Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 26

Shawn's POV

De volgende ochtend word ik wakker gemaakt door een zonnestraal tussen de gordijnen door die precies in mijn gezicht schijnt. Moeizaam maak ik mijn ogen open. Als ik naast me kijk zie ik dat Jane nog met haar hoofd rustend op mijn arm ligt te slapen.

Wat is ze mooi. Haar ogen gesloten, haar lange wimpers die soms een beetje bewegen en haar lichtroze lippen die net niet op elkaar liggen. Haar bruine haar valt een beetje rommelig over haar schouder en haar rechterhand ligt op mijn buik, waarschijnlijk zonder dat ze het door heeft.

Ik pak mijn telefoon en probeer zo min mogelijk te bewegen omdat ik haar niet wakker wil maken. Ze heeft haar rust echt nodig. Plotseling ontvang ik een berichtje van George: "Goedemorgen Shawn! Ik heb je gisterenavond niet meer gezien, maar ik hoorde van je moeder dat je onverwachts de Face-Time verbinding had verbroken, dus ik wilde even checken of alles oké is. Is er iets waar ik je mee kan helpen?"

 

Shit, ik heb George natuurlijk nog helemaal niks verteld over wat er met Jane is gebeurd. Hij weet dat ik met haar heb afgesproken gisteren, maar daarna heb ik hem niet meer gesproken.

 

Snel typ ik een berichtje terug waarin ik alles uitleg.

Nou, niet alles natuurlijk. Niet dat ik verliefd op haar aan het worden ben... of inmiddels al ben. Ben ik dat?

Veel tijd om hierover na te denken heb ik niet. Die tijd heb ik ook niet nodig als ze me met haar slaperige oogjes en een kleine glimlach aankijkt en vervolgens "goedemorgen" fluistert.

Jep, ik ben verliefd. Op niemand minder dan Jane, een meisje die ik minder dan twee dagen geleden heb ontmoet. Ik ben nog nooit verliefd geweest, maar ik weet het zeker, nu ben ik verliefd. Dat gevoel wat zij me geeft, is het gevoel dat Ed Sheeran beschrijft in zijn liedjes en waar over wordt geschreven in gedichten en John Green boeken.

"Ben je al lang wakker?" vraagt ze als ze recht op in bed gaat zitten en met haar handen in haar gezicht wrijft. Ik schud mijn hoofd en zeg "nee, sinds half tien ongeveer."

Nouja, het was in ieder geval de bedoeling dat het normaal uit mijn mond kwam maar mijn hese ochtendstem laat het klinken alsof ik een jaar lang mijn stem niet meer heb gebruikt, super.

Een klein lachje ontsnapt uit haar mond maar snel daarna zegt ze "sorry, sorry, je stem klinkt gewoon grappig" terwijl ze weer tegen me aan komt liggen. "Ik ben blij dat je weer kan lachen" zeg ik nadat ik haar een kusje midden op haar hoofd heb gegeven. Ze klemt haar been om mijn lichaam heen en friemelt met haar vinger aan mijn pyjama-shirt. "Dankjewel" zegt ze zacht. "Voor alles" gaat ze verder, "als ik jou niet had, was gisterenavond waarschijnlijk heel anders gelopen." Er verschijnt een lach op mijn gezicht.

Ze moest eens weten wat ik allemaal voor haar over heb.

Hiii, wat is eigenlijk jullie favoriete liedje van Shawn's album?

Om eerlijk te zijn kan ik echt niet kiezen, maar 'Kid In Love', 'I Don't Even Know Your Name' en 'Stitches' staan bij mij regelmatig op repeat ;)

Bedankt voor het lezen :)

Liefs, M.