Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 30

Jane's POV

Als ik de woonkamer in loop zit Allison me verwachtingsvol aan te kijken. "Hij heeft je gekust hé?" zegt ze met een grote lach op haar gezicht. Ik knik en voel dat ik begin te blozen. Ze rent naar me toe en knuffelt me. "Ik ben zo blij voor je!" zegt ze terwijl ze me vrolijk heen en weer schudt. "Wanneer zie je hem weer?" vraagt ze als ze klaar is met het enthousiaste knuffelen. Ik haal mijn schouders op. "Mijn telefoon is stuk, ik kan hem niet bereiken" zeg ik waarna ik haar mijn kapotte telefoon laat zien.

"Trek je jas maar weer aan, we gaan!" zegt Allison ineens als ze haar fietssleutel van de tafel grist. "Waarheen?" vraag ik verward, "een nieuwe telefoon voor jou kopen! Ik heb geld want ik heb gisteren mijn salaris gekregen, dit is een noodgeval" zegt ze terwijl ze de rits van haar leren jasje dichtritst. "Je maakt een grapje, toch?" vraag ik lachend. "Nope, ik ben bloedserieus. Nou, kom je nog?" zegt ze terwijl ze klaar staat om het huis af te sluiten. Ik trek mijn jas aan en loop achter haar aan.

Ik blijf me over dat kind verbazen, ze is zo gek als het maar kan. Toch zou ik haar voor geen goud willen missen.

Ik spring achterop de fiets bij Allison en samen gaan we richting het centrum van San Francisco.

Als we bij een van de vele telefoonwinkels naar binnen lopen komt er al snel een van de medewerkers in een blauw bloesje naar ons toegelopen. "Kan ik jullie ergens mee helpen?" vraagt de man vriendelijk.

Allison neemt het woord, dat kan ze nou eenmaal goed.

"Ja, mijn vriendin haar telefoon is stuk, dus we willen een nieuwe kopen" zegt Allison vrolijk, de man kijkt haar knikkend aan. "Maar," gaat ze verder, "ze wil wel hetzelfde nummer houden." De man knikt bedenkelijk en zegt "oké, dat is mogelijk. Heb je het toestel bij je?" terwijl hij me aankijkt. Ik knik en leg twijfelend mijn telefoon op de balie neer. De man haalt even zijn wenkbrauwen op en zegt dan "zo, die is inderdaad stuk."

Goh, meen je dat nou?

Hij bekijkt het toestel goed en haalt dan in één klik de achterkant van mijn telefoon eraf. "Gelukkig is je kaartje nog heel," zegt hij vriendelijk, "dat betekent dus dat ik deze gewoon in een ander toestel kan plaatsen en dat je je nummer kunt behouden."

YES!

"Oke, fijn" zeg ik en vervolgens zoek ik een nieuwe telefoon uit. Ik kan niet geloven dat Allison dat voor me wil betalen, want het gaat nog wel even duren voordat ik zo'n bedrag aan haar heb terugbetaald.

Tevreden lopen we de winkel uit en stappen we snel weer op de fiets naar Allison's huis, want het buurtfeest begint over een uur.

Als we bij haar thuis zijn aangekomen beginnen we meteen met klaarmaken. Ik leen kleren van Allison, wat totaal niet mijn smaak is, maar goed. Ze krult mijn haar en doet mijn make-up. Als ik in de spiegel kijk, herken ik mezelf niet meer.

Mijn lippen zo roze dat het bijna pijn doet aan m'n ogen en mijn haar zo netjes gekruld dat ik bang ben om ook maar een keer mijn hoofd te bewegen.

Ik krul mijn haar nooit en ik besteed nooit zo veel aandacht aan mijn make-up, maar hoe ik er nu uit zag was echt veel te overdreven. Ik pak een van Allison's make-up doekjes en veeg de troep van mijn lippen af. Ik schud met mijn handen mijn krullen iets losser en probeer ook de glitters op mijn oogleden iets te verminderen.

Volgens Allison had ik nu een 'natural look' gecreërd. Wat ik nergens op vind slaan want mijn gezicht zit nog steeds vol met poeder en andere troep.

Het buurtfeest wordt in Allison's tuin gevierd. Ik noem het meer een straatfeest, want iedereen die in dezelfde straat woont is uitgenodigd. De hele tuin staat vol met staan-tafels en ik heb van Allison gehoord dat sommige mensen hun eigen barbecue meenemen zodat ze met z'n allen tegelijk hun vlees op de barbecue kunnen leggen.

Ik vind het maar apart, bij ons is nog nooit een buurtfeest geweest. Maar goed, het is wel gezellig dus ik vind het niet zo erg om er dit jaar weer bij te zijn.

"Dames, helpen jullie even met het drinken klaarzetten?" roept Allison's moeder vanaf onder aan de trap. "We komen eraan!" schreeuwt Allison terug en we doen wat ons gevraagd wordt.

De tuin begint al aardig vol te lopen als we de tafel vullen met flessen wijn en frisdrank. De mensen staan allemaal vrolijk met elkaar te praten en in het midden van de tuin staan wat mensen te dansen op de muziek die Allison's vader aan heeft gezet.

Allison en ik gaan op de lounge set in de hoek van de tuin zitten, zodat we een beetje weg zijn van de drukte. "Ik ga even naar de wc, ik kom zo terug" zegt Allison na een tijdje gekletst te hebben met haar jongere buurmeisjes.

Oh nee, toppunt van ongemakkelijk dit. Op een feest zijn waar je amper mensen kent, en dan ook nog eens in je eentje op een lounge set zitten waar niemand anders zit. Fijn.

"Nooit gedacht dat ik jou hier tegen zou komen, Janie" hoor ik ineens een bekende stem zeggen, waarna ik de bank naast me voel inzakken.

Ik kijk recht in de ogen van de jongen die ik gehoopt had nooit meer te hoeven zien. 

Oh no, wie denken jullie dat het is?

Nu even iets anders: OH MY GOD 1K READS! WOW!

Heeeeeeel erg bedankt! Toen ik dit verhaal begon had ik nooit verwacht dat het überhaupt gelezen zou worden, echt heel erg bedankt <3

Liefs, M.