Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 37

Shawn's POV

"Koffie of thee?" vraagt Allison's moeder als ik plaats neem aan de keukentafel, wachtend op Jane. "Ehm... water alstublieft" zeg ik een beetje afwezig. Ik hoor haar even zacht lachen, maar ga er niet op in. Niet veel later zet ze een glas water voor me neer op de houten keukentafel. "Gaat het wel... Shawn, was het toch?" vraagt ze nadat ze tegenover me plaats heeft genomen. Ik knik, "ja, het gaat. Ik.. ehm.. er is gewoon een beetje veel gebeurd de laatste dagen" zeg ik waarna ik een slok neem en mijn vingers over het koude glas laat glijden. Ze knikt begrijpend. "Ik maak me ook een beetje zorgen om Jane," zeg ik na een tijdje stilte, "ze maakt zoveel mee." Weer knikt ze begrijpend. Ze neemt langzaam en slok van haar kop stomende thee en zucht een keer diep. "Jane is een sterk meisje, ik ken haar al vanaf dat ze zó was" zegt ze terwijl ze haar hand een stukje boven de grond houdt en daarna eventjes lacht.

"Ze maakt veel mee, en ze is goed in het wegstoppen van haar verdriet, maar ik ben blij om te zien dat ze iemand heeft gevonden bij wie ze haar hart durft te luchten" vertelt ze met een rustige, vriendelijke stem. "Ja, Jane heeft geluk met een vriendin zoals Allison" zeg ik afsluitend met een glimlach. Ik hoor haar even zacht lachen, "ik heb het over jou, Shawn. Ze is echt gek op je." Mijn blik schiet omhoog en ik vang een vriendelijke blik van Allison's moeder op. "Ik merk dat ze opener is geworden sinds ze jou heeft ontmoet. En ik weet dat dat niet lang is, en dat er in die tijd is veel is gebeurd, maar je doet wat met haar. Iets heel bijzonders." Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht en ik kan op dit moment geen zinvolle woorden uitbrengen.

Op dat moment hoor ik voetstappen de trap afkomen en niet veel later verschijnt Jane met Allison aan haar zijde in de woonkamer. Ik vang een waterige glimlach van Allison op en een goedkeurend knikje van Jane. Allison's moeder drukt een kus op haar dochters wang en verlaat dan de woonkamer, zodat we even met z'n drieën kunnen praten.

Ik sta op en kom voor de twee vriendinnen staan. Ik kijk naar Allison, "gaat het?" vraag ik voorzichtig. Haar ogen vullen zich met tranen en ze bijt hard op haar onderlip. Ze schudt haar hoofd en sluit haar ogen, waarna de tranen over haar wangen naar beneden lopen. Ik bedenk me geen moment en trek haar in een knuffel. Jane wrijft zachtjes over haar rug en zegt "ik ga wat water voor je pakken, Alli" waarna ze richting de keuken loopt. We nemen plaats aan de keukentafel zoals ik eerder die middag had gedaan en er heerst een stilte. Jane klikt het licht aan, aangezien het al begint te schemeren buiten en zet dan het glas water voor Allison neer.

"Mijn moeder.. ze weet er helemaal niks van.." zegt Allison zacht als haar tranen een beetje weggetrokken zijn. "Je hebt het niet tegen je moeder gezegd?" vraagt Jane nu verbaast. Ze schudt zuchtend haar hoofd waardoor er een paar blonde lokken voor haar gezicht vallen. "Ze moet het toch wete-" "en dan?" onderbreekt Allison, Jane snel. "Dan wordt ze alleen maar ongerust en laat ze me nooit meer naar buiten, ik ken m'n moeder" zegt ze terwijl ze haar vingers door haar haar haalt. "Ik-" "het is beter dat ze het niet weet, Jane. Geloof me" zegt ze bot waarna ze met veel lawaai haar stoel naar achteren schuift en de woonkamer verlaat.

Ik zie Jane zuchtend haar wenkbrauwen optrekken. Ik neem haar op schoot en druk een kusje op haar wang. Ik kijk toe hoe ze zuchtend voor zich uitkijkt. "Jane, je kunt niet meer doen dan dit. Je bent er voor haar, dat is wat ze nodig heeft. Het gaat haar gewoon wat tijd kosten om eroverheen te komen, jij weet als geen ander hoe dat is, toch?" zeg ik geruststellend. Ze knikt en schenkt me een kleine glimlach. "Dankjewel" fluistert ze, waarna ze haar lippen kort op de mijne drukt. "Ik ga even bij Allison kijken en m'n spullen boven zetten, ik kom zo terug" zegt ze terwijl ze opstaat van mijn schoot. Ik kijk zuchtend toe hoe ze richting de gang loopt en zich vervolgens de trap op haast.

Morgen vertrek ik. Straks moet ik afscheid van haar gaan nemen. Hoe ga ik dat in hemelsnaam doen? Ze blijft hier vannacht slapen, aangezien ik morgen heel vroeg vertrek. Het allerergste vind ik nog de onwetendheid. Ik weet niet of ik haar ooit nog zal zien, en als dat al zo is, wanneer dan? Zal zij nog aan mij blijven denken, of zal ze me zo snel als ik vertrek vergeten? Wat ik wel weet is dat ik hopeloos verliefd op haar ben, dat ze ontzettend veel voor me betekent en dat zij wel de laatste is die ik zal vergeten.

Hiii,

Wat vinden jullie van het verhaal? Ik zit er namelijk aan te denken om er langzaam een einde aan te gaan maken, ook al heb ik nog wel veel ideeën.. it's up to you (: 

Liefs, M.