All for Naught (NOTHING SERIES #1)

Chapter 44 (Cairo)

---

Because sadness is felt whenever you feel dark, happiness is considered to be light. Simply contradicting and twisting words to make it opposite.

It has always been like that.

In life, you feel happy now, then expect sadness later on. I sometimes wonder if these two are just felt because it's considered to be existing. What if there were no such thing as happiness and sadness?

A question I can never answer.

Ugh, I hate this English professor who keeps on dropping weird questions that will confuse the hell out of you. Can't we just let it be?

You're happy 'cause you're happy! Sad because you're not happy!

Why can't we just say those simple words? Why need deeper ones? Hirap mag isip ng mga salita. Dagdag pa ng isipin, ang dami ko na ngang pinoproblema.

Napamasahe ako sa noo ng maalala na naman ang problema ko.

Pera!

Lintek na pera yan, bakit hindi na lang maging libre lahat. Fuck economy.

Nailing ako sa naiisip dahil bakit dinadamay ko pa ang ekonomiya dito, at bakit ko iniisip na dapat libre nalang lahat? Hindi pwede 'yon. Hinding hindi pwede.

Pag libre lahat, walang magpapagod. Kasi lahat naman, gusto ng maraming pera para marangya ang buhay. Kung hindi naman kailangan iyon, bakit pa magpapakahirap?

Gaya ngayon, nagpapakahirap ako sa essay ni Sir. Iexplain daw namin ang ibinigay niya.

Fuck. Bahala na nga.

I kept on writing and writing and writing whatever. I didn't even reread it, annoyed with the confusion it brought me, before passing it to him. Lumabas na ako ng room pagkatapos non at dumiretso sa tambayan.

Hindi ko alam kung nandoon na ba ang iba, kung may naunang matapos sakin na kaibigan.

I always forget to check.

Nagbasa nalang ako ng librong puro numero. Napakaweird man pero kailangan. You read numbers in engineering and not words. Literal na puro numbers, iyong mga minor or may essay subjects ay binigay samin para daw hindi kami mabaliw sa number.

Nailing ako ng maalala iyong sinabi ng prof namin.

"We simply want to balance your course subjects. As engineering students, you are constantly surrounded by numbers, thinking about numbers, and analyzing numbers. The reason we want you to encounter subjects without numbers is to reduce the weight that numbers bring."

Lol, pabigat nga lang mga minors. Dinaig pa major ang pota.

Daming kailangan gawin, kailangan ipasa. Mga major isang bagsakan, karamihan puro solving lang. Minors, may pa video, kanta, acting pa! Wala akong oras sa mga ganyan.

Kairita ng sobra.

Nang makarating sa parte ng Sunken Garden na madalas naming tambayan ng grupo ay nakita ko doon ang mga kaibigan.

All the boys. Wala pa yong tatlong babae. Natagalan rin siguro sa pag sagot o baka galing pa sa banyo.

"Hoy Cai, bagal natin sumagot ngayon, ah?" Sabi ni Miko.

Lintek, di pa nga nakakalapit, ako na naman nakita.

Napahinga nalang ako ng malalim at hindi ito pinansin. Sanay naman na sila. Nag aral nalang ako.

Sobrang ingay nila pero sa tagal ba naman naming magkakasama, dalawang taon na araw araw, ay nasanay na lang rin ako. Natuto na rin akong mag aral kahit maingay ang paligid dahil sa kanila.