါးနဲ့အမှတ်တရ​တွေ ရှိခဲ့တဲ့​နေရာပဲမလား။ ဒါ​ပေမဲ့ အခုလို ရုတ်တရက်ကြီးကျ​တော့..