All for Naught (NOTHING SERIES #1)

Chapter 12

---

"Yun oh!"

"Iba talaga!"

"Shet, lumalove life na si master!"

"Hindi na lang sa solutions ang tama ni Cairo!"

"Hindi na lang rin sa alak!"

I bit my lips after hearing those words from the people near us which I assumed to be his friends. Gagi! Bakit ganon?! Nakakakilig na hindi kasi nakakahiya! I feel like they're teasing me kahit si Cairo naman ang inaasar nila!

My cheeks blushed from their words which made me look down, not wanting anyone to notice.

"Shut up." Masungit na sabi ni Cairo.

I blew air on my cheeks, trying to calm myself.

"Sige na. Tara na, tara na! Bebe time na daw!" Sabi ng isang lalaki.

"Tara, tara!"

Nag alisan na nga ang mga ito. Leaving us here. Hindi ko alam kung ilan sila, hindi ko binilang pero mukhang hindi naman lampas sampu.

"Uh, alis na kami?" Sabi ng babaeng nasa malapit namin na hindi pa pala naalis.

Siya iyong kasama ni Cairo kanina. I bit my lips, calming myself so I won't act recklessly because of this jealousy.

"Sige, Ira." Rinig kong sabi ni Cairo.

Ira, huh? It sounded so sweet from his mouth! Kainis! I'm giving meanings na naman! I should really stop. Baka umattitude na naman ako!

Umalis na nga iyong babae, leaving the both of us here. I again looked at my laptop and continued trying to look like I'm studying dahil ramdam ko ang titig ni Cairo sakin.

Hindi ako makapag focus! Kanina pa ako nagbabasa ng isang line! Paulit ulit na pero hindi ko pa rin maintindihan. Ano daw? Ano daw mangyayari sa buildings? Ano?

I sighed, hindi talaga makapag focus.

"Maeve,"

I blinked a few times after hearing his low and deep voice call me. I calmed myself first before looking at him with confusion.

"Bakit?"

"Don't mind them. They often misunderstand things." Seryosong aniya.

Napatitig ako sa kanya, hindi nakaimik sa sinabi nito. But when his stares became more intense, I looked down. To the papers.

"Okay," sagot ko sa mahinang boses.

Okay. Okay talaga.

I sighed. I felt like he's telling me that all those teasing shouldn't be a big deal to me dahil hindi naman totoo ang pinagsasabi nila. Kinikilig na sana ako eh! Pero... dapat pala, hindi.

Napailing ako sa sarili, I'm so disappointed. To him, to myself, to whatever I'm feeling or to my emotions. Ang hirap macontrol ng emotions ko! Ang hirap intindihin rin.

Tapos parang roller coaster pa. Kinikilig ako, tapos biglang hindi kasi nasasaktan sa nakita or sinabi niya. Hindi ko maiwasan. Nakakatakot!

Nakakatakot ng sobra ang nangyayari to the point that I stood up and fixed my things. Gustong layuan siya para ma collect ko ang thoughts ko properly.

"Aalis ka na?" Hindi ko alam kung totoo ang gulat na narinig ko galing sa kanya.

"Antok na ko." Sagot ko, kalmado iyon pero halatang walang emosyon.

Natahimik siya. Ramdam ko ang titig nito pero hindi ako tumingin sa kanya. Instead, mas binilisan ko ang pag aayos ng gamit ko. Nang patapos na ay saka lang ako tumingin dito. I saw his intense stare, it's as if it's studying me. His head is even tilted a little as confusion shows in his eyes.