Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 34

Shawn's POV

Als ik klaar ben met douchen en de badkamer uit loop, zie ik Jane op de rand van het grote bed zitten. Ze staart voor zich uit en heeft haar telefoon in haar hand. Ik ga naast haar zitten, "is er iets?" vraag ik vervolgens.

Ze zucht en het duurt een tijdje voordat ze antwoordt. Ze blijft voor zich uit staren en zegt "mijn vader.. hij is opgenomen in het ziekenhuis, ze weten niet wat hij heeft."

Dit meisje. Ze maakt zoveel mee, en ze blijft zo sterk. Ik ben zo blij dat ik haar gevonden heb, dat ik haar kan steunen.

Ik zucht, "kom hier" zeg ik vervolgens waarna ik haar stevig tegen me aan trek. Ik plant een kus bovenop haar hoofd en ik merk dat de tranen inmiddels over haar wangen stromen. "Waarom overkomt mij dit, al deze ellende? Dit hoort niet in het echt te gebeuren, dit is toch wat je altijd ziet in films en wat je leest in boeken? Waarom ik in godsnaam?" zegt ze in een adem, waarna ze weer in tranen uitbarst.

Ik neem haar op schoot waarna ze haar hoofd op mijn schouder laat rusten. Ik vind het verschrikkelijk om haar zo te zien lijden.

-----

Jane's POV

Als ik een beetje ben gekalmeerd besluit ik te gaan slapen, het is inmiddels half een 's nachts en ik ben ontzettend moe. We gaan samen in bed liggen en ik sla de dekens over me heen. Ik heb het ontzettend koud en kruip lekker tegen Shawn aan.

Verschrikkelijk zo'n dunne, korte pyjama. Het zal dan wel 'super sexy' staan, wat ik me ook niet kan voorstellen, maar het zit zeker niet comfortabel.

We praten nog even en vallen kort daarna in slaap.

Ik schiet overeind als ik ineens mijn ringtone door de hotelkamer hoor galmen. Ik klik het lampje naast het bed aan en zie dat Shawn ook wakker is geworden. Ik haast me naar het bureau, waar mijn mobiel ligt, en zie tot mijn schrik 'mam' op mijn beeldscherm staan. Ik twijfel geen moment en neem de telefoon op.

"Mam?" vraag ik met een slaperige stem, ook al zijn mijn gedachtes klaarwakker. "Lieverd, sorry dat ik je wakker bel.." "mam, wat is er?" vraag ik bezorgt, ik hoor aan haar krakerige stem dat ze gehuild heeft. "Papa.. papa heeft het niet gehaald" zegt ze zuchtend.

Ik sluit mijn ogen en zucht. Alles om me heen draait en het aller gekste is dat mijn gedachtes even helemaal leeg zijn. Mama's stem door de telefoon die mijn naam roept klinkt gedempt in mijn oor, mijn hoofd bonkt en ik hap naar adem. "Jane, lieverd, ik kom zo snel mogelijk naar huis, maar ik moet hier zoveel dingen regelen" zegt ze terwijl ik haar af en toe hoor snikken. "Oké, ik hou van je" zeg ik zodat ik zo snel mogelijk de verbinding kan verbreken omdat ik haar stem nu even niet kan horen. "Ik ook van jou, lieverd" hoor ik waarna ik ophang. Ik leg mijn telefoon op het bureau en ga op de rand van het bed zitten. Shawn is inmiddels ook uit bed gekropen en hij kijkt me vragend aan. "Is hij.." vraagt hij voorzichtig waarna ik knik en het bed naast me voel inzakken.

Ik staar voor me uit en voel op dit moment helemaal niks. "Ik heb geen afscheid kunnen nemen" zeg ik nadat het ruim vijf minuten stil is geweest in de donkere hotelkamer. Ik hoor Shawn zuchten waarna hij zijn arm om me heen slaat.

We praten nog de hele nacht over van alles en nog wat. Hij weet me soms zelfs een beetje te laten lachen. We hebben het over de herinneringen die ik met mijn vader heb en over wat voor een geweldige man hij wel niet was.

-----

Shawn's POV

Als ik wakker word is het half tien. Jane is vannacht door haar moeder gebeld dat haar vader het niet gered heeft en ze is er kapot van. Ik heb geregeld dat ze de komende dagen weg mag blijven van school, ook al weet ik dat ze dat liever niet had gewild. Ze wil zich niet laten kennen, laten zien dat ze geen watje is en dat ze gewoon door kan gaan met haar leven zonder enig verdriet te tonen.

Als ik rustig door mijn Instagram aan het scrollen ben zit Jane, die net nog naast me lag te slapen, ineens recht op in bed. "Ik moet naar school Shawn, het is maandag! Shit, help even, waar is mijn jas?" schreeuwt ze terwijl ze de dekens van haar af slaat en binnen een paar seconden hysterisch in haar tas aan het graaien is. "Jane je-" probeer ik rustig te zeggen "dat spijkerjasje weet je wel" onderbreekt ze me, "Jane luister ev-" "hij moet hier toch ergens zijn?" gaat ze gestrest verder.

Ik stap uit bed en loop naar haar toe. Ik ga achter haar staan en sla mijn armen van achteren om haar heen zodat ze niets meer met haar armen kan doen. "Het is allemaal geregeld Jane. Je gaat vandaag niet naar school, je blijft bij mij" zeg ik nadat ze eerst nog een beetje tegenstribbelt. "Maar-" wil ze er nog tegenin gaan terwijl ze helemaal buiten adem is, "het is goed, rustig maar" zeg ik terwijl ik haar probeer te kalmeren. Dit is moment waarop ze lijkt te breken, ze laat haar hoofd naar voren vallen en barst in tranen uit. Ik laat haar los en trek haar in een knuffel. Al het verdriet wat ze vannacht heeft geprobeerd te onderdrukken overvalt haar nu.

Ik heb een meisje in mijn armen met zoveel verdriet, zoveel angst en zoveel onzekerheid. Zoals zij zich nu voelt, dat wens ik niemand toe.

Ik neem haar op schoot waarna ze haar hoofd op mijn schouder legt. Ik geef haar een kus bovenop haar hoofd en druk haar stevig tegen me aan.

Als ze gekalmeerd is spreken we af dat we vanmiddag samen in de stad gaan lunchen en de hele dag gaan vullen met leuke dingen.

Niet veel later lopen we samen door de straten van San Francisco. Ik zie een groep jongens naar Jane kijken waarna er een van de jongens fluit. Ik werp de jongens een boze blik toe en sla vervolgens een arm om haar nek.

Zo, even laten merken dat ze niet beschikbaar is voor een stelletje sukkels zoals zij.

Jane merkt het en schudt lachend haar hoofd. Er verschijnt automatisch een grijns op mijn gezicht

Wat is ze mooi als ze lacht.

Hiiii, sorry dat jullie een tijdje hebben moeten wachten op een nieuw hoofdstuk :(

Ik heb het heeel druk maar ik heb toch een momentje gevonden om een nieuw hoofdstuk te schrijven yay :)

Wat vinden jullie? Let me know door te stemmen of een reactie achter te laten :)

(ohja, het plaatje is een stukje uit 'Never Be Alone' maar ik ga ervan uit dat jullie dat weten hahahaha)

Liefs, M.