7020 // Taekook

17

Odamda telefonumdan Taehyung'un attığı sesleri dinliyordum. Bir yandan da hergün karşılıklı attığımız anlıklara bakıyordum. Zaman çok hızlı geçiyordu. Ve onu o kadar özlemiştim ki, kalkıp gidecek gibiydim.

Saatlerce odamda ağlaya ağlaya anılarımıza bakarken beni birinin nasıl bu kadar değiştirdiğini, nasıl kendisine bu kadar bağlandığımı sorguluyordun.

Kapım çaldığında gelenin Hoseok olduğunu gördüm. Kapıdan kafasını uzatıp gülümseyerek konuştu.

"Gelebilir miyim?"

Hemen gözyaşlarımı silip telefonu kapattım. Toparlanmaya çalıştım ve dik oturup arkama yaslandım.

"Tabi gelebilirsin"

İçeriye girip kapıyı kapattığında yavaşca gelip yatağın karşısına oturdu.

"Eğer bu kadar üzgün olma sebebin Taehyung'u tekrar görememe korkusu ise, senin için herşeyi yaparız biliyosun"

"Buraya gelme imkanı olsada geleceğini sanmıyorum. Bana bulaştırabilirmiş."

"İmkanı olsa hemen gelir, sen onun öyle dediğine bakma."

"Gelir dimi?"

"Gelir." Gülümseyerek beni yerimden kaldırdığında bunun içeri gelmemi istediğinin göstergesi olduğunu anladım.

"Sen in, ben geliyorum."

"Tamam."

Hoseok aşağıya indiğinde telefonumdan Taehyung'a mesaj attım.

"Taehyung, iyi misin?"

Mesajı gönderip telefonu cebime geri koydum ve yüzümü yıkayıp aşağıya indim. Salona girdiğimde hepsinin gözleri bana çevrildi. Jimin kısa bir bakış atıp önüne döndü. Koltuğa geçip oturduğumda hepsinin çok sessiz olduğunu gördüm.

"Ne bu hal?"

"Nasıl olmamızı bekliyorsun? Dışarısı berbat bir halde. Adım atamıyoruz."

"Pardon saçma bir soruydu."

Yoongi biraz sert çıkmıştı ama haklıydı da. Bu halde abuk subuk soru sormanın bi anlamı yoktu. Telefonum titrediğinde hemen cebimden çıkarıp mesajını açtım.

"İyiyim."

Bu da neydi böyle? Birşey mi yapmıştım ki?

"Bende iyiyim, sorduğun için teşekkürler"

Görüldü attı ve sohbetten çıktı. Hemen uygulamadan çıkıp onu aradım. Uzun süre çaldıktan sonra telefonu tanımadığım birisi açtı.

"Buyrun?"

Bi kadın sesiydi bu.

"Taehyung nerde?"

"Kim Taehyung virüs belirtileri gösterdigi için babasının kesin emri ile tedavimiz altında."

"N-ne?"

"Merak etmeyin. Şuan durumu oldukça iyi, hatta kendisi de çıkmak istiyor fakat dediğim gibi babası kesin emir verdi."

"Onunla konuşabilir miyim?"

"Biraz zor ama.. Bir saniye"

2 3 dakika sonra onun sesini duydum. Kalbim hızla atmaya başladığında umarım birşeyi yoktur diye dualar ediyordum.

"Jungkook? Özür dilerim güzelim, haber veremedim. Hepsi babam yüzünden. Çok özür dilerim."

"Özür dilemene gerek yok. Sen iyisin dimi?"