Jungkookက ပထမဆုံးကျောင်းတက်ရက်လို ကျောင်းကိုအစောကြီးမသွားတော့။
စိတ်လည်း မလှုပ်ရှားတော့ပေ။
Jiminပြင်ဆင်ပြီးတဲ့ အချိန်ထိစိတ်ရှည်
လက်ရှည်စောင့်ပေးနေသည်။
Jiminသည် Jungkookကို
အားနာတာကြောင့် အမြန်လုပ်နေရသည်။
ဘာတွေစိတ်ကူးပေါက်လာသည်
မသိ။မနေ့ကတော့ တစ်ယောက်တည်း
အစောကြီးသွားပြီး ဒီနေ့မှသူ့ကို
"အတူတူသွားကြရအောင် "လို့ဆိုလာ
တာကြောင့်Jiminတောင် အံ့သြနေရသည်။
အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးသွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်
ယောက်အဆောင်မှထွက်ခဲ့ကြသည်။
Jungkookက Jiminရဲ့ စာအုပ်အထူကြီး
တွေကို ကိုင်ပေးလာသည်။
ဂျင်းဘောင်းဘီ ဒူးပြဲဖြင့် Jungkookသည်
ဒီနေ့လည်း မိမိုက်နေပြန်သည်။
အတူယှဉ်တွဲလျှောက်လာသည့် တစ်လမ်းလုံး
သူခဏခဏခိုးကြည့်မိသည်အထိ။
ကျောင်းကန်တင်းမ်ရောက်လာချိန်တွင်
ထုံးစံမပျက် Seokjin က အသားကုန်
အော်ခေါ်တော့သည်။
Min Yoongiနှင့်လည်း ရန်ဖြစ်နေတုန်း။
"မင်းကို အဲ့လိုအော်မခေါ်နဲ့လို့
ဘယ်နှခါပြောရမလဲ..... ! "
"အတိအကျတော့ မသိတော့ဘူး
ပထမနှစ်တည်းကဆိုတော့
ဘယ်နှခါလောက်များ
ရှိမလဲ........"
မေးစေ့လေးပွတ်ကာ စဉ်းစားနေပုံကိုက
ရိုက်သတ်ပစ်ချင်စရာ။
Min Yoongiသက်ပြင်းချရင်းသာ
ဒေါသတွေကိုမြိုသိပ်နေရသည်။
တကယ် Kin Seokjinက
အသည်းယားစရာလေး...။
နှစ်စတည်းက ပေါင်းလာတဲ့
သံယောဇဉ်လက်ကျန်ရှိနေလို့....။
စားပွဲနားရောက်တော့
Jungkookက Jiminကို
ထိုင်ခုံထုတ်ပေးသည်။လက်ထဲမှာ
ကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်အထူကြီးတွေကို
လည်း သေချာလေးစီချပေးသည်။
စီနီယာJinသည် အံံ့အံ့သြသြ။
Jungkookကို ဒီလို အပြုအမှုတွေ
ဘယ်သူကသင်ပေးလိုက်တာလဲ....။
"စီနီယာ.....
ဘာစားမလဲ..? "
"အမဲသား ဆန်ပြုတ်"
"ခဏစောင့်
ကျွန်တော်သွားယူပေးမယ်....။"
"ဟမ်.....!
ရပါတယ် ငါ့ဘာသာသွားယူမယ်"
"ကျွန်တော်ယူခဲ့ပေးပါ့မယ်"
ချက်ချင်းနေရာကနေထသွားသည့်
ကျောပြင်ကြီးကိုကြည့်ရင်း
Jiminကျေနပ်နေမိသည်။
ဂရုစိုက်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က
ပြောမပြတတ်အောင်ပင်။
သူ့အပေါ်မှာရုတ်သိမ်းထားတဲ့ Jiminရဲ့
ခံစားချက်တွေက ပြန်ပေါ်လာတော့မည်
ထင်သည်။
