Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 19

Jane's POV

We besluiten met mijn fiets richting het strandje te gaan. Als ik achterop spring val ik bijna achterover, een kleine gil verlaat mijn mond en van schrik klem ik mijn armen stevig om Shawn's middel.

Oké, dat was niet de bedoeling. Waarom ben ik zo ontzettend onhandig? Ach, ik heb in ieder geval wel een excuus om met mijn hoofd tegen zijn rug aan te leunen.

Shawn heeft trouwens geen idee waar ik hem mee naartoe neem en zo'n twintig minuten lang fietsen we langs de waterkant. Ondertussen halen we bij de Starbucks wat te drinken en na een heel stuk fietsen komen we eindelijk aan bij het strandje.

Ik kom hier altijd als ik even alleen wil zijn, of als ik even ergens goed over moet nadenken. Niemand weet van dit plekje, behalve Allison. Ik heb hier eigenlijk nog nooit iemand mee naartoe genomen, en kijk me nu: Ik neem een jongen mee die ik nog geen dag geleden heb ontmoet. Maar waarom voelt het dan alsof ik hem al veel langer ken?

Het is altijd een hele tocht om er te komen. Er was ooit een voetgangers pad en dat gebruik ik nog steeds, alleen ik ben ook de enige geloof ik. Het hele pad is dichtgegroeid met planten en onkruid. Maar ik vind het niet zo erg. Ik heb m'n eigen privé strandje, dan maar wat meer moeite doen om er te kunnen komen.

Als we na veel gestoei met de struiken aangekomen zijn bij het strandje blijft Shawn een tijdje stil staan om om zich heen te kijken. Ik loop voor hem uit het strand op en na een tijdje roep ik hem waarna hij achter me aan komt.

Ik merk dat hij zijn ogen uit kijkt en vraag "je hebt San Francisco zeker nog nooit zo gezien?". Hij schudt zijn hoofd en neemt een slok van zijn koffie.

Ik plof neer in het zand en al snel daarna doet hij dat ook. Het waait aardig en ik begin het een beetje koud te krijgen. Shawn ziet dat ik kippenvel heb en vraagt "heb je het koud?" Ik knik, maar zeg daarna snel "maar het geeft niet hoor." Ik weet bijna zeker dat Shawn mijn laatste zin niet heeft gehoord aangezien hij snel zijn vest los ritst en het over mijn schouders heen legt.

Wow, het lijkt net zo'n romantisch film. Maar oh mijn god, wat is hij lief.

Ik bedank hem en we kijken samen naar de zonsondergang.

Super romantisch en super cliché.

"Kom je hier vaak?" vraagt Shawn opeens. Ik knik en zeg "ja, ik kom hier als ik even alleen wil zijn of als ik ergens over moet nadenken. Als ik eerlijk ben, ben jij de eerste die ik mee neem naar deze plek, op Allison na dan." Als ik mijn hoofd richting hem draai zie ik dat er een enorme glimlach op zijn gezicht verschijnt, wat er enorm schattig uitziet. "Wat een eer" zegt hij vervolgens.

Ik kijk hem in zijn prachtige bruine ogen en het lijkt alsof de wereld even stil staat. Alleen Shawn en ik, verder niks. We zeiden niks, bewogen niet, helemaal niks. Gewoon kijken. En je zou denken dat dit ongelofelijk ongemakkelijk zou zijn, wat ik ook had verwacht, maar het tegendeel is waar. Het voelde heel vertrouwd, het was een heel mooi moment die ik het liefst voor de rest van avond zou willen herbeleven.

Suuuuper romantisch dit, ik weet het. En er komt nog veeeel meer aan, dus prepare yourself hahahahaha :')

Liefs, M.