Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 29

Jane's POV

"Kun je me alsjeblieft naar Allison brengen?" vraag ik na een tijd lang in mijn jaszakken naar mijn huissleutels gezocht te hebben. Hij knikt en samen stappen we weer de auto in.

Ik vraag gewoon aan Allison of ik daar mag blijven totdat mijn ouders morgenavond terugkomen. Haar ouders zullen er vast niet moeilijk over doen, en dan ben ik Shawn ook niet meer tot last. Nouja, last.. zo'n last was ik blijkbaar niet, aangezien hij me een kus probeerde te geven in de lift vanochtend. Oh man, Allison weet natuurlijk ook niet wat ze ziet als ik ineens met Shawn bij haar voor de deur sta. Ik heb haar niet meer gesproken sinds gisterenmiddag. Waarschijnlijk heeft ze me honderden berichtjes gestuurd, die ik allemaal niet heb kunnen lezen omdat mijn telefoon het niet meer doet.

Als we bij Allison zijn aangekomen en ik de auto uit wil stappen, vraag ik "loop je mee of gaan we hier afscheid nemen? Ik bedoel, Allison weet natuurlijk van niets en dan opeens.." "Ik loop mee" zegt Shawn snel.

Zo, die is zeker van zijn zaak.

Ik stap de auto uit en hij volgt, George blijft in de auto wachten. We lopen samen naar de voordeur en vlak nadat ik aan bel wordt de deur open gedaan en staat Allison's moeder voor me. Ze kijkt bezorgt naar me en dan weer verward naar Shawn, dit herhaalt ze een paar keer.

Ohja, ik heb natuurlijk al die lelijke schrammen op mijn gezicht. Duh, daarom kijkt ze me zo aan.

"Jane, wat is er met jou.." vraagt ze voorzichtig. "Jane?" hoor ik een bekende stem vanuit de woonkamer zeggen en binnen een paar seconde verschijnt Allison in de deuropening. "JANE" schreeuwt ze terwijl ze me in een stevige knuffel trekt.

Au, m'n rug.

Ook zij kijkt me bezorgt aan en zegt "waar was je? Ik heb je zoveel berichtjes gestuurd en wat is er in godsnaam met je gebeurd?" Dan richt ze haar ogen op Shawn, die met een kleine glimlach op zijn gezicht naar haar zwaait. "Jullie.. hij.. jij.. leg uit" zegt ze verward, ik moet lachen om haar reactie. Haar moeder is inmiddels weggelopen omdat ze snel ergens anders heen moest, vermoed ik.

Als ik het hele verhaal aan haar heb uitgelegd slaat ze een hand voor haar mond. "Jason, die klootzak. Die heeft mijn nichtje ook een keer wat aangedaan. Wat een verschrikkelijk joch" zegt ze terwijl haar ogen op onweer staan. "Dus, zou ik alsjeblieft hier mogen blijven slapen vannacht? Mijn ouders zijn morgenavond weer thuis" vraag ik een beetje twijfelend. "Natuurlijk!" zegt ze meteen, "alleen, wij hebben vanavond wel een buurtfeest hier, maar dat is niet erg toch? Je was er vorig jaar ook bij." Ik zucht van opluchting en schud mijn hoofd.

Gelukkig.

Nadat we een kwartier lang bij Allison's voordeur hebben staan kletsen, wordt het tijd dat ik afscheid ga nemen van Shawn. Ik weet niet of ik hem ooit nog ga zien, maar ik kan hem niet genoeg bedanken voor alles wat hij voor me heeft gedaan.

Ik sla mijn armen om zijn nek heen en hij trekt me met zijn sterke armen stevig tegen zich aan waardoor ik even een stukje van de grond af wordt getild. Een paar minuten lang houden we de knuffel vast en net voordat ik hem loslaat fluister ik in zijn oor "dankjewel". Hij glimlacht en we lopen van elkaar weg. Hij naar de auto, ik terug naar de voordeur. Net als ik de deur achter me wil sluiten draait hij zich om en zegt "wacht, ik moet je nog iets geven." Ik kijk hem vragend aan en loop naar hem toe.

Als ik voor hem sta pakt hij met zijn linkerhand voorzichtig mijn taille vast en trekt me naar zich toe. Met zijn rechterhand schuift hij het plukje haar dat voor mijn gezicht hangt achter mijn oor. Ik kijk hem in zijn prachtige bruine ogen en glimlach. In minder dan een seconde overbrugt hij de laatste paar centimeters en voel ik zijn zachte lippen op die van mij. Hij legt voorzichtig zijn hand op mijn wang en een fijn gevoel gaat door mijn lichaam.

Oh. Mijn. God. Vuurwerk in mijn buik, de vlinders slaan op hol en op de een of andere manier vergeet ik even alles om me heen. Droom ik? Nope. Wow.

Als ik hem weer in zijn ogen kijk glimlacht hij naar me, ik glimlach terug. Ik geef hem nog een keer een knuffel en hij fluistert "tot ziens", ik moet een beetje lachen en zeg nu ook "tot ziens."

————

Shawn's POV

Als ik afscheid van Jane heb genomen en haar eindelijk heb kunnen laten merken hoeveel ze voor me betekent, stap ik naast George in de auto. Ik zweef nog steeds een beetje boven mezelf door wat er zojuist gebeurd is, maar mijn stemming slaat al snel om. Ik zucht en staar met een leeg gevoel voor me uit. "Rot voor je man" zegt George terwijl hij me een klop op mijn schouder geeft, "je vindt haar echt leuk hé?" Ik knik en zeg verder niks, ik kijk de hele rit verdrietig uit het raam omdat ik niet weet of ik het meisje waar ik smoorverliefd op ben, ooit nog zal zien.

Getver, wat klef ;)

hahaha grapje, hoofdstuk 29 alweer! Mijn god, wat gaat dat snel!

Let me know what you think!

Heeeeel erg bedankt voor het lezen en voor de lieve reacties, ze maken me blij :)

Liefs, M.