Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 22

Jane's POV

Als ik van het hotel weg fiets is het al donker buiten. Dit herinnert me eraan dat ik echt een nieuwe fietslamp moet gaan kopen, dit is niet echt veilig, zo zonder licht.

Ik vind het al niet fijn om in het donker door de stad te fietsen, laat staan zonder licht. Ik fiets een straat in waar de lantaarnpalen zijn uitgevallen.

Super fijn als je zonder licht zit, wat heb ik toch een geluk. Not.

Aan het einde van de straat waar ik rechts af moet slaan, zie ik een paar schimmen staan. Als ik dichterbij kom zie ik dat het een groep jongens is. Ze zijn met z'n zessen en ze hangen een beetje tegen een bankje aan.

Een van de jongens herken ik, Jason. Hij staat er bekent om dat hij, samen met zijn vrienden, of 'slaafjes', zoals ik ze noem, meisjes lastig valt op school maar ook daarbuiten.

Please don't see me, please don't see me, please don't see me

"Hey, jij komt me bekent voor" schreeuwt Jason terwijl hij midden op de weg gaat staan.

Shit, Jason herkent mij dus ook.

Ik probeer nog langs hem heen te fietsen, maar voor ik het weet heeft hij mijn stuur stevig vast gepakt en kan ik geen kant meer op. "Jane, toch?" zegt hij met een grijns op zijn gezicht. Geen mooie grijns, maar een grijns die me rillingen geeft. Ik wil niet weten wat er nu door zijn hoofd gaat.

Zijn vrienden trappen hier en daar tegen mijn fiets aan, maar ik besluit om het gewoon te negeren in de hoop dat ze me snel door laten fietsen. Ik kijk Jason vol afschuw aan. "Ach Jane, als je nu gewoon even meewerkt ben je zo weer van ons af" zegt hij met een valse grijns op zijn gezicht terwijl hij met zijn hand over mijn haar strijkt. Met zijn andere hand strijkt hij over mijn schouder heen, "raak me niet aan" zeg ik terwijl ik snel mijn arm los ruk.

Hij begint vals te lachen, "Jane, ik zeg het nog één keer, als je nu gewoon doet wat wij vragen, ben je sneller van ons af dan als je nu gaat tegenwerken."

Dat was de druppel, wat een naar kind.

Ik adem een keer diep in en begin dan keihard te gillen. Het wordt niet gewaardeerd en kort daarna krijg ik een stomp in mijn maag. Ik buig voorover en een kreun verlaat mijn mond. "Luister Jane," hoor ik Jason zeggen "dit hoeft helemaal niet zo te gaan. Dat weet jij, dat weet ik, dat weten we allemaal". Ik voel een rilling door mijn lijf gaan. Ik weet niet of dat komt door zijn nare opmerking of doordat ik het ontzettend koud heb omdat het zojuist keihard is gaan regenen.

Een paar jongens duwen me met mijn rug tegen een muurtje aan en er schiet een steek van pijn door me heen. Een van de jongens zit aan mijn lichaam, maar ik heb de kracht er niet voor om tegen te werken. Mijn kleding is doorweekt en ik voel de druppels over mijn gezicht lopen.

"Jul.. Jullie zijn ziek in jullie hoofd" kreun ik terwijl ik met mijn achterhoofd tegen het muurtje gedrukt sta. Vlak daarna ontvang ik een stomp in mijn gezicht, er steekt een pijn door mijn hoofd en mijn ogen lopen vol met tranen.