အရောင်စုံလှပနေသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများဖြင့်ပြည့်နေသော
ကန်တင်းမ်တွင်
တရုတ်ေမဂျာKing Kim Seokjinနှင့်
လက်လက်ထနေသော ပထမနှစ်ကျောင်းသားကလေးတို့သည်
မနက်စာစားနေကြသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ပထမနှစ်ကျောင်းသားကလေး၏ဖုန်းသည်
မကြာခဏဆိုသလို လင်းလာတတ်သည်။
ကျောင်းသားကလေးက ဖုန်းကိုမှောက်ပစ်ကာ မနက်စာဆက်စားနေသော်လည်း
ဖုန်းသည် တုန်ခါနေဆဲဖြစ်သည်။
"ဖုန်းမကိုင်ဘူးလား
ဘယ်သူမို့လို့လဲ....."
"Miho"
"မင်း သူနဲ့ခုထိမပြတ်သေးဘူးလား"
ကျောင်းသားကလေးက ပခုံးတွန့်ပြကာ
မနက်စာဆက်စားနေသည်။မေဂျာKingလေးသည် စိတ်ကုန်နေသောမျက်လုံးများဖြင့်ပထမနှစ်ကျောင်းသားကလေးအားကြည့်နေသည်။
"မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း..ပြတ်လိုက်
ဘာလို့ ခုလိုမျိုးတွေလုပ်နေတာလဲ..."
"ကျွန်တော်ကပြတ်တာ ကြာပြီ
သူ့ဘက်ကမှခုထိမပြတ်တာ
ကျွန်တော်က ဘလိုလုပ်ပေးရမှာလဲ..."
"ဒါဆိုလည်း အပြတ်ပြောလိုက်လေ...."
"ပြတ်တာထက် လွန်တဲ့စကားတွေအထိ
ပြောပြီးပြီ.....
သူခုလိုလုပ်နေတာ ကျွန်တော်
တအားကို အာရုဏ်တွေနောက်နေပြီ..."
မေဂျာ King လေးသည် ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။
Minyoongiသည် ယခုမှအိပ်ယာထဲကထလာသလို ဆံပင်တွေသည် ထိုးထိုးထောင်ထောင်
နှင့် တွေကရာဆွဲဝတ်လာသော
Hodiအင်ကျီအနက်ရောင်သည်လည်း
Sizeက သူ့sizeမဟုတ်မှန်းသိသာလှသည်။
သို့သော် Min Yoongi မလို့ကို
အရာရာဟာကြည့်ကောင်းလွန်းလှသည်။
မေဂျာkingလေးသည် လက်တွေဝှေ့ယမ်းကာ
အော်ခေါ်တော့သည်။အောင်မြင်လှသော အသံကြီးကြောင့် Min Yoongiကတခဏအတွင်းပင် သူတို့စားပွဲဝိုင်းရှိရာသို့ရောက်လာကာ Seokjin ေဘးတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။သူ့လွယ်အိပ်ကိုလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ဖြစ်သလိုပစ်ချလိုက်သည်။
"မင်းအာပြဲကြီးနဲ့ ေအာ်မခေါ်ပါနဲ့လို့
ခဏခဏပြောနေတာကို...."
"ခေါ်တော့ဘာဖြစ်လည်း"
"မင်းရဲ့ မေဂျာking ဆိုတဲ့
Imageတွေကျတာပေါ့ကွ..."
