Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 39

Shawn's POV

De volgende ochtend word ik gewekt door het harde geluid dat uit mijn Iphone komt. "mwhm.. zet uit dat ding" kreunt Jane, terwijl ze nog dichter tegen me aan kruipt. "Ook goedemorgen" zeg ik lachend.

Man, ik klink als iemand die zo'n vijfentwintig jaar z'n stem niet meer heeft gebruikt, zo schor.

Ik geniet nog een paar minuutjes van het feit dat ik haar in mijn armen heb liggen en besluit dan dat het tijd is om ons klaar te maken voor vertrek. "Sorry Jane, we moeten er nu toch echt uit.." zeg ik voorzichtig terwijl ik de dekens van ons af sla. Er strijkt een golf van koude lucht over mijn lichaam, wat ook Jane niet zo erg bevalt. "Neehee" kreunt ze terwijl ze als een zeester in het grote bed gaat liggen. Ik stap uit bed en begin met het inpakken van mijn tas. Ik lach om het aanzicht van Jane in een veel te grote trui, in een veel te groot bed, met een ochtendhumeur van hier tot Tokio.

Ja, nu ben ik eruit. Ze is honderd procent zeker het allerleukste meisje op de aarde.

Ik plof bovenop haar neer op bed, waardoor ze voorzichtig haar ogen opent. "Sorry, schoonheid" zeg ik glimlachend waarna ik een lange kus op haar lippen druk.

--

"GIRL, YOU'RE THE ONE, I WANT TO WANT ME" schreeuwt Jane door de auto heen, wat George en mij allebei aan het lachen maakt.

Haar ochtendhumeur was verdwenen nadat ze drie croissantjes en een grote kop koffie naar binnen had gewerkt.

Er hangt een gezellige sfeer in de auto onderweg naar Allison, ook al weten we allebei dat het voorlopig de laatste keer is dat we zo zitten. Zodra ik mee begin te zingen, vang ik een zogenaamd geïrriteerde blik van Jane op. "Nee Shawn, doe maar niet. Sommige mensen hebben gewoon niet zoveel zangtalent als ik, en dat is oké. Hou maar gewoon je mond, je klinkt als een bejaarde geit die aan het bevallen is" zegt ze heel serieus terwijl ze zogenaamd medelevend haar hand op mijn schouder legt. Ik schiet in de lach, waardoor zij ook niet langer haar lach in kan houden.

Ze kruipt tegen me aan en ik plant een kusje bovenop haar hoofd. Ik staar naar buiten, het is half zeven 's ochtends. Het is rustig op de weg en heel af en toe zie ik iemand met een hond lopen. We rijden langs pier 39, waar tot mijn verbazing al wat mensen lopen. Ik kijk naar het laagje mist dat boven het water hangt en geniet van de laatste minuten met Jane. Ze pakt mijn hand en meteen doet het me denken aan de avond op het afgelegen strandje.

De avond dat ik als een blok voor haar viel.

Hiiii,

Het een na laatste hoofdstuk alweer! Ik weet nog niet wanneer het eerste hoofdstuk van het volgende boek (ja, je leest het goed, volgende boek! yay!) online gaat komen, maar het zal niet suuuper lang meer duren (: 

Wat voor gebeurtenissen zouden jullie graag in het volgende boek willen lezen? En welke juist niet? 

Liefs, M.