All for Naught (NOTHING SERIES #1)

Chapter 30

---

Christmas na Christmas pero may sakit ako! I'm better now pero yung gitna ko, sobrang sakit talaga. I can't even move properly!

Si Cairo naman ay panay alaga sakin, hindi umaalis sa tabi ko.

I told my friends I can't join our mini party because I'm sick. Mabuti hindi sila nagtanong bakit ako nagkasakit dahil alam kong mamumula lang ako as if they knew what happened!

Kaya silang tatlo nalang ang tumuloy sa party nung 26th. I was feeling better na that time but I can't move a lot because it still hurts! I bet it'll take a week for it to heal. The cut.

I was playing with the bubbles on the tub when Cairo entered the bathroom. Napanguso ito ng makita ako.

"You're taking so long, Maeve. Nag aalala ako."

I chuckled, "The warm water feels nice."

"Hindi ka pwedeng magtagal pa sa tubig, hindi ka pa magaling."

"I'm okay na kaya! Yun na lang naman problema ko." I pouted, referring to my womanhood.

He sighed, "Call me when you're done."

Lumabas na ito ng banyo pagkatapos sabihin iyon.

Hindi niya kasi ako pinapalakad! Kanina ay binuhat niya lang ako papunta dito and I think that's his plan after I bath, too! Nailing ako, he's being so sweet.

I slowly stood up, napapangiwi pa kasi masakit pa rin ang ibaba. I showered and cleaned myself before changing my clothes. I then called him.

"Breakfast na tayo." Bulong nito at dinala na nga ako sa labas.

I'm not sure if it's because I'm sick but he became extra clingy! Lagi talaga siyang nakadikit sa akin, minsan laging nakayakap. Even we're just on the bed. Nakasandal ako sa headrest tapos siya ay nakahiga, yakap yakap ang bewang ko at nakapatong ang ulo sa lap ko.

Ramdam ko pa rin ang pag aalala nito kahit ilang araw na ang nakalipas. Wala naman na akong sakit!

Two days before New Year's Eve, I received a call from my mother.

Kinakabahan ako dahil pakiramdam ko, may mangyayaring hindi ko na naman magugustuhan.

I answered the call. Mabuti at nasa labas si Cairo.

"When do you plan to go home, Maeve Zahara?" Bumungad sakin ang galit na boses ni Mommy ng sagutin ko ang tawag.

"Uuwi saa—"

"Sa bahay! Saan pa ba?! I'm tired of your nonsense, you didn't even go home! Hindi mo man lang naisip umuwi para sa pasko!"

"Mom?" Gulat kong tawag, walang ibang masabi dahil hindi ko alam ang nangyayari!

Alam ba nila na wala ako sa Germany?! Na nandito ako sa Pilipinas?!

"Oh baby, go home now." Madiin pero kalmado nitong sabi bago binaba ang tawag.

Natulala ako, sobrang lumakas ang tibok ng puso ko. I'm so scared and nervous.

She knows?! They know?!

Alam nilang nandito ako? Bakit ngayon lang sila tumawag?! And why does she wants me to go home last Christmas?! As if we'll celebrate it!

Naguguluhan man at natatakot ay hindi ko na napigilan pa ang sarili na mag ayos at nagplanong umuwi.

Natatakot ako ng sobra dahil iba ang pakiramdam ko ngayon. Parang may hindi ako magugustuhan. Alam nila na nandito ako pero hindi nila ako sinabihan? They didn't contact me and it was intentional!