Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 23

Shawn's POV

Als ik op mijn hotelkamer in kom lopen gooi ik mijn jas uit en plof ik op bed neer. Ik staar naar het witte plafond en denk na over wat er deze middag en avond allemaal is gebeurd. Ik bestel roomservice en trek mijn favoriete joggingbroek en trui aan.

Heerlijk, even relaxen.

Net als ik met mijn moeder aan het Face-Timen ben gaat de telefoon. Die telefoon waar je mee belt als je extra handdoeken wil of roomservice nodig hebt weet je wel.

Huh, het is bijna negen uur, waarover zouden ze nu nog moeten bellen?

"Goedenavond meneer, sorry dat ik stoor maar ik heb hier iemand staan die zegt dat ze u dringend moet spreken" hoor ik een vriendelijke vrouwenstem zeggen als ik de telefoon op neem.

Huh, 'ze'?

"Wie is het?" vraag ik een beetje verward. Ik hoor wat gerommel aan de andere kant van de lijn, maar ik kan er niks van maken. "Jane" hoor ik de vrouw nu zeggen.

Jane?! Wat doet zij nou hier?

Er spoken honderden vragen door mijn hoofd maar het enige wat ik zeg is "ik kom er nu aan", en vervolgens hang ik op. Ik zeg mijn moeder gedag op Face-Time en haast me naar de lift.

Als ik de lift uit stap en de lobby in loop zie ik haar zitten. Kan ook niet missen, er is niemand anders. Ze zit voorover gebogen met haar handen in haar natte, warrige haar. "Jane?" vraag ik voorzichtig. Als ze opkijkt zie ik dat haar shirt vol met bloed zit, haar gezicht vol met schrammen en dat haar kleding vies en doorweekt is.

Ze rent naar me toe en barst in huilen uit. Ik sla mijn armen stevig om haar heen en probeer haar te kalmeren. Ze voelt koud aan en haar hele lichaam trilt. Als ze me aankijkt probeer ik voorzichtig haar tranen weg te vegen met mijn trui. Ik bedank de receptioniste voor het bellen en we lopen samen naar de lift. "Jane, wat is er in hemelsnaam met je gebeurd?" vraag ik als ze dicht tegen me aangedrukt in de lift staat. Het lukt haar niet om te antwoorden en ze barst vervolgens weer in tranen uit.

Als we op de hotelkamer aangekomen zijn zegt ze "sorry. Ik kan alles uitleggen, maar mag ik alsjeblieft eerst douchen? Ik heb het zo koud" terwijl de tranen over haar wangen lopen.

"Tuurlijk, je hoeft echt geen sorry te zeggen" antwoord ik, en ik geef haar een van mijn truien zodat ze die na het douchen aan kan trekken.

Wat is er met haar gebeurd? Ze ziet er gebroken uit, alsof ze elk moment in elkaar kan zakken van verdriet.

Hoofdstuk 23 alweer! Wat vinden jullie ervan tot nu toe?

Liefs, M.