Like stars on earth

24

"Ssh. Stop crying." ani ni KrisVi saakin. "How many times do I have to tell you, na pagod na akong makitang umiiyak ka?" Pagpapatuloy niya. "If I could only take the pain away, I will. Fck! I will.." He stared on me, slowly caressing my cheeks.

Tanging malalim na paghinga lamang at paghikbi ko ang ingay na namumutawi sa pagitan namin ni KrisVi. Nasa loob kami ng sasakyan niya, hindi ko alam kung saan ito. Nang hindi kasi ako matigil sa pagiyak ay hinila niya na ako paalis sa ospital dahil pinagtitinginan na kami ng mga tao.

I just can't imagine, kung paano at gaano ako nasasaktan. All I know ay minahal ko lang si Ian at nasaktan na ako ng ganito. Ganito ba kamali na minahal ko siya? Ganito ba talaga dapat? Ganito ba lagi ang dapat kong maramdaman? Ang palaging masaktan?

"Sars, do you ever watch Spongebob?" Out of nowhere na tanong ni KV saakin.

"Yea. Why?" KV looks directly in my eyes before saying, "Have you ever wonder how Spongebob survives eating crabby patties only?" Di ko man maintindihan kung bakit niya iyon tinatanong saakin ay umiling nalang ako bilang sagot.

"It is because, he's working at Krusty crab. Therefore, he eats what they have in their resto." He said, as if he was talking with a Five year old kid. "Your point is?" I asked, brows furrowed.

"Point is, he choses to eat crabby patties because he's working on the resto which offers those burgers. He settled in crabby patties cause that's what they offers, that's what they have. So, why seek for more? Or for others?"

"How can we relate spongebob in my situation? He's a sponge. He was just a sponge. Sponges don't talk, neither eats." I get his point just... I don't know. It was so shallow, to relate my situation in a fcking cartoon.

"Yes, he is a sponge and you are a human. If spongebob, whom just a sponge- can settle on what they have, why you can't do the same?" He said, while he started the engine. "Let's get you home, it's getting late." Dagdag niya pa.

Oo nga naman, if spongebob who is just a sponge can, why can't I? I have my baby, pwedeng sakaniya ko nalang ibigay ang pagmamahal ko na ipinipilit ko kay Ian but I can't raise this child on my own. Hindi ko na alam, hindi ko na maintindihan. I'm tired. "Take a rest, Sars. Sleep." KV said with a soothing voice and with that I drift off to sleep.

Nagising ako sa marahang pagtapik saaking pisngi, "Sars, we're here." KV said, nakabukas na ang pinto ng kotse at umurong siya para makababa ako.

"Thankyou.. Thankyou for everything, KV." I tiptoed and kiss his cheeks. Namula siya sa ginawa ko. Di ko alam kung bakit pero pakiramdam ko ay kailangan kong magpaliwanag. "Uhm.It was just a-Ah. Friendly ki-i-ss. Sorry if-,"Nauutal ko na pagpapaliwanag na pinutol niya sa pamamagitan ng pagtawa.

"Don't thank me. May kapalit yan." Di pa rin nawawala ang ngiti sa mga labi niya. "I.. Ah. Uhm. Alright. I'll go na." Sagot ko at naglakad na papasok sa gate namin, pero bago pa ako makapasok ay tinawag niya muli ako.

"Naalala ko lang yung sinabi ng ate Pearl Joy ko, sabi niya, how can you give someone, the thing that you don't have." Naglakad siya papalapit saakin. "Naisip ko lang na tama nga siguro ang ate ko. Kaya sinabi ko sayo." He smiled and kissed me on my forehead. I am touch on his simple gesture, napangiti ako. He slowly pushed mo to enter our house, "Get inside, mahamog na."I nod,and walked towards our gate,hinintay niya munang maisara ko ang gate bago siya umalis.

Pagpasok ko ay sarado na ang mga ilaw , marahan akong umakyat papunta sa aking silid., Inihanda ko na ang sarili ko sa pagtulog ngunit kalahating oras na ako pabaling baling sa kama ay hindi pa rin ako dinadalaw ng antok.

My mind, wander on all the possibilities that may happen once Ian is awake, I'm scared and not prepared, paano kung iwanan nya kami? Paano kung tuluyan niya ng piliin si Ella at lumayo saakin? Should I give up? Or should I keep chasing? After all, I am pregnant with his child and he said that he will marry me. Sapat na sigurong panghawakan ko ang mga salitang binitwan niya. Ngunit paano kung sa panahong magkasama sila ni Ella ay nag-iba na ang mga balak niya? Paano kung inuuto niya lang ako? Pero bumalik siya ng nabalitaan niyang may nangyare saakin. I love him, and I know he will love me back, lalo na pag nagkapamilya na kami. But, can I risk my life again? What if hindi lang ang pangarap ko ang kailangan kong isakripisyo para kay Ian. Paano kung ang anak ko naman ang sunod na mawala?

"Argh! I should stop thinking!" Sigaw ko sa sarili ko sabay ng pagbukas ng pnto at pagpasok ni kuya sa aking silid. Napabangon ako sa gulat ng biglaang pagpasok ni kuya.

"You okay?" Tanong niya halata sa kaniyang mukha na kinabahan siya.

"I-I'm okay, kuya. Bakit?" Tanong ko. Inilbot niya ang kaniyang paningin sa aking kwarto. Baago sumagot.

"I heard you scream, akala ko kung ano na." He sighed deeply and lumapit sa kama ko.

"I'm okay kuya, di lang ako makatulog. Masyado lang ako maraming iniisip. And it frustrates me." Sagot ko. He tucked me in bed and smiled, "Alam mo, La. I never expected na maaga akong magkaka-pamangkin. Nauna ka pa sakin, nauna ka pa kay kuya Daryl." Natatawa niyang saad.

"Kuya...." I am beyond speechless, ngayon lang kasi kami nagkausap ni kuya Denden patungkol sa pagdadalang tao ko.

"Kaya matulog ka na, baka paglabas ng pamangkin ko e mukhang panda na siya." Pang-aasar niya. After he said that ay lumabas na siya ng kwarto ko.

Kinabukasan ay tanghali na ako nagising. Pagbaba ko ay nakita ko sina mama na naghahanda na ng mesa para sa pananghalian. "Ahm. Anak, pu-punta ka ba ng hospital ngayon?" Tanong ni mama, na marahang pinapatong ang ulam saaming mesa. "I don't know ma. Bakit po? May nangyari po ba?" God, I don't know pero pakiramdam ko ay may nangyari nga kay Ian.

"Gising na si Ian." Sagot ni mama at umiwas ng tingin. Totoo ba ang narinig ko? Gising na si Ian?

"Kelan pa, ma? Pag-alis ko ba ay nagising na siya? Bakit ngayong niyo lang sinabi? Ma, kailangan ko ng pumu--." Naputol ang sinasabi ko at pakiramdam ko ay tinakasan ako ng kaluluwa dahil sa sinabi ni mama. "Wala siyang maalala."