Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 40

Jane's POV

"We zijn er" hoor ik George vanaf achter het stuur zeggen. Hij stapt uit en loopt naar de kofferbak om mijn tas te pakken. We stappen allebei uit de auto en meteen valt het me op dat de gordijnen van Allison's kamer nog gesloten zijn en dat er in het hele huis geen licht brand. Ik lach even in mezelf.

Al vanaf dat ik Allison ken is het altijd stress daar 's ochtends. Iedereen staat veel te laat op, waardoor iedereen haast heeft en er een chaotische sfeer heerst. Dat zal vandaag ook wel weer het geval zijn.

Ik loop samen met Shawn naar de voordeur en bel voor de zoveelste keer in de afgelopen dagen aan. Na vijf minuten wachten wordt er nog niet open gedaan, dus ik besluit nog een keer te bellen. "Ze zijn er toch wel?" vraagt Shawn nu. "Ja, ze moete-" "Goedemorgen! Sorry voor het wachten!" onderbreekt de moeder van Allison me, nadat ze de deur met het welbekende piepende geluid heeft opengezwaaid. "Kom binnen! Allison staat nog onder de douche, ze is een beetje laat" zegt ze haastig, "net zoals ik" gaat ze gestrest verder. "Vinden jullie het erg als ik even verder ga met mijn haren krullen? Ik was halverwege en.." "nee, natuurlijk niet!" zeg ik, een beetje lachend om haar half gekrulde half natte haar.

Daar staan we dan. In de gang van mijn beste vriendin op een tijdstip waarop het eigenlijk te vroeg is om te functioneren. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen vier dagen dat vrijdagavond wel maanden geleden lijkt. Vrijdagavond verklaarde ik mezelf nog voor gek omdat ik dacht dat Shawn me zag staan, dat hij ook maar een miniseconde aan me gedacht had. En kijk me nu, ik sta oog in oog met diezelfde jongen waar ik smoorverliefd op ben geworden, in slechts vier dagen.

Shawn zucht terwijl hij me aankijkt en ik glimlach even naar hem. Hij legt zijn handen om mijn taille en trekt me dichter naar hem toe. We kijken elkaar een tijd lang aan terwijl er veel gerommel van boven komt, waar we geen aandacht aan schenken. "Dit is geen afscheid, hé?" fluister ik tegen zijn lippen aan. "Mwhnee" mompelt hij waarna hij me een lange kus geeft. "Dit is een tot ziens" zegt hij als we elkaar weer in de ogen kijken. Ik knik en zoen hem.

Toen ik heel klein was zei ik altijd: 'jongens zijn stom, ik trouw wel met papa!' en mijn vader zei dan altijd: 'gelijk heb je, schatje. Een jongen moet wel heel speciaal zijn, wil hij jouw kleine hartje stelen.' Ik begreep toen nooit helemaal wat hij daarmee bedoelde, ik lachte maar gewoon en gaf hem een 'Ik hou van papa' tekening.

Toen ik in een fase kwam waar ik prinsessen films ging kijken en dolgraag mijn prins op het witte paard wilde ontmoeten vroeg ik altijd: 'Papa, denk je dat ik ooit mijn prins ga vinden?' als we samen aan het koken waren. 'Een prinsesje vindt altijd een prins, alleen die van jou moet wel heel speciaal zijn, wil hij jouw prinsessenhartje kunnen veroveren, Jane. Wacht op de prins waarvan je denkt dat hij zelfs zijn witte paard zou inruilen om ook maar één klein kusje van jou te kunnen krijgen. Een prins die met de grote boze draak zou vechten om jou voor zich te winnen.' Ik lachte dan altijd en gooide de zelfgemaakte gehaktballetjes in de soep.

Mijn vader leerde me hoe speciaal het eigenlijk was om iemand te vinden die mijn hart totaal voor zich zou winnen, en dat besefte ik me nu. Hoe speciaal het was dat ik Shawn had gevonden. Hoe speciaal liefde is.

Hij drukt een kus op mijn voorhoofd waarna ik mijn hoofd tegen zijn borst leg en zijn sterke armen om me heen voel. Er lopen wat tranen over mijn wangen, maar ik laat ze voor wat het is. Ik sluit mijn ogen en luister naar het kloppen van zijn hart. Het geluid wat me de afgelopen dagen erg gekalmeerd had, en me even alle ellende liet vergeten.

Niet veel later komt Allison de trap af gehaast, "sorry, dat het even duurde ik.." ze stopt al snel met praten als ze mij en Shawn tegen elkaar gedrukt in de gang ziet staan. Ik maak me los uit zijn armen en veeg snel mijn tranen weg. "Sorry, ik wilde niet-" "het is oké" onderbreek ik haar terwijl ik haar een glimlach toewerp. "Ja, ik.. eh.. ik wilde net gaan.." vult Shawn me aan, waarna ik hem een zwakke glimlach toewerp.

"Waar is je moeder? Ik wil nog even afscheid van haar nemen" zegt Shawn dan. "Ze zit in haar kantoor, boven" antwoordt Allison, die vervolgens plaatsmaakt zodat Shawn de trap op kan lopen.

Als Shawn de trap op is, vang ik een medelevende blik van Allison op. Ik haal mijn schouders op terwijl er een traan over mijn wang rolt. Ze trekt me in een knuffel en strijkt voorzichtig over mijn haar.

Allison hoeft helemaal niks te zeggen. Ze weet precies wat ik op dit moment nodig heb, en dat is een troostende knuffel van mijn beste vriendin.

Als Shawn weer de trap af komt, loop ik met hem mee naar de auto waar George op hem zit te wachten. Hij opent de deur en geeft me nog één kus voordat hij de auto in stapt. Ik zwaai even naar George, die vervolgens het raam aan Shawn's kant naar beneden doet. "Bedankt voor alles" zeg ik tegen George die vriendelijk zijn hand opsteekt.

"Tot ziens" zeg ik terwijl ik een glimlach weet te tonen. "Tot ziens" zegt Shawn terwijl hij me ook een glimlach schenkt. Ik hoor de motor brommen en zuchtend kijk ik toe hoe de grote zwarte auto wegrijdt. Ik draai me om richting Allison die in de deuropening staat te wachten. Ze wenkt haar kant op en zodra ik het huis weer binnen loop slaat ze een arm om me heen. "Jij verdient een kop thee en een heleboel knuffels" zegt ze waarna ze een kus op mijn wang drukt en me mee de keuken in neemt.

Dat was het dan, het eerste deel van het verhaal! Wat vonden jullie ervan?

Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor de lieve reacties die ik heb gekregen. Ik had niet eens verwacht dat mensen het leuk zouden gaan vinden, laat staan zulke enthousiaste reacties! Echt heel lief! <3

Ik hoop dat jullie het verhaal met veel plezier gelezen hebben en hopelijk tot in het volgende boek! (:

Liefs, M.